Przypowieści Salomona, rozdział 9

1 Sapientia ædificavit sibi domum : excidit columnas septem.

1 Mądrość zbudowała sobie dom, wyciosała siedem filarów.

2 Immolavit victimas suas, miscuit vinum, et proposuit mensam suam.

2 Zabiła ofiarne zwierzęta swoje, zamieszała wino i stół swój zastawiła.

3 Misit ancillas suas ut vocarent ad arcem et ad mœnia civitatis.

3 Posłała służące swe, aby przyzwały, na zamek i na mury miejskie:

4 Si quis est parvulus, veniat ad me. Et insipientibus locuta est :

4 „Jeśli kto jest maluczki, niech przyjdzie do mnie!” A do głupich mówiła:

5 Venite, comedite panem meum, et bibite vinum quod miscui vobis.

5 „Pójdźcie, pożywajcie chleba mego i pijcie wino, które wam zamieszałam!

6 Relinquite infantiam, et vivite, et ambulate per vias prudentiæ.

6 Opuśćcie dzieciństwo, a żyjcie i chodźcie drogami roztropności!”

7 Qui erudit derisorem, ipse injuriam sibi facit, et qui arguit impium, sibi maculam generat.

7 Kto uczy naśmiewcę, sam sobie krzywdę czyni, a kto napomina bezbożnika, zmazę sobie gotuje.

8 Noli arguere derisorem, ne oderit te : argue sapientem, et diliget te.

8 Nie karz naśmiewcy, aby cię nie miał w nienawiści, karć mądrego, a będzie cię miłował.

9 Da sapienti occasionem, et addetur ei sapientia ; doce justum, et festinabit accipere.

9 Daj mądremu sposobność, a przyczyni mu się mądrości, nauczaj sprawiedliwego, a pospieszy się wziąć.

10 Principium sapientiæ timor Domini, et scientia sanctorum prudentia.

10 Początkiem mądrości bojaźń Pańska, a umiejętność świętych roztropnością.

11 Per me enim multiplicabuntur dies tui, et addentur tibi anni vitæ.

11 Bo przeze mnie pomnożą się dni twoje i przyczynią się tobie lata żywota.

12 Si sapiens fueris, tibimetipsi eris ; si autem illusor, solus portabis malum.

12 Jeśli będziesz mądry, będziesz nim sam dla siebie, a jeśli będziesz naśmiewcą, sam szkodę poniesiesz.

13 Mulier stulta et clamosa, plenaque illecebris, et nihil omnino sciens,

13 Niewiasta głupia i wrzaskliwa, i pełna ponęt, a nic zgoła nie umiejąca,

14 sedit in foribus domus suæ, super sellam in excelso urbis loco,

14 usiadła we drzwiach domu swego na stołku, na wyższym miejscu w mieście,

15 ut vocaret transeuntes per viam, et pergentes itinere suo :

15 aby wołać przechodzących ulicą i idących drogą swoją:

16 Qui est parvulus declinet ad me. Et vecordi locuta est :

16 „Kto jest maluczki, niechaj zstąpi do mnie.” A do głupiego rzekła:

17 Aquæ furtivæ dulciores sunt, et panis absconditus suavior.

17 „Wody kradzione słodsze są, a chleb kryjomy smaczniejszy.”

18 Et ignoravit quod ibi sint gigantes, et in profundis inferni convivæ ejus.

18 A nie wiedział, że tam są olbrzymi, i w głębokościach otchłani goście jej.