Św. Juda Tadeusz: Patron spraw beznadziejnych

Kim jest św. Juda Tadeusz i czego jest patronem

Św. Juda Tadeusz jest jednym z dwunastu apostołów wybranych przez Pana Jezusa. W spisie Apostołów u św. Mateusza czytamy: „Filip i Bartłomiej, Tomasz i Mateusz celnik, Jakub Alfeuszowy i Tadeusz, Szymon Kananejczyk i Judasz Iszkariot, który go też wydał" (Mt 10, 3–4, Biblia ks. Wujka). Nazywany jest Tadeuszem, aby nie mylić go ze zdrajcą Judaszem Iszkariotą — i właśnie z tego rozróżnienia, jak głosi popularne wyjaśnienie, wyrósł jego szczególny patronat.

Św. Juda Tadeusz jest czczony jako patron spraw beznadziejnych — spraw trudnych, zdawałoby się przegranych, takich, w których po ludzku zabrakło już nadziei. Wzywa się jego orędownictwa:

• w sprawach trudnych i beznadziejnych, gdy inne środki zawiodły,
• w ciężkich chorobach i sytuacjach bez wyjścia,
• w kłopotach rodzinnych, finansowych i zawodowych,
• gdy potrzeba wytrwałej nadziei wbrew nadziei.

Patronat ten jest nowożytny: nabożeństwo do św. Judy Tadeusza jako patrona spraw beznadziejnych rozwinęło się dopiero w czasach nowożytnych. Popularne wyjaśnienie — że wierni długo rzadko go wzywali, bo jego imię myliło im się z imieniem Iszkarioty, i że dlatego tym gorliwiej wstawia się dziś za tymi, których sprawy wydają się stracone — jest pobożnym domysłem, nie przekazem starożytnym. Stąd przydomek „święty od spraw niemożliwych".

Modlitwa do św. Judy Tadeusza

Kolekta z Mszału Rzymskiego (28 października)

Najpewniejszą modlitwą do św. Judy jest kolekta jego święta, które w kalendarzu z 1962 roku obchodzi się razem ze św. Szymonem Apostołem:

Deus, qui nos per beátos Apóstolos tuos Simónem et Judam ad agnitiónem tui nóminis veníre tribuísti: da nobis eórum glóriam sempitérnam et proficiéndo celebráre, et celebrándo profícere. Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.

Boże, któryś raczył doprowadzić nas do poznania Twojego imienia przez świętych Apostołów Twoich Szymona i Judę, spraw, abyśmy postępując w cnocie czcili ich wieczną chwałę, a czcząc ją czynili większe postępy. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Syna Twojego, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Modlitwa prywatna w sprawach trudnych

Poniższa modlitwa krąży w modlitewnikach i jest powszechnie odmawiana w sprawach trudnych i beznadziejnych. Jest to modlitwa prywatna, nie tekst liturgiczny; nie znamy jej autora ani daty powstania:

Święty Judo Tadeuszu, Apostole Pana naszego Jezusa Chrystusa, wierny sługo i przyjacielu Boży, Kościół czci cię i wzywa jako patrona spraw trudnych i beznadziejnych. Módl się za mną, który jestem tak nędzny. Przyjdź mi z pomocą w tej wielkiej potrzebie, abym otrzymał pociechę i wsparcie nieba we wszystkich moich potrzebach, utrapieniach i cierpieniach, a szczególnie (tu wymienić swoją prośbę), i abym wraz z wybranymi mógł wielbić Boga przez całą wieczność.

Przyrzekam ci, o święty Judo, pamiętać zawsze o tej wielkiej łasce, czcić cię jako mego szczególnego i możnego patrona i czynić wszystko, co w mojej mocy, aby szerzyć nabożeństwo do ciebie. Amen.

Modlitwę dobrze jest zakończyć wezwaniem Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu, polecając swoją sprawę z ufnością, a zarazem z poddaniem się woli Bożej.

