La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
Job 32
1 Omiserunt autem tres viri isti respondere Job, eo quod justus sibi videretur.
1 En fin, aquellos tres hombres cesaron de responder á Job, viéndole tan resuelto en tenerse por justo.
2 Et iratus indignatusque est Eliu filius Barachel Buzites, de cognatione Ram : iratus est autem adversum Job, eo quod justum se esse diceret coram Deo.
2 Entonces Eliú, hijo de Baraquel, Buzita, del linaje de Ram, montó en cólera, y llenóse de indignación, irritóse contra Job, porque afirmaba que él era justo aun á los ojos de Dios:
3 Porro adversum amicos ejus indignatus est, eo quod non invenissent responsionem rationabilem, sed tantummodo condemnassent Job.
3 Indignóse también contra sus tres amigos, porque no habían discurrido refutación razonable, contentándose solamente de haber condenado á Job.
4 Igitur Eliu expectavit Job loquentem, eo quod seniores essent qui loquebantur.
4 Eliú, pues, estuvo aguardando á que Job acabase de hablar, atento que eran de más edad los que habían hablado antes.
5 Cum autem vidisset quod tres respondere non potuissent, iratus est vehementer.
5 Pero viendo que los tres no podían replicar á Job, se indignó sobremanera.
6 Respondensque Eliu filius Barachel Buzites, dixit : Junior sum tempore, vos autem antiquiores : idcirco, demisso capite, veritus sum vobis indicare meam sententiam.
6 Y así tomando la palabra Eliú, hijo de Baraquel, Buzita, dijo: Yo soy el más mozo; todos vosotros sois de mayor edad que yo; por cuyo motivo he bajado mi cabeza, sin atreverme á proponer mi dictamen.
7 Sperabam enim quod ætas prolixior loqueretur, et annorum multitudo doceret sapientiam.
7 Porque yo esperaba que la edad más madura habría hablado sólidamente, y que los muchos años enseñarían sabiduría.
8 Sed, ut video, spiritus est in hominibus, et inspiratio Omnipotentis dat intelligentiam.
8 Mas según veo, hay en todos los hombres una alma, y la inspiración del Todopoderoso es la que da la inteligencia.
9 Non sunt longævi sapientes, nec senes intelligunt judicium.
9 No es lo mismo ser viejo que sabio, ni el tener mucha edad hace tener buen juicio.
10 Ideo dicam : Audite me : ostendam vobis etiam ego meam sapientiam.
10 Por tanto yo voy á hablar: Escuchadme, que también os mostraré lo que yo alcanzo.
11 Expectavi enim sermones vestros ; audivi prudentiam vestram, donec disceptaremini sermonibus ;
11 Puesto que he dado lugar á vuestros discursos; y he escuchado atento vuestras razones, mientras ha durado la disputa;
12 et donec putabam vos aliquid dicere, considerabam : sed, ut video, non est qui possit arguere Job, et respondere ex vobis sermonibus ejus.
12 y en tanto que creí que podríais decir algo, estaba atento. Mas á lo que veo, no hay entre vosotros quien pueda convencer á Job, ni responder á sus razones.
13 Ne forte dicatis : Invenimus sapientiam : Deus projecit eum, non homo.
13 Y no teneis que replicarme, diciendo: Nosotros hemos hallado la razón de sabiduría para convencerle; y es que Dios es quien le ha desechado, no algún hombre.
14 Nihil locutus est mihi : et ego non secundum sermones vestros respondebo illi.
14 Ninguna palabra me ha dicho él á mí; pero yo no pienso responderle al tenor de vuestros discursos.
15 Extimuerunt, nec responderunt ultra, abstuleruntque a se eloquia.
15 Hé aqui tres hombres que se han acobardado, ni saben ya que replicar, y han quedado como mudos.
16 Quoniam igitur expectavi, et non sunt locuti : steterunt, nec ultra responderunt :
16 Supuesto, pues, que yo he estado esperando á que hablasen, y no lo han hecho, y que se han parado, y no añaden nada más,
17 respondebo et ego partem meam, et ostendam scientiam meam.
17 entraré yo también á hablar por mi parte, y mostraré mi saber:
18 Plenus sum enim sermonibus, et coarctat me spiritus uteri mei.
18 Pues estoy lleno de conceptos, y no caben ya en mi pecho:
19 En venter meus quasi mustum absque spiraculo, quod lagunculas novas disrumpit.
19 Al modo que el mosto, cuando no tiene por donde respirar, rompe aun las vasijas nuevas, así sucede en mi seno.
20 Loquar, et respirabo paululum : aperiam labia mea, et respondebo.
20 Hablaré, pues, á fin de respirar algún tanto; abriré mis labios, y responderé.
21 Non accipiam personam viri, et Deum homini non æquabo.
21 No haré acepción de personas, ni igualaré un hombre á Dios:
22 Nescio enim quamdiu subsistam, et si post modicum tollat me factor meus.
22 Porque no sé yo cuanto tiempo existiré aun, ni si dentro de poco me llevará mi Criador.
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
Job 32 · con la app
Recibir el enlace