Pieśń nad pieśniami, rozdział 1

1 Osculetur me osculo oris sui ; quia meliora sunt ubera tua vino,

1 Niech mię pocałuje pocałunkiem ust swoich, bo lepsze są piersi twe nad wino,

2 fragrantia unguentis optimis. Oleum effusum nomen tuum ; ideo adolescentulæ dilexerunt te.

2 woniejące olejkami najwyborniejszymi. Olejek wylany imię twoje, dlatego panienki umiłowały cię.

3 Trahe me, post te curremus in odorem unguentorum tuorum. Introduxit me rex in cellaria sua ; exsultabimus et lætabimur in te, memores uberum tuorum super vinum. Recti diligunt te.

3 Pociągnij mię! za tobą pobiegniemy do wonności olejków twoich! Wprowadził mię król do pokojów swoich; rozradujemy się i rozweselimy w tobie, wspominając piersi twoje więcej niż wino. Prawi miłują cię.

4 Nigra sum, sed formosa, filiæ Jerusalem, sicut tabernacula Cedar, sicut pelles Salomonis.

4 Czarna jestem, ale piękna, córki jerozolimskie, jak namioty Kedaru, jak skóry Salomona.

5 Nolite me considerare quod fusca sim, quia decoloravit me sol. Filii matris meæ pugnaverunt contra me ; posuerunt me custodem in vineis : vineam meam non custodivi.

5 Nie patrzcie na mnie, że jestem śniada, bo mię opaliło słońce; synowie matki mojej walczyli przeciwko mnie, postawili mię stróżem w winnicach; winnicy mojej nie strzegłam.

6 Indica mihi, quem diligit anima mea, ubi pascas, ubi cubes in meridie, ne vagari incipiam post greges sodalium tuorum.

6 Oznajmijże mi ty, którego miłuje dusza moja, gdzie pasiesz, gdzie odpoczywasz w południe, abym się nie poczęła błąkać za trzodami towarzyszów twoich.

7 Si ignoras te, o pulcherrima inter mulieres, egredere, et abi post vestigia gregum, et pasce hædos tuos juxta tabernacula pastorum.

7 Jeśli się nie znasz, o najpiękniejsza z niewiast, wynijdź i idź za śladem trzód, a paś koźlęta twoje przy budkach pasterskich.

8 Equitatui meo in curribus Pharaonis assimilavi te, amica mea.

8 Do jazdy mojej przy wozach Faraonowych przyrównałem cię, przyjaciółko moja!

9 Pulchræ sunt genæ tuæ sicut turturis ; collum tuum sicut monilia.

9 Piękne są jagody lica twego jak synogarlicy, szyja twoja jak klejnoty.

10 Murenulas aureas faciemus tibi, vermiculatas argento.

10 Łańcuszki złote uczynimy tobie, srebrem nakrapiane.

11 Dum esset rex in accubitu suo, nardus mea dedit odorem suum.

11 Podczas gdy król był w pokoju swoim, nard mój wydał wonność swoją.

12 Fasciculus myrrhæ dilectus meus mihi ; inter ubera mea commorabitur.

12 Snopkiem mirry jest dla mnie mój miły, między piersiami moimi pozostawać będzie.

13 Botrus cypri dilectus meus mihi in vineis Engaddi.

13 Gronem cypru jest dla mnie mój miły, w winnicach Engaddi.

14 Ecce tu pulchra es, amica mea ! ecce tu pulchra es ! Oculi tui columbarum.

14 Otoś ty piękna, przyjaciółko moja, otoś ty jest piękna, oczy twoje jak gołębicy.

15 Ecce tu pulcher es, dilecte mi, et decorus ! Lectulus noster floridus.

15 Otoś ty jest piękny, miły mój, i wdzięczny! Łóżko nasze kwiecia pełne.

16 Tigna domorum nostrarum cedrina, laquearia nostra cypressina.

16 Belki domów naszych cedrowe, stropy nasze cyprysowe.