Eklezjastyk, rozdział 10

1 Judex sapiens judicabit populum suum, et principatus sensati stabilis erit.

1 Sędzia mądry będzie sądził lud swój, a przełożeństwo roztropnego stałe będzie.

2 Secundum judicem populi, sic et ministri ejus : et qualis rector est civitatis, tales et inhabitantes in ea.

2 Jaki jest sędzia ludu, tacy też jego słudzy, a jaki przełożony miasta, tacy i mieszkający w nim.

3 Rex insipiens perdet populum suum : et civitates inhabitabuntur per sensum potentium.

3 Król nieumiejętny wytraci lud swój, a miasta zaludnią się roztropnością możnych.

4 In manu Dei potestas terræ : et utilem rectorem suscitabit in tempus super illam.

4 W ręce Bożej władza nad ziemią i pożytecznego władcę wzbudzi nad nią czasu swego.

5 In manu Dei prosperitas hominis, et super faciem scribæ imponet honorem suum.

5 W ręce Bożej szczęście człowieka, i na osobę uczonego włoży godność jego.

6 Omnis injuriæ proximi ne memineris, et nihil agas in operibus injuriæ.

6 Nie pamiętaj żadnej krzywdy bliźniemu i nie czyń nic w sprawach krzywdy.

7 Odibilis coram Deo est et hominibus superbia, et execrabilis omnis iniquitas gentium.

7 Obmierzła jest pycha przed Bogiem i przed ludźmi, i obrzydliwa wszelka niesprawiedliwość narodów.

8 Regnum a gente in gentem transfertur propter injustitias, et injurias, et contumelias, et diversos dolos.

8 Królowanie przechodzi od narodu do narodu dla niesprawiedliwości i krzywd, i potwarzy, i rozmaitych zdrad.

9 Avaro autem nihil est scelestius. Quid superbit terra et cinis ?

9 A nad łakomego nie ma nic gorszego. Czemuż się pyszni ziemia i popiół?

10 Nihil est iniquius quam amare pecuniam : hic enim et animam suam venalem habet, quoniam in vita sua projecit intima sua.

10 Nie ma nic niegodziwszego jak miłować pieniądze; bo taki nawet duszę swą ma przedajną, gdyż w życiu swoim wyrzucił wnętrzności swoje.

11 Omnis potentatus brevis vita ; languor prolixior gravat medicum.

11 Krótkie jest życie wszystkich mocarzów. Długa niemoc nuży lekarza.

12 Brevem languorem præcidit medicus : sic et rex hodie est, et cras morietur.

12 Krótką niemoc przecina lekarz; tak i król dziś jest, a jutro umrze.

13 Cum enim morietur homo, hæreditabit serpentes, et bestias, et vermes.

13 Bo kiedy człowiek umrze, odziedziczy węże i dzikie zwierzęta i robaki.

14 Initium superbiæ hominis apostatare a Deo :

14 Początkiem pychy człowieka jest odstępstwo od Boga;

15 quoniam ab eo qui fecit illum recessit cor ejus, quoniam initium omnis peccati est superbia. Qui tenuerit illam adimplebitur maledictis, et subvertet eum in finem.

15 bo od tego, który go uczynił, odstąpiło serce jego. Albowiem pycha jest początkiem grzechu każdego; kto się jej trzymać będzie, pełen będzie przekleństwa, a na koniec go obali.

16 Propterea exhonoravit Dominus conventus malorum, et destruxit eos usque in finem.

16 Dlatego Pan pohańbił zbory złych ludzi i zniszczył je do końca.

17 Sedes ducum superborum destruxit Deus, et sedere fecit mites pro eis.

17 Stolice książąt pysznych wywrócił Bóg, a na ich miejsce pokornych posadził.

18 Radices gentium superbarum arefecit Deus, et plantavit humiles ex ipsis gentibus.

18 Korzenie pysznych narodów wysuszył Bóg, a wszczepił pokornych z tychże narodów.

19 Terras gentium evertit Dominus, et perdidit eas usque ad fundamentum.

19 Ziemie narodów wywrócił Pan i wytracił je aż do gruntu;

20 Arefecit ex ipsis, et disperdidit eos, et cessare fecit memoriam eorum a terra.

20 wysuszył niektóre z nich i wytracił ich, i wygładził pamięć ich z ziemi.

21 Memoriam superborum perdidit Deus, et reliquit memoriam humilium sensu.

21 Pamięć pysznych zatracił Bóg, a zostawił pamięć pokornych umysłem.

22 Non est creata hominibus superbia, neque iracundia nationi mulierum.

22 Nie jest stworzona dla ludzi pycha, ani gniew dla rodu niewieściego.

23 Semen hominum honorabitur hoc, quod timet Deum : semen autem hoc exhonorabitur, quod præterit mandata Domini.

23 To pokolenie ludzi uczczone będzie, które się Boga boi, a to pokolenie bez czci będzie, które przestępuje Pańskie przykazania.

24 In medio fratrum rector illorum in honore : et qui timent Dominum erunt in oculis illius.

24 Między braćmi rządca ich jest we czci, a którzy się boją Pana, będą takimi w oczach jego.

25 Gloria divitum, honoratorum, et pauperum, timor Dei est.

25 Chlubą bogatych, poważanych i ubogich jest bojaźń Boża.

26 Noli despicere hominem justum pauperem, et noli magnificare virum peccatorem divitem.

26 Nie gardź człowiekiem sprawiedliwym ubogim, ani nie poważaj człowieka grzesznego bogatego.

27 Magnus, et judex, et potens est in honore : et non est major illo qui timet Deum.

27 Wielki i sędzia i możny jest we czci, lecz nie ma większego nad tego, który się Boga boi.

28 Servo sensato liberi servient : et vir prudens et disciplinatus non murmurabit correptus, et inscius non honorabitur.

28 Niewolnikowi mądremu wolni służyć będą, a mąż roztropny i wyrobiony nie będzie szemrał, gdy go ganią, a nieuk nie będzie uczczony.

29 Noli extollere te in faciendo opere tuo, et noli cunctari in tempore angustiæ.

29 Nie wynoś się w spełnianiu roboty twojej, ani się nie ociągaj czasu niedostatku.

30 Melior est qui operatur et abundat in omnibus, quam qui gloriatur et eget pane.

30 Lepszy jest ten, co robi, a ma dosyć wszystkiego, niż ten, co się pyszni, a nie ma chleba.

31 Fili, in mansuetudine serva animam tuam, et da illi honorem secundum meritum suum.

31 Synu, w cichości zachowaj duszę twoją, a miej ją we czci według godności jej.

32 Peccantem in animam suam quis justificabit ? et quis honorificabit exhonorantem animam suam ?

32 Grzeszącego przeciw duszy swojej kto usprawiedliwi? a kto uczci nieczczącego duszy swojej?

33 Pauper gloriatur per disciplinam et timorem suum : et est homo qui honorificatur propter substantiam suam.

33 Ubogi dla swej nauki i bojaźni sławiony jest, a jest taki człowiek, którego czczą dla majętności jego.

34 Qui autem gloriatur in paupertate, quanto magis in substantia ! et qui gloriatur in substantia, paupertatem vereatur.

34 Kto zaś jest sławiony w ubóstwie, o ileż więcej w bogactwie; lecz kto jest sławiony dla majętności, niech się ubóstwa boi.