Eklezjastes, rozdział 3

1 Omnia tempus habent, et suis spatiis transeunt universa sub cælo.

1 Wszystkie rzeczy mają swój czas, i swym zamierzonym biegiem przemija wszystko pod słońcem.

2 Tempus nascendi, et tempus moriendi ; tempus plantandi, et tempus evellendi quod plantatum est.

2 Czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono,

3 Tempus occidendi, et tempus sanandi ; tempus destruendi, et tempus ædificandi.

3 czas zabijania i czas leczenia, czas rozwalania i czas budowania,

4 Tempus flendi, et tempus ridendi ; tempus plangendi, et tempus saltandi.

4 czas płaczu i czas śmiechu, czas narzekania i czas tańczenia,

5 Tempus spargendi lapides, et tempus colligendi, tempus amplexandi, et tempus longe fieri ab amplexibus.

5 czas rozrzucania kamieni i czas zbierania, czas uścisków i czas wstrzymania się od uścisków,

6 Tempus acquirendi, et tempus perdendi ; tempus custodiendi, et tempus abjiciendi.

6 czas nabywania i czas tracenia, czas chowania i czas odrzucania,

7 Tempus scindendi, et tempus consuendi ; tempus tacendi, et tempus loquendi.

7 czas darcia i czas zszywania, czas milczenia i czas mówienia,

8 Tempus dilectionis, et tempus odii ; tempus belli, et tempus pacis.

8 czas miłowania i czas nienawidzenia, czas wojny i czas pokoju.

9 Quid habet amplius homo de labore suo ?

9 Cóż więcej ma człowiek z pracy swej?

10 Vidi afflictionem quam dedit Deus filiis hominum, ut distendantur in ea.

10 Widziałem udręczenie, które dał Bóg synom człowieczym, aby się nim trapili.

11 Cuncta fecit bona in tempore suo, et mundum tradidit disputationi eorum, ut non inveniat homo opus quod operatus est Deus ab initio usque ad finem.

11 Wszystko uczynił dobrze czasu swego i świat oddał roztrząsaniu ich, tak iżby nie znalazł człowiek sprawy, którą uczynił Bóg od początku aż do końca.

12 Et cognovi quod non esset melius nisi lætari, et facere bene in vita sua ;

12 I poznałem, że nie ma nic lepszego, jak weselić się i czynić dobrze za żywota swego.

13 omnis enim homo qui comedit et bibit, et videt bonum de labore suo, hoc donum Dei est.

13 Każdy bowiem człowiek, który je i pije i widzi dobra z pracy swojej, dar to Boży jest.

14 Didici quod omnia opera quæ fecit Deus perseverent in perpetuum ; non possumus eis quidquam addere, nec auferre, quæ fecit Deus ut timeatur.

14 Poznałem, iż wszystkie sprawy, które Bóg uczynił, trwają na wieki; nie możemy nic przydać ani ująć tym rzeczom, które Bóg uczynił, aby się go bano.

15 Quod factum est, ipsum permanet ; quæ futura sunt jam fuerunt, et Deus instaurat quod abiit.

15 Co już było, to już teraz jest; co będzie, już było, a Bóg odnawia, co przeminęło.

16 Vidi sub sole in loco judicii impietatem, et in loco justitiæ iniquitatem :

16 Widziałem pod słońcem na miejscu sądu bezbożność, a na miejscu sprawiedliwości bezprawie.

17 et dixi in corde meo : Justum et impium judicabit Deus, et tempus omnis rei tunc erit.

17 I rzekłem w sercu swoim: Sprawiedliwego i bezbożnego Bóg sądzić będzie, i czas każdej rzeczy wtedy będzie.

18 Dixi in corde meo de filiis hominum, ut probaret eos Deus, et ostenderet similes esse bestiis.

18 Rzekłem w sercu o synach ludzkich, aby ich Bóg doświadczył i ukazał, że są zwierzętom podobni.

19 Idcirco unus interitus est hominis et jumentorum, et æqua utriusque conditio. Sicut moritur homo, sic et illa moriuntur. Similiter spirant omnia, et nihil habet homo jumento amplius : cuncta subjacent vanitati,

19 Przeto jednaki jest koniec człowieka i bydląt, i równy stan obojga: jak umiera człowiek, tak i one umierają, i jednakie tchnienie mają wszystkie, i nie ma człowiek nic więcej nad bydlę; wszystko podlega marności,

20 et omnia pergunt ad unum locum. De terra facta sunt, et in terram pariter revertuntur.

20 i wszystko idzie na jedno miejsce: z ziemi są uczynione i do ziemi się jednako wracają.

21 Quis novit si spiritus filiorum Adam ascendat sursum, et si spiritus jumentorum descendat deorsum ?

21 Któż wie, czy duch synów Adamowych wstępuje w górę i czy duch bydląt zstępuje na dół?

22 Et deprehendi nihil esse melius quam lætari hominem in opere suo, et hanc esse partem illius. Quis enim eum adducet ut post se futura cognoscat ?

22 I obaczyłem, iż nic lepszego nie ma dla człowieka, jeno weselić się w uczynkach swych, i że to jest dział jego. Bo któż go przywiedzie, iżby poznał to, co po nim będzie?