Nowenna do św. Judy Tadeusza

Tam, gdzie sprawa wydaje się beznadziejna, pobożność wiernych zachęca do nowenny — dziewięciu dni wytrwałej modlitwy. Przez dziewięć kolejnych dni odmawia się powyższą modlitwę, dodając własne wezwania i — jeśli to możliwe — przyjmując Komunię świętą. Istotą nowenny nie jest „wymuszenie" łaski, lecz cierpliwe trwanie u stóp Bożych przez ręce świętego orędownika. Jeśli pragniesz formy zbliżonej do innych nabożeństw do świętych, zobacz nowennę do św. Rity, również wzywanej w sprawach beznadziejnych, oraz nowennę do św. Józefa.

Modlitwa w problemach finansowych do św. Judy Tadeusza

Wśród spraw po ludzku beznadziejnych szczególne miejsce zajmują kłopoty materialne i finansowe — długi, utrata pracy, brak środków na życie. Tradycja zachęca, by i te troski zanosić do Boga przez ręce św. Judy Tadeusza. Oto modlitwa prywatna, ułożona współcześnie (nie jest tekstem liturgicznym), którą można odmawiać w trudnościach finansowych:

Święty Judo Tadeuszu, Apostole i Męczenniku, patronie spraw trudnych i beznadziejnych, oto staję przed tobą przygnieciony ciężarem trosk materialnych. Ty wiesz, jak bardzo brak mi środków i jak po ludzku sprawa moja wydaje się przegrana. Wyproś mi u Boga pomoc w tej potrzebie (tu wymienić swoją sprawę), światło, abym pracował uczciwie i roztropnie, oraz cierpliwość, bym nie utracił ufności. Niech troska o chleb powszedni nie odbierze mi pokoju serca ani wiary w Bożą Opatrzność. Amen.

Modlitwę warto połączyć z Ojcze nasz — bo to w niej sam Pan nauczył nas prosić: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj" (Mt 6, 11). Pamiętajmy przy tym, że modlitwa nie zwalnia z roztropności i uczciwej pracy: nie jest „zaklęciem na pieniądze", lecz powierzeniem swojej biedy Bogu, który „wie, czego wam potrzeba, pierwej, niżbyście go prosili" (Mt 6, 8). Strzeżmy się traktowania świętego jak talizmanu od bogactwa — prawdziwym owocem tej modlitwy jest ufność i pokój, a nie magia.

Litania do św. Judy Tadeusza

Tam, gdzie pragniemy dłuższej, wytrwałej modlitwy — zwłaszcza w nowennie — pomocna bywa litania. Trzeba jednak uczciwie zaznaczyć: przed 1962 rokiem do publicznego odmawiania zatwierdzone były tylko litanie do Wszystkich Świętych, Loretańska, do Imienia Jezus, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do św. Józefa i do Najdroższej Krwi. Litanie do św. Judy Tadeusza do nich nie należą; poniższa jest współczesną litanią do prywatnego odmawiania:

Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.
Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże — zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże — zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże — zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże — zmiłuj się nad nami.

Święta Maryjo, Królowo Apostołów — módl się za nami.
Święty Judo Tadeuszu, Apostole Pański — módl się za nami.
Święty Judo Tadeuszu, krewny Zbawiciela —
Święty Judo Tadeuszu, gorliwy głosicielu Ewangelii —
Święty Judo Tadeuszu, mężny męczenniku za wiarę —
Święty Judo Tadeuszu, możny patronie spraw beznadziejnych —
Święty Judo Tadeuszu, pociecho strapionych —
Święty Judo Tadeuszu, wspomożycielu w chorobie —
Święty Judo Tadeuszu, ratunku w kłopotach materialnych —
Święty Judo Tadeuszu, obrońco rodzin —
Święty Judo Tadeuszu, orędowniku grzeszników —
Święty Judo Tadeuszu, nadziejo, gdy nie ma już nadziei —

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata — przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata — wysłuchaj nas, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata — zmiłuj się nad nami.

P. Módl się za nami, święty Judo Tadeuszu.
W. Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.

Litanię można odmawiać samą lub jako część nowenny. Jeśli szukasz innych litanii do świętych orędowników, zobacz litanię do św. Rity, litanię do św. Józefa oraz litanię do św. Antoniego.

