Eklezjastyk, rozdział 38

1 Honora medicum propter necessitatem : etenim illum creavit Altissimus.

1 Czcij lekarza dla potrzeby, albowiem go Najwyższy stworzył.

2 A Deo est enim omnis medela, et a rege accipiet donationem.

2 Bo od Boga jest wszelkie uleczenie, a od króla weźmie podarki.

3 Disciplina medici exaltabit caput illius, et in conspectu magnatorum collaudabitur.

3 Nauka lekarza podwyższy głowę jego, i przed obliczem wielkich panów chwalony będzie.

4 Altissimus creavit de terra medicamenta, et vir prudens non abhorrebit illa.

4 Najwyższy stworzył lekarstwa z ziemi, a człowiek mądry nie będzie się nimi brzydził.

5 Nonne a ligno indulcata est aqua amara ?

5 Czyż przez drzewo nie została osłodzona gorzka woda?

6 Ad agnitionem hominum virtus illorum : et dedit hominibus scientiam Altissimus, honorari in mirabilibus suis.

6 Moc ich na to, aby była od ludzi poznana. I dał ludziom umiejętność Najwyższy, aby był uczczony w dziwach swoich.

7 In his curans mitigabit dolorem : et unguentarius faciet pigmenta suavitatis, et unctiones conficiet sanitatis : et non consummabuntur opera ejus.

7 Tymi lecząc uśmierzy boleść, a aptekarz uczyni przyjemne lekarstwa i maści zdrowe sporządzi, i nie będzie końca pracom jego.

8 Pax enim Dei super faciem terræ.

8 Bo pokój Boży na powierzchni ziemi.

9 Fili, in tua infirmitate ne despicias teipsum : sed ora Dominum, et ipse curabit te.

9 Synu, w chorobie twojej nie opuszczaj samego siebie, ale proś Pana, a on cię uzdrowi.

10 Averte a delicto, et dirige manus, et ab omni delicto munda cor tuum.

10 Odwróć się od grzechu, a prostuj ręce i od wszelkiego występku oczyść serce twoje.

11 Da suavitatem et memoriam similaginis, et impingua oblationem, et da locum medico :

11 Daj wonność i pamiątki z przedniej mąki, i złóż tłustą ofiarę; i daj miejsce lekarzowi,

12 etenim illum Dominus creavit, et non discedat a te, quia opera ejus sunt necessaria.

12 albowiem go Pan stworzył, a niech nie odchodzi od ciebie, bo ci prace jego są potrzebne.

13 Est enim tempus quando in manus illorum incurras :

13 Albowiem jest czas, kiedy w ręce ich wpadniesz,

14 ipsi vero Dominum deprecabuntur, ut dirigat requiem eorum, et sanitatem, propter conversationem illorum.

14 a oni Pana prosić będą, aby im poszczęścił w przyniesieniu ulgi i uzdrowieniu dla urzędu ich.

15 Qui delinquit in conspectu ejus qui fecit eum, incidet in manus medici.

15 Kto zgrzeszy przed oczyma tego, który go stworzył, wpadnie w ręce lekarza.

16 Fili, in mortuum produc lacrimas, et quasi dira passus incipe plorare : et secundum judicium contege corpus illius, et non despicias sepulturam illius.

16 Synu, nad umarłym wylewaj łzy i pocznij płakać, jakobyś co okrutnego cierpiał, i jak przystoi, przykryj ciało jego, a nie zaniedbuj pogrzebu jego.

17 Propter delaturam autem amare fer luctum illius uno die, et consolare propter tristitiam :

17 A przez wzgląd na obmowę płacz gorzko nad nim przez jeden dzień, i pociesz się w smutku;

18 et fac luctum secundum meritum ejus uno die, vel duobus, propter detractionem :

18 a obchodź żałobę według godności jego, przez jeden dzień albo dwa, przez wzgląd na obmowę.

19 a tristitia enim festinat mors, et cooperit virtutem, et tristitia cordis flectit cervicem.

19 Bo od smutku prędko przypada śmierć i pokrywa siłę, a smutek serdeczny nachyla szyję.

20 In abductione permanet tristitia, et substantia inopis secundum cor ejus.

20 W odprowadzeniu pozostaje smutek, a życie ubogiego wedle serca jego.

21 Ne dederis in tristitia cor tuum, sed repelle eam a te, et memento novissimorum.

21 Nie poddawaj serca twego smutkowi, ale go odpędzaj od siebie, i pamiętaj na rzeczy ostateczne;

22 Noli oblivisci, neque enim est conversio : et huic nihil proderis, et teipsum pessimabis.

22 nie zapominaj, bo nie ma powrotu, i jemu nic nie pomożesz, a sobie zaszkodzisz.

