Księga Hioba, rozdział 17

1 Spiritus meus attenuabitur ; dies mei breviabuntur : et solum mihi superest sepulchrum.

1 Duch mój słabnie, dni moje się skracają i tylko grób mi zostaje.

2 Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus.

2 Nie zgrzeszyłem, a w gorzkościach mieszka oko moje.

3 Libera me, Domine, et pone me juxta te, et cujusvis manus pugnet contra me.

3 Wybaw mię, Panie, i postaw mię obok siebie, a czyjakolwiek ręka niech walczy przeciwko mnie.

4 Cor eorum longe fecisti a disciplina : propterea non exaltabuntur.

4 Serce ich oddaliłeś od zrozumienia, przeto nie będą wywyższeni.

5 Prædam pollicetur sociis, et oculi filiorum ejus deficient.

5 Łup obiecuje towarzyszom, a oczy synów jego ustaną.

6 Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis.

6 Włożył mnie jakby w przysłowie ludowe i jestem na przykład przed nimi.

7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.

7 Zaćmiło się od rozgniewania oko moje, a członki moje jakby wniwecz obróciły się.

8 Stupebunt justi super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur.

8 Zdumieją się sprawiedliwi na tym, a niewinny przeciw obłudnemu powstanie.

9 Et tenebit justus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem.

9 I będzie się trzymał sprawiedliwy drogi swojej, a człowiek o czystych rękach przybierze na mocy.

10 Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem.

10 Wy tedy wszyscy zawróćcie i przyjdźcie, a nie znajdę między wami żadnego mądrego.

11 Dies mei transierunt ; cogitationes meæ dissipatæ sunt, torquentes cor meum.

11 Dni moje przeminęły, myśli moje rozerwane są i trapią serce moje.

12 Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem.

12 Noc obróciły w dzień, a po ciemnościach znów się spodziewam światłości.

13 Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum.

13 Jeśli czekać będę, otchłań jest domem moim, i w ciemnościach posłałem łóżko moje.

14 Putredini dixi : Pater meus es ; Mater mea, et soror mea, vermibus.

14 Rzekłem zgniliźnie: „Ojcem moim jesteś,” „Matko moja” i „Siostro moja,” robakom.

15 Ubi est ergo nunc præstolatio mea ? et patientiam meam quis considerat ?

15 Gdzież tedy teraz jest oczekiwanie moje? a na cierpliwość moją kto zważa?

16 In profundissimum infernum descendent omnia mea : putasne saltem ibi erit requies mihi ?

16 Do najgłębszej otchłani zstąpi wszystko moje; czy tam przynajmniej będę miał odpoczynek?”