Eklezjastyk, rozdział 36

1 Miserere nostri, Deus omnium, et respice nos, et ostende nobis lucem miserationum tuarum :

1 Zmiłuj się nad nami, Boże wszystkiego stworzenia, a wejrzyj na nas i ukaż nam światłość zmiłowania twego;

2 et immitte timorem tuum super gentes quæ non exquisierunt te, ut cognoscant quia non est deus nisi tu, et enarrent magnalia tua.

2 i ześlij strach twój na narody, które cię nie szukały, aby poznały, że nie ma Boga, jeno ty, i żeby opowiadały wielkie dzieła twoje.

3 Alleva manum tuam super gentes alienas, ut videant potentiam tuam.

3 Podnieś rękę twą na obce narody, aby oglądały moc twoją.

4 Sicut enim in conspectu eorum sanctificatus es in nobis, sic in conspectu nostro magnificaberis in eis :

4 Bo jak przed oczyma ich pokazałeś swą świętość na nas, tak przed oczyma naszymi będziesz uwielbiony w nich,

5 ut cognoscant te, sicut et nos cognovimus quoniam non est deus præter te, Domine.

5 aby cię poznali, jak i myśmy poznali, iż nie ma Boga oprócz ciebie, Panie.

6 Innova signa, et immuta mirabilia.

6 Wznów znaki i powtórz cuda!

7 Glorifica manum et brachium dextrum.

7 Uwielbij rękę i prawe ramię!

8 Excita furorem, et effunde iram.

8 Wzbudź zapalczywość i wylej gniew!

9 Tolle adversarium, et afflige inimicum.

9 Zgładź przeciwnika i utrap nieprzyjaciela!

10 Festina tempus, et memento finis, ut enarrent mirabilia tua.

10 Przyspiesz czas i pomnij na koniec, aby wysławiano dziwne dzieła twoje.

11 In ira flammæ devoretur qui salvatur : et qui pessimant plebem tuam inveniant perditionem.

11 Gniewem płomienia niech będzie pożarty, który uchodzi, a którzy ludowi twemu szkodzą, niech znajdą zagładę.

12 Contere caput principum inimicorum, dicentium : Non est alius præter nos.

12 Zetrzyj głowę książąt nieprzyjacielskich, mówiących: „Nie ma nikogo oprócz nas.”

13 Congrega omnes tribus Jacob, ut cognoscant quia non est deus nisi tu, et enarrent magnalia tua, et hæreditabis eos sicut ab initio.

13 Zgromadź wszystkie pokolenia Jakubowe, aby poznały, że nie ma Boga oprócz ciebie, i wysławiały wielmożne sprawy twoje, a odziedziczysz ich jak od początku.

14 Miserere plebi tuæ, super quam invocatum est nomen tuum, et Israël quem coæquasti primogenito tuo.

14 Zmiłuj się nad ludem twoim, nad którym wzywane jest imię twoje, i nad Izraelem, którego przyrównałeś do pierworodnego twego.

15 Miserere civitati sanctificationis tuæ, Jerusalem, civitati requiei tuæ.

15 Zmiłuj się nad miastem świętości twojej, Jeruzalem, nad miastem odpoczynku twego.

16 Reple Sion inenarrabilibus verbis tuis, et gloria tua populum tuum.

16 Napełnij Syjon niewymownymi słowami twymi, a lud twój chwałą twoją.

17 Da testimonium his qui ab initio creaturæ tuæ sunt, et suscita prædicationes quas locuti sunt in nomine tuo prophetæ priores.

17 Daj świadectwo tym, którzy od początku są stworzeniem twoim, i wzbudź przepowiadanie, które głosili w imię twe pierwsi prorocy.

18 Da mercedem sustinentibus te, ut prophetæ tui fideles inveniantur : et exaudi orationes servorum tuorum,

18 Daj zapłatę tym, którzy cię oczekują, aby prorocy twoi znaleźli się prawdomównymi, i wysłuchaj prośby sług twoich,

19 secundum benedictionem Aaron de populo tuo : et dirige nos in viam justitiæ, et sciant omnes qui habitant terram quia tu es Deus conspector sæculorum.

19 według błogosławieństwa Aarona nad ludem twoim, i prostuj nas na drogę sprawiedliwości; i niech wiedzą wszyscy, którzy mieszkają na ziemi, żeś ty jest Bóg patrzący na wieki.

20 Omnem escam manducabit venter : et est cibus cibo melior.

20 Wszelką potrawę będzie jadł brzuch, ale jeden pokarm lepszy od drugiego.

21 Fauces contingunt cibum feræ, et cor sensatum verba mendacia.

21 Podniebienie rozpoznaje potrawę z dziczyzny, a serce mądre słowa kłamliwe.

22 Cor pravum dabit tristitiam, et homo peritus resistet illi.

22 Złośliwe serce zada smutek, ale człowiek doświadczony oprze się mu.

23 Omnem masculum excipiet mulier : et est filia melior filia.

23 Każdego mężczyznę przyjmie niewiasta, ale jest jedna córka lepsza od drugiej.

24 Species mulieris exhilarat faciem viri sui, et super omnem concupiscentiam hominis superducit desiderium.

24 Piękność niewiasty rozwesela twarz męża jej i wzbudza pragnienie ponad wszelkie pożądanie.

25 Si est lingua curationis, est et mitigationis et misericordiæ : non est vir illius secundum filios hominum.

25 Jeśli w jej języku jest leczenie i łagodność i miłosierdzie, to mąż jej nie jest jak synowie ludzcy.

26 Qui possidet mulierem bonam inchoat possessionem : adjutorium secundum illum est, et columna ut requies.

26 Kto ma żonę dobrą ma początek posiadłości; pomoc wedle niego jest i filar jako odpocznienie.

27 Ubi non est sepes, diripietur possessio : et ubi non est mulier, ingemiscit egens.

27 Gdzie nie ma płotu, rozszarpią posiadłość, a gdzie niewiasty nie ma, wzdycha potrzebujący.

28 Quis credit ei qui non habet nidum, et deflectens ubicumque obscuraverit, quasi succinctus latro exiliens de civitate in civitatem ?

28 Któż wierzy temu, który gniazda nie ma i który szuka przytułku tam, gdzie go noc zastanie, jak przepasany zbójca, który biega od miasta do miasta?