Życie św. Judy Tadeusza według tradycji

Św. Juda Tadeusz pochodził z Galilei. W Ewangelii wymieniony jest wśród „braci" Pańskich — to jest bliskich krewnych — obok Jakuba, Józefa i Szymona (por. Mt 13, 55); według tradycji był bratem św. Jakuba Mniejszego, apostoła. W Ewangelii św. Łukasza nazywany jest „Judą Jakubowym" (Łk 6, 16).

W Ewangelii zachowało się jedno jego pytanie, zadane Panu podczas Ostatniej Wieczerzy: „Powiedział mu Judasz, nie ów Iszkariota: Panie, cóż się stało, że się nam masz objawić, a nie światu?" (J 14, 22). Odpowiedź Pana stała się jednym z najpiękniejszych obietnic Ewangelii: „Jeśli mię kto miłuje, będzie strzegł słów moich, a Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, i mieszkanie u niego uczynimy" (J 14, 23).

Po Zesłaniu Ducha Świętego apostoł — według tradycji — głosił Ewangelię w Mezopotamii, Persji i krainach Wschodu, często razem z apostołem Szymonem. Tradycja przekazuje, że obaj ponieśli tam śmierć męczeńską za wiarę. Te szczegóły jego wędrówek apostolskich należą do dawnego przekazu Kościoła i podajemy je według tradycji, nie zaś jako pewność Pisma.

Jak zginął św. Juda Tadeusz

Według dawnych podań hagiograficznych św. Juda Tadeusz poniósł śmierć męczeńską podczas głoszenia Ewangelii na Wschodzie — najczęściej wskazuje się Persję, gdzie miał działać razem ze św. Szymonem Apostołem. Przekaz mówi, że został zabity przez pogan wrogich wierze chrześcijańskiej.

Co do sposobu śmierci dawna tradycja nie jest jednogłośna. Najczęściej powtarzane podania mówią, że apostoła zabito maczugą (kijem nabitym ćwiekami) lub halabardą, niekiedy dodając, że ciało dopełniono ciosem topora. Właśnie dlatego maczuga i halabarda stały się jego atrybutami na obrazach. Dzień, w którym Kościół czci jego męczeństwo wraz ze św. Szymonem, to 28 października.

Podkreślmy uczciwie: szczegóły męczeństwa apostołów Judy i Szymona pochodzą z dawnych podań, a nie z Pisma Świętego. Pewne jest to, co najważniejsze — że apostoł oddał życie z wierności Panu, którego sam podczas Ostatniej Wieczerzy pytał o objawienie się światu (por. J 14, 22).

Pod imieniem św. Judy Tadeusza zachowała się w Nowym Testamencie krótki List św. Judy. Wzywa on wiernych, „abyście bojowali o wiarę, raz podaną świętym" (Jud 1, 3), i napomina: „Wy zaś, najmilsi, budując się sami na najświętszej wierze waszej, modląc się w Duchu Świętym, sami zachowujcie się w miłości bożej, oczekując miłosierdzia Pana naszego Jezusa Chrystusa na życie wieczne" (Jud 1, 20–21). List kończy wspaniała doksologia ku czci „Boga Zbawiciela naszego" (por. Jud 1, 25).

Święto, atrybuty i przedstawienia

Kiedy obchodzimy jego święto? W kalendarzu z 1962 roku św. Judę Tadeusza czci się razem ze św. Szymonem Apostołem 28 października, w święto II klasy. Tego dnia warto polecić mu wszystkie sprawy zdawałoby się beznadziejne.

Po czym poznać go na obrazach? Tradycyjna ikonografia przedstawia św. Judę Tadeusza z kilkoma atrybutami:

• medalion z wizerunkiem Pana Jezusa na piersi — nawiązanie do dawnego podania o obliczu Chrystusa, które apostoł miał zanieść królowi Abgarowi z Edessy,
• maczuga lub halabarda — narzędzie jego męczeństwa,
• płomień nad głową — znak Ducha Świętego, otrzymanego w dniu Pięćdziesiątnicy,
• niekiedy księga lub zwój — jako autora Listu.