23 Memor esto judicii mei : sic enim erit et tuum : mihi heri, et tibi hodie.

23 „Pamiętaj na osądzenie moje, bo takie będzie i twoje: mnie wczoraj, a dziś tobie.”

24 In requie mortui requiescere fac memoriam ejus, et consolare illum in exitu spiritus sui.

24 Gdy zmarły odpoczął, daj odpocząć pamięci jego i pocieszaj go przy wyjściu ducha jego.

25 Sapientia scribæ in tempore vacuitatis, et qui minoratur actu sapientiam percipiet, qua sapientia replebitur.

25 Mądrość uczonego w czasie wolnym, a kto mniej ma zajęcia, nabędzie mądrości. Jakąż mądrością napełniony będzie ten,

26 Qui tenet aratrum, et qui gloriatur in jaculo, stimulo boves agitat, et conversatur in operibus eorum, et enarratio ejus in filiis taurorum.

26 który pług dzierży i który się chełpi postronkiem, ościeniem woły pogania i obraca się wśród robót ich, a rozmowa jego o cielętach?

27 Cor suum dabit ad versandos sulcos, et vigilia ejus in sagina vaccarum.

27 Serce swoje zwróci na wywracanie brózd, a staranie jego około karmienia krów.

28 Sic omnis faber et architectus, qui noctem tamquam diem transigit : qui sculpit signacula sculptilia, et assiduitas ejus variat picturam : cor suum dabit in similitudinem picturæ, et vigilia sua perficiet opus.

28 Tak każdy rzemieślnik i cieśla, który noc jak dzień przepędza, i który sygnety ryte rzeźbi, a pilność jego czyni rozmaite obrazy; serce swoje przyłoży do wykonania podobieństwa obrazu i czuwaniem nocnym swą robotę skończy.

29 Sic faber ferrarius sedens juxta incudem, et considerans opus ferri : vapor ignis uret carnes ejus, et in calore fornacis concertatur.

29 Podobnie kowal, siedzący przy kowadle i przypatrujący się robocie żelaznej; para ognista upali ciało jego, biedzi się gorącem od komina;

30 Vox mallei innovat aurem ejus, et contra similitudinem vasis oculus ejus.

30 głos młota odnawia ucho jego, a na wizerunku naczynia oko jego;

31 Cor suum dabit in consummationem operum, et vigilia sua ornabit in perfectionem.

31 serce swe zwróci na ukończenie robót, a czuwaniem swym ozdobi aż do doskonałości.

32 Sic figulus sedens ad opus suum, convertens pedibus suis rotam, qui in sollicitudine positus est semper propter opus suum, et in numero est omnis operatio ejus.

32 Tak garncarz siedzący nad robotą swoją i obracający koło nogami swymi; on zawsze jest w trosce dla swej roboty, a pod liczbą jest wszystka praca jego.

33 In brachio suo formabit lutum, et ante pedes suos curvabit virtutem suam.

33 Urobi glinę rękami swymi, a przed nogami swymi ugniecie twardość jej.

34 Cor suum dabit ut consummet linitionem, et vigilia sua mundabit fornacem.

34 Serce swe przyłoży, aby wykonać polewanie, a w czuwaniu swym oczyści piec.

35 Omnes hi in manibus suis speraverunt, et unusquisque in arte sua sapiens est.

35 Ci wszyscy nadzieję mieli w ręku swych, a każdy w swym rzemiośle jest mądry.

36 Sine his omnibus non ædificatur civitas,

36 Bez tych wszystkich nie buduje się miasta;

37 et non inhabitabunt, nec inambulabunt, et in ecclesiam non transilient.

37 i nie będą mieszkać ani się przechadzać, i do zgromadzenia nie przejdą.

38 Super sellam judicis non sedebunt, et testamentum judicii non intelligent, neque palam facient disciplinam et judicium, et in parabolis non invenientur :

38 Na stolicy sędziego nie usiądą, ani prawa sądowego nie zrozumieją, ani nie ujawnią nauki i rozsądku, ani przy przypowieściach ich się nie znajdzie;

39 sed creaturam ævi confirmabunt : et deprecatio illorum in operatione artis, accomodantes animam suam, et conquirentes in lege Altissimi.

39 ale rzeczy świeckie podtrzymują, a modlitwa ich około roboty rzemiosła; przykładają duszę swoją i pytają o zakonie Najwyższego.