Księga Hioba, rozdział 16

1 Respondens autem Job, dixit :

1 A odpowiadając Job rzekł:

2 Audivi frequenter talia : consolatores onerosi omnes vos estis.

2 „Słyszałem często takie rzeczy; pocieszycielami przykrymi jesteście wy wszyscy.

3 Numquid habebunt finem verba ventosa ? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris ?

3 Czy będą mieć koniec słowa wiatrowe? albo co cię uraziło, że mówisz?

4 Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea :

4 Mógłbym i ja mówić rzeczy wam podobne, i oby dusza wasza była w miejsce duszy mojej.

5 consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos ;

5 Pocieszałbym i ja was mowami i kiwałbym głową moją nad wami.

6 roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.

6 Umacniałbym was usty swymi i ruszałbym wargami swymi, jakby oszczędzając was.

7 Sed quid agam ? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.

7 Ale cóż mam czynić? Jeżeli będę mówił, nie ukoi się boleść moja, a jeśli będę milczał, nie odejdzie ode mnie.

8 Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.

8 A teraz ścisnęła mię boleść moja, i wniwecz się obróciły wszystkie członki moje.

9 Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.

9 Zmarszczki moje świadczą przeciwko mnie i oszczerca powstaje przeciw twarzy mojej sprzeciwiając mi się.

10 Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis : hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.

10 Zebrał zapalczywość swą przeciw mnie, a grożąc mi zgrzytał na mnie zębami swymi, nieprzyjaciel mój straszliwymi oczyma patrzał na mnie.

11 Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam : satiati sunt pœnis meis.

11 Otworzyli na mnie usta swoje, i szydząc bili twarz moją, nasycili się mękami mymi.

12 Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.

12 Zamknął mię Bóg u nieprawego, i wydał mię w ręce niezbożnych.

13 Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum : tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.

13 Ja, kiedyś bogaty, z nagła starty zostałem; ujął mię za szyję, złamał mię i jakby za cel postawił mię sobie.

14 Circumdedit me lanceis suis ; convulneravit lumbos meos : non pepercit, et effudit in terra viscera mea.

14 Otoczył mię włóczniami swymi, zranił biodra moje, nie przepuścił i wytoczył na ziemię wnętrzności moje.

15 Concidit me vulnere super vulnus : irruit in me quasi gigas.

15 Posiekł mię raną na ranę, rzucił się na mnie jak olbrzym.

16 Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.

16 Uszyłem wór na skórę moją, i okryłem popiołem ciało moje.

17 Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.

17 Oblicze moje spuchło od płaczu, a powieki moje zaćmiły się.

18 Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.

18 To cierpiałem, choć nie ma nieprawości w ręce mojej, gdyż czyste były me prośby do Boga.

19 Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus :

19 Ziemio! nie okrywaj krwi mojej, i niech w tobie nie będzie miejsca, gdzieby się mogło skryć wołanie moje!

20 ecce enim in cælo testis meus, et conscius meus in excelsis.

20 Albowiem oto w niebie jest świadek mój, a ten, który mnie zna, jest na wysokościach.

21 Verbosi amici mei : ad Deum stillat oculus meus :

21 Wielomówni są przyjaciele moi; ku Bogu spogląda załzawione oko moje.

22 atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.

22 Oby tak mógł się prawować mąż z Bogiem, jak się prawuje syn człowieczy z towarzyszem swoim!

23 Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo.

23 Bo oto krótkie lata mijają, a idę ścieżką, którą się nie wrócę.