La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
Job 16
1 Respondens autem Job, dixit :
1 Y respondiendo Job, dijo:
2 Audivi frequenter talia : consolatores onerosi omnes vos estis.
2 Muchas veces he oido esas mismas cosas: consoladores bien pesados sois todos vosotros.
3 Numquid habebunt finem verba ventosa ? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris ?
3 ¿Cuándo tendrán fin esas palabradas? ¿Hay cosa más fácil que hablar como hablas?
4 Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea :
4 Bien pudiera yo hablar como vosotros. Mas en verdad que si vuestra alma se hallara en el estado de la mía,
5 consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos ;
5 yo sé que os consolaría, y que compasivo inclinaría hacia vosotros mi cabeza,
6 roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.
6 os alentaría con mis palabras, y os expresarían mis labios mi compasión.
7 Sed quid agam ? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.
7 Mas ahora ¿qué haré? Por más que hable, no se mitigará mi dolor; y si guardo silencio, no por eso me dejará.
8 Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.
8 Al presente me ha oprimido el dolor, y están aniquilados todos mis miembros.
9 Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
9 Las arrugas de mi piel dan testimonio contra mí y lo que es más cruel, cierto hombre se vuelve contra mí, contradiciéndome cara á cara con falsos y calumniosos discursos.
10 Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis : hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.
10 Reune todo su furor contra mí, y amenazándome rechina sus dientes: hecho enemigo mío, me mira con ojos terribles.
11 Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam : satiati sunt pœnis meis.
11 Todos mis amigos han abierto contra mí su boca, y zahiriéndome con oprobios me han abofeteado: se han saciado con el placer de ver mis penas.
12 Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.
12 Dios me ha puesto encerrado, á disposición del inicuo, y me ha entregado en manos de los impíos.
13 Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum : tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.
13 Yo aquel tan opulento y dichoso algún día, de repente he sido reducido á la nada: asióme de la cerviz el Señor, quebrantóme, y púsome como por blanco de sus tiros:
14 Circumdedit me lanceis suis ; convulneravit lumbos meos : non pepercit, et effudit in terra viscera mea.
14 Dejóme hecho un erizo con sus dardos: cubrió de heridas mis costados sin piedad alguna, hasta esparcir por el suelo mis entrañas.
15 Concidit me vulnere super vulnus : irruit in me quasi gigas.
15 Me ha despedazado con heridas sobre heridas: cual gigante se ha arrojado sobre mí.
16 Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.
16 Yo llevo cosido ó pegado á mi piel el cilicio, y he cubierto de ceniza mi cabeza.
17 Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.
17 De tanto llorar está entumecido mi rostro, y se han cubierto de tinieblas las pupilas de mis ojos.
18 Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.
18 Todas estas cosas he sufrido, sin que la iniquidad haya manchado mis obras, antes bien ofreciendo puras á Dios mis súplicas.
19 Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus :
19 ¡Oh tierra! no cubras mi sangre, ni sofoques en tu seno mis clamores.
20 ecce enim in cælo testis meus, et conscius meus in excelsis.
20 Mira que el testigo de mi inocencia está en el cielo, y allí arriba reside el que me conoce á fondo.
21 Verbosi amici mei : ad Deum stillat oculus meus :
21 Mis amigos son unos habladores y calumniadores: á Dios es á quien recurren deshechos en lágrimas mis ojos.
22 atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.
22 ¡Y ojalá que se tratase la causa del hombre con Dios, tan públicamente como se trata la de un hijo del hombre con su competidor!
23 Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo.
23 Pues se van pasando á toda priesa mis cortos años, y yo sigo una senda por la cual no volveré ya más.
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
Job 16 · con la app
Recibir el enlace