Nabożeństwo do św. Judy Tadeusza jako patrona spraw beznadziejnych rozwinęło się szczególnie w czasach nowożytnych i do dziś gromadzi rzesze wiernych, którzy w trudnych chwilach zwracają się do tego cichego apostoła.

Modlitwa do św. Judy Tadeusza o uproszenie łask

Pod tą nazwą — „modlitwa do świętego Tadeusza Judy o uproszenie łask" — krąży w Polsce najpowszechniejsza z modlitw do tego Apostoła. Jest to modlitwa prywatna z modlitewników, nie tekst liturgiczny — nie znamy jej autora ani daty powstania — odmawiana zwłaszcza w sprawach, w których zawiodły wszystkie ludzkie środki:

Święty Judo Tadeuszu, Apostole wierny i przyjacielu Jezusa Chrystusa, którego imię wielu zapomniało i którego dlatego Kościół wzywa jako patrona spraw beznadziejnych — przyjdź mi z pomocą w tej potrzebie, w której nie widzę już ratunku. Wyjednaj mi u Boga łaskę, o którą proszę, jeśli służy ona zbawieniu mojej duszy; a jeśli nie służy, wyproś mi poddanie się woli Bożej i wytrwałość. Obiecuję pamiętać o Twojej pomocy i szerzyć Twoją cześć. Amen.

Odmawia się ją codziennie przez dziewięć dni (stąd „modlitwa do Judy Tadeusza przez 9 dni") albo, według współczesnego zwyczaju, w każdy czwartek. Pełny porządek dziewięciu dni podajemy przy nowennie do świętego Judy Tadeusza.

Modlitwa codzienna o opiekę

Krótsza forma, na każdy dzień:

Święty Judo Tadeuszu, opiekunie w sprawach trudnych, czuwaj nade mną i nad moim domem. Uproś nam chleb, zgodę i wiarę, a w chwili największej potrzeby przypomnij Panu, żeśmy Twoi. Amen.

O co wolno prosić w sprawach finansowych

Modlitwa w problemach finansowych jest prawowita — Pan sam kazał prosić o chleb powszedni. Trzeba jednak trzymać właściwy porządek, bo tu najłatwiej o wypaczenie:

• prosimy o to, co konieczne — o pracę, o wyjście z długu, o dach nad głową — a nie o bogactwo dla niego samego;
• prosimy o cnoty, które chronią przed nędzą: pracowitość, roztropność, umiar w wydatkach; łaska nie zastąpi rachunku;
• nie zawieramy targów z Bogiem ani ze świętym. Modlitwa nie jest handlem: „odmówię tyle razy, a otrzymam" jest zabobonem, nie wiarą. Świadectwa uzyskanych łask są rzeczą dobrą i budującą, lecz nie stanowią o skuteczności formuły.

Często zadawane pytania

Kim jest św. Juda Tadeusz?

To jeden z dwunastu Apostołów Pana Jezusa, wymieniony w Ewangelii jako „Tadeusz" (Mt 10, 3) i „Juda Jakubowy" (Łk 6, 16). Według tradycji był krewnym Pańskim i bratem św. Jakuba Mniejszego, a pod jego imieniem zachował się List św. Judy.

Czego patronem jest św. Juda Tadeusz?

Tradycja czci go przede wszystkim jako patrona spraw trudnych i beznadziejnych — sytuacji po ludzku przegranych, ciężkich chorób, kłopotów rodzinnych i materialnych. Wzywany jest tam, gdzie zawiodły inne środki, a pozostaje już tylko nadzieja wbrew nadziei.

Jaka jest najpowszechniejsza modlitwa do św. Judy Tadeusza?

Modlitwą Kościoła jest kolekta z 28 października, podana wyżej. Najpowszechniejsza modlitwa prywatna zaczyna się od słów „Święty Judo Tadeuszu, Apostole Pana naszego Jezusa Chrystusa…" i prosi o pomoc w konkretnej, trudnej sprawie; nie jest tekstem liturgicznym. Pełny tekst znajdziesz wyżej w tym artykule. Często odmawia się ją przez dziewięć dni w formie nowenny.

