Pieśń nad pieśniami, rozdział 2

1 Ego flos campi, et lilium convallium.

1 Jam kwiat polny i lilia padolna.

2 Sicut lilium inter spinas, sic amica mea inter filias.

2 Jak lilia między cierniem, tak przyjaciółka moja między córkami.

3 Sicut malus inter ligna silvarum, sic dilectus meus inter filios. Sub umbra illius quem desideraveram sedi, et fructus ejus dulcis gutturi meo.

3 Jak jabłoń między drzewami leśnymi, tak miły mój między synami. Pod cieniem jego, którego pragnęłam, siedziałam, a owoc jego słodki gardłu memu.

4 Introduxit me in cellam vinariam ; ordinavit in me caritatem.

4 Wprowadził mię do piwnicy winnej, rozrządził we mnie miłość.

5 Fulcite me floribus, stipate me malis, quia amore langueo.

5 Obłóżcie mię kwieciem, obsypcie mię jabłkami, bo mdleję z miłości.

6 Læva ejus sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me.

6 Lewa ręka jego pod głową moją, a prawica jego obejmie mię.

7 Adjuro vos, filiæ Jerusalem, per capreas cervosque camporum, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, quoadusque ipsa velit.

7 Poprzysięgam was, córki jerozolimskie, przez sarny i przez jelenie polne, abyście nie budziły ani dawały ocknąć się miłej mojej, dokąd sama nie zechce.

8 Vox dilecti mei ; ecce iste venit, saliens in montibus, transiliens colles.

8 Głos miłego mego! Oto on idzie, skacząc po górach, przeskakując pagórki;

9 Similis est dilectus meus capreæ, hinnuloque cervorum. En ipse stat post parietem nostrum, respiciens per fenestras, prospiciens per cancellos.

9 podobny jest miły mój do sarny lub do jelonka. Oto on stoi za ścianą naszą, spoglądając przez okna, patrząc przez kraty.

10 En dilectus meus loquitur mihi. Surge, propera, amica mea, columba mea, formosa mea, et veni :

10 Oto miły mój mówi do mnie: Wstań, śpiesz się, przyjaciółko moja, gołębico moja, piękna moja, a przyjdź!

11 jam enim hiems transiit ; imber abiit, et recessit.

11 Bo już zima minęła, deszcz przeszedł i ustał.

12 Flores apparuerunt in terra nostra ; tempus putationis advenit : vox turturis audita est in terra nostra ;

12 I ukazały się kwiaty na ziemi naszej, przyszedł czas obrzynania winnic, głos synogarlicy słyszan jest w ziemi naszej;

13 ficus protulit grossos suos ; vineæ florentes dederunt odorem suum. Surge, amica mea, speciosa mea, et veni :

13 figa wypuściła zielone owoce swoje, winnice kwitnące wydały wonność swoją. Wstań, przyjaciółko moja, piękna moja, a przyjdź!

14 columba mea, in foraminibus petræ, in caverna maceriæ, ostende mihi faciem tuam, sonet vox tua in auribus meis : vox enim tua dulcis, et facies tua decora.

14 Gołębico moja w rozpadlinach skalnych, w szczelinie parkanu, ukaż mi oblicze twoje, niechaj głos twój zabrzmi w uszach moich; albowiem głos twój wdzięczny, a oblicze twoje piękne.

15 Capite nobis vulpes parvulas quæ demoliuntur vineas : nam vinea nostra floruit.

15 Pojmajcie nam liszki małe, które niszczą winnice, bo winnica nasza zakwitła!

16 Dilectus meus mihi, et ego illi, qui pascitur inter lilia,

16 Miły mój dla mnie, a ja dla niego, który się pasie między liliami,

17 donec aspiret dies, et inclinentur umbræ. Revertere ; similis esto, dilecte mi, capreæ, hinnuloque cervorum super montes Bether.

17 póki dzień nie wionie chłodem i nie przeminą cienie. Wróć się, bądź podobny, miły mój, do sarny i do jelonka na górach Beter!