La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
Job 6
1 Respondens autem Job, dixit :
1 Pero Job respondió, y dijo:
2 Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui, et calamitas quam patior, in statera !
2 ¡Pluguiese á Dios que mis pecados por los que he merecido la ira, se pesaran en unas balanzas, con la calamidad que padezco!
3 Quasi arena maris hæc gravior appareret ; unde et verba mea dolore sunt plena :
3 Se vería que mis males pesan tanto y más que la arena del mar: de aquí es que mis palabras están llenas de dolor.
4 quia sagittæ Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum ; et terrores Domini militant contra me.
4 Porque parece que todas las saetas del Señor están clavadas en mí; el veneno de ellas va corroyendo mi espíritu, y terrores del Señor, ó terribles espectros, combaten contra mí.
5 Numquid rugiet onager cum habuerit herbam ? aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit ?
5 ¿Por ventura rebuzna el asno montés teniendo yerba? ¿ó muge el buey teniendo delante un pesebre bien provisto?
6 aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum ? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem ?
6 O podrá comerse un manjar insípido, no sazonado con sal? ¿ó habrá quién coma con gusto aquello que probado causa la muerte?
7 Quæ prius nolebat tangere anima mea, nunc, præ angustia, cibi mei sunt.
7 Las cosas que antes hubiera yo rehusado tocar, ahora en la estrechez en que me hallo son mi alimento.
8 Quis det ut veniat petitio mea, et quod expecto tribuat mihi Deus ?
8 ¡Quién me diera que fuese otorgada mi petición, y me concediese Dios lo que tanto deseo!
9 et qui cœpit, ipse me conterat ; solvat manum suam, et succidat me ?
9 ¡Y que el que ha comenzado á herirme, acabe conmigo, deje caer su mano y corte mi vida!
10 Et hæc mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat, nec contradicam sermonibus Sancti.
10 Y mi consuelo sería que sin perdonarme, fuese afligiéndome con dolores, y que yo no me opusiese á los decretos del Santo por esencia.
11 Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam ? aut quis finis meus, ut patienter agam ?
11 Porque, ¿cuáles son mis fuerzas para poder sobrellevar tantos males? ¿O cuándo tendrá fin mi padecer, para prometerme el perseverar en la paciencia?
12 Nec fortitudo lapidum fortitudo mea, nec caro mea ænea est.
12 Que no es mi firmeza como la de las peñas ni es de bronce mi carne.
13 Ecce non est auxilium mihi in me, et necessarii quoque mei recesserunt a me.
13 Mirad cómo yo por mí no puedo valerme, y cómo hasta los más allegados míos me han abandonado.
14 Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Domini derelinquit.
14 Quien no tiene compasión de su amigo, abandona el santo temor de Dios.
15 Fratres mei præterierunt me, sicut torrens qui raptim transit in convallibus.
15 Mis hermanos han pasado de largo por delante de mí, como pasa un rápido torrente por las cañadas.
16 Qui timent pruinam, irruet super eos nix.
16 Pero á veces los que temen la escarcha son abrumados de la nieve.
17 Tempore quo fuerint dissipati, peribunt ; et ut incaluerit, solventur de loco suo.
17 Como los torrentes, al mismo tiempo que se desparramen se perderán: y como la nieve en calentando el sol, se derretirán.
18 Involutæ sunt semitæ gressuum eorum ; ambulabunt in vacuum, et peribunt.
18 Tortuosas son las sendas por donde caminan: quedarán reducidos á la nada, y perecerán.
19 Considerate semitas Thema, itinera Saba, et expectate paulisper.
19 Contemplad las veredas de Tema, los caminos de Sabá, y esperad un poquito.
20 Confusi sunt, quia speravi : venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt.
20 Se han confundido á vista de mi firme esperanza: hánse llegado junto á mí, y quedan cubiertos de rubor.
21 Nunc venistis ; et modo videntes plagam meam, timetis.
21 En efecto, acabais ahora de llegar, y luego que veis mis males temblais de miedo.
22 Numquid dixi : Afferte mihi, et de substantia vestra donate mihi ?
22 ¿Acaso yo os he dicho: Traedme y dadme algo de vuestros bienes?
23 vel : Liberate me de manu hostis, et de manu robustorum eruite me ?
23 ¿O bien, libradme del poder del enemigo, y sacadme de las manos de los poderosos?
24 Docete me, et ego tacebo : et si quid forte ignoravi, instruite me.
24 Enseñadme, que yo callaré; y si en algo he sido ignorante ó he pecado, instruidme.
25 Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit qui possit arguere me ?
25 ¿Por qué razón, pues, habeis contradicho á las palabras de verdad que he hablado, siendo así que ninguno de vosotros puede redargúirme de pecado?
26 Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, et in ventum verba profertis.
26 Vuestros estudiados razonamientos sólo tiran á zaherirme, y no haceis más que hablar al aire.
27 Super pupillum irruitis, et subvertere nitimini amicum vestrum.
27 Os arrojais sobre un huérfano, y os esforzais en acabar de perder á vuestro amigo.
28 Verumtamen quod cœpistis explete : præbete aurem, et videte an mentiar.
28 Como quiera concluid el discurso comenzado, y prestadme después atención, y ved si digo mentira,
29 Respondete, obsecro, absque contentione ; et loquentes id quod justum est, judicate.
29 Respondedme, os ruego, sin porfía, y pronunciad la sentencia conforme á justicia:
30 Et non invenietis in lingua mea iniquitatem, nec in faucibus meis stultitia personabit.
30 Que no habeis de hallar falsedad en mi lengua, ni de mi boca oiréis necedad alguna.
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
Job 6 · con la app
Recibir el enlace