Eklezjastyk, rozdział 25

1 In tribus placitum est spiritui meo, quæ sunt probata coram Deo et hominibus :

1 W trzech rzeczach upodobało się duchowi memu, które się podobają przed Bogiem i przed ludźmi:

2 concordia fratrum, et amor proximorum, et vir et mulier bene sibi consentientes.

2 zgoda braci i miłość bliźnich, i mąż i niewiasta dobrze się z sobą zgadzający.

3 Tres species odivit anima mea, et aggravor valde animæ illorum :

3 Trzech rodzajów nienawidzi dusza moja i ciąży mi bardzo życie ich:

4 pauperem superbum, divitem mendacem, senem fatuum et insensatum.

4 ubogiego pysznego, bogacza kłamliwego i starca głupiego i bezrozumnego.

5 Quæ in juventute tua non congregasti, quomodo in senectute tua invenies ?

5 Czego w młodości swej nie zgromadziłeś, jak znajdziesz w swojej starości?

6 Quam speciosum canitiei judicium, et presbyteris cognoscere consilium !

6 Jakże piękny u sędziwości rozsądek, a u starców umiejętność rady!

7 Quam speciosa veteranis sapientia, et gloriosus intellectus et consilium !

7 Jakże piękna u postarzałych mądrość, a u sławnych rozum i rada!

8 Corona senum multa peritia, et gloria illorum timor Dei.

8 Koroną starych wielkie doświadczenie, a sławą ich bojaźń Boża.

9 Novem insuspicabilia cordis magnificavi : et decimum dicam in lingua hominibus :

9 Dziewięć rzeczy niespodziewanych sercu wysławiałem, a dziesiątą opowiem ludziom językiem:

10 homo qui jucundatur in filiis, vivens et videns subversionem inimicorum suorum.

10 Człowiek, który ma pociechę z dziatek, i który za życia widzi upadek nieprzyjaciół swoich.

11 Beatus qui habitat cum muliere sensata, et qui lingua sua non est lapsus, et qui non servivit indignis se.

11 Szczęśliwy, kto mieszka z roztropną żoną, i kto się nie potknął językiem swoim, i kto nie służył niegodnym siebie.

12 Beatus qui invenit amicum verum, et qui enarrat justitiam auri audienti.

12 Szczęśliwy, kto znalazł przyjaciela wiernego, i kto opowiada sprawiedliwość uszom słuchającym.

13 Quam magnus qui invenit sapientiam et scientiam ! sed non est super timentem Dominum.

13 O, jak wielki jest, kto znalazł mądrość i umiejętność! Ale nie ma większego nad bojącego się Pana.

14 Timor Dei super omnia se superposuit.

14 Bojaźń Boża wyniosła się ponad wszystko.

15 Beatus homo cui donatum est habere timorem Dei : qui tenet illum, cui assimilabitur ?

15 Błogosławiony człowiek, któremu dane jest, aby miał bojaźń Bożą! Kto ją otrzyma, komuż przyrównany będzie?

16 Timor Dei initium dilectionis ejus : fidei autem initium agglutinandum est ei.

16 Bojaźń Boża jest początkiem miłości Bożej, ale wiary początek ma być przyłączony do niej.

17 Omnis plaga tristitia cordis est, et omnis malitia nequitia mulieris.

17 Największą raną jest smutek serca, a największą złością złość niewieścia.

18 Et omnem plagam, et non plagam videbit cordis :

18 wszelka rana znośna, tylko nie rana serca;

19 et omnem nequitiam, et non nequitiam mulieris :

19 i wszelka złość, tylko nie złość niewieścia;

20 et omnem obductum, et non obductum odientium :

20 i wszelkie utrapienie, tylko nie utrapienie nienawidzących;

21 et omnem vindictam, et non vindictam inimicorum.

21 każda pomsta, tylko nie pomsta od nieprzyjaciół.

22 Non est caput nequius super caput colubri,

22 Nie ma głowy gorszej nad głowę wężową

23 et non est ira super iram mulieris. Commorari leoni et draconi placebit, quam habitare cum muliere nequam.

23 i nie ma gniewu nad gniew niewieści. Lepiej mieszkać z lwem i ze smokiem, niż mieszkać ze złą niewiastą.

24 Nequitia mulieris immutat faciem ejus : et obcæcat vultum suum tamquam ursus, et quasi saccum ostendit. In medio proximorum ejus

24 Złość niewiasty odmienia oblicze jej, i zaciemnia twarz jak niedźwiedź, i ukazuje ją jak wór.

25 ingemuit vir ejus, et audiens suspiravit modicum.

25 Między bliskimi swymi zapłakał mąż jej, a usłyszawszy westchnął cicho.

26 Brevis omnis malitia super malitiam mulieris : sors peccatorum cadat super illam.

26 Mała jest każda złość wobec złości niewieściej; dział grzeszników niech na nią przypadnie!

27 Sicut ascensus arenosus in pedibus veterani, sic mulier linguata homini quieto.

27 Jak wstępowanie po piasku nogom starego, tak niewiasta gadatliwa człowiekowi spokojnemu.

28 Ne respicias in mulieris speciem, et non concupiscas mulierem in specie.

28 Nie patrz na piękność niewieścią i nie pożądaj niewiasty dla piękności.

29 Mulieris ira, et irreverentia, et confusio magna.

29 Niewieści gniew i nieuczciwość i zawstydzenie są wielkie.

30 Mulier si primatum habeat, contraria est viro suo.

30 Niewiasta, jeśli ma panowanie, jest przeciwna mężowi swemu.

31 Cor humile, et facies tristis, et plaga cordis, mulier nequam.

31 Serce poniżone i twarz smutną i ranę serca sprawia zła niewiasta.

32 Manus debiles et genua dissoluta, mulier quæ non beatificat virum suum.

32 Słabe ręce i omdlałe kolana - żona, która nie uszczęśliwia męża swego.

33 A muliere initium factum est peccati, et per illam omnes morimur.

33 Od niewiasty stał się początek grzechu, i przez nią wszyscy umieramy.

34 Non des aquæ tuæ exitum, nec modicum : nec mulieri nequam veniam prodeundi.

34 Nie dawaj wodzie twej ujścia nawet małego, a niewieście złej wolności wychodzenia.

35 Si non ambulaverit ad manum tuam, confundet te in conspectu inimicorum.

35 Jeśli nie będzie chodziła pod ręką twoją, zawstydzi cię przed oczyma nieprzyjaciół.

36 A carnibus tuis abscinde illam, ne semper te abutatur.

36 Odetnij ją od ciała twego, aby cię zawsze nie nadużywała.