Kiedy jest święto św. Judy Tadeusza?

W kalendarzu z 1962 roku czci się go razem ze św. Szymonem Apostołem 28 października (święto II klasy).

Dlaczego nazywa się go „świętym od spraw niemożliwych"?

Popularne wyjaśnienie mówi, że wierni długo rzadko go wzywali, bo jego imię myliło im się z imieniem zdrajcy Judasza Iszkarioty, i że dlatego tym gorliwiej wstawia się on dziś za tymi, których sprawy wydają się stracone. To pobożny domysł, nie przekaz starożytny; sam patronat rozwinął się w czasach nowożytnych.

Jak zginął św. Juda Tadeusz?

Według dawnych podań poniósł śmierć męczeńską na Wschodzie (najczęściej wskazuje się Persję), głosząc Ewangelię wraz ze św. Szymonem. Tradycja mówi, że zabito go maczugą lub halabardą — stąd te narzędzia stały się jego atrybutami. Szczegóły męczeństwa pochodzą z dawnego przekazu, a nie z Pisma.

Jaka jest modlitwa do św. Judy Tadeusza w problemach finansowych?

To modlitwa w intencji trudności materialnych — długów, utraty pracy, braku środków — w której prosimy o pomoc Bożą, o światło do uczciwej pracy i o pokój serca. Pełny tekst znajdziesz wyżej. Nie jest to „modlitwa na pieniądze" w sensie magicznym, lecz powierzenie swojej biedy Bożej Opatrzności.

Czy istnieje litania do św. Judy Tadeusza?

Istnieją współczesne litanie do prywatnego odmawiania, z wezwaniami do apostoła jako patrona spraw beznadziejnych, pociechy strapionych i ratunku w kłopotach; nie należą one do litanii zatwierdzonych do publicznego odmawiania. Tekst zamieściliśmy wyżej; można go odmawiać prywatnie, samodzielnie lub w ramach nowenny.

Św. Juda Tadeusz uczy nas, że żadna sprawa nie jest dla Boga beznadziejna. Polecając mu nasze troski, uczymy się ufności, której on sam dał wyraz, trwając przy Panu aż do męczeństwa. Wraz z nim możemy wzywać innych orędowników w trudnych chwilach — zobacz litanię do św. Rity, modlitwę do św. Antoniego czy litanię do Wszystkich Świętych.

W tym samym duchu zob. modlitwa w trudnej sytuacji.

Aby pójść dalej, przeczytaj też Patron od spraw beznadziejnych (św. Juda Tadeusz).

Jaka jest modlitwa do św. Judy Tadeusza o uproszenie łask?

Najpowszechniejsza zaczyna się od słów „Święty Judo Tadeuszu, Apostole wierny i przyjacielu Jezusa Chrystusa…" i prosi o łaskę „jeśli służy ona zbawieniu duszy". Odmawia się ją przez dziewięć dni albo w każdy czwartek. Pełny tekst podajemy wyżej.

Czy można modlić się do św. Judy Tadeusza o pieniądze?

O to, co konieczne — o pracę, o wyjście z długu, o dach nad głową — jak najbardziej; Pan sam kazał prosić o chleb powszedni. Nie wolno natomiast zawierać targów („odmówię tyle razy, a otrzymam"); to zabobon, nie modlitwa.

Aplikacja Iter Fidei zawiera modlitwy i litanie do świętych, po łacinie i po polsku, z audio. Dołącz tutaj do wczesnego dostępu.

Źródła. Pismo Święte w przekładzie ks. Jakuba Wujka (Mt 10, 3–4; Mt 13, 55; Łk 6, 16; J 14, 22–23; List św. Judy); Mszał Rzymski (kolekta z 28 października); kalendarz rzymski z 1962 roku (święto 28 października); dawne podania hagiograficzne Kościoła dotyczące życia, działalności apostolskiej i atrybutów świętego, podane jako tradycja.