Księga Hioba, rozdział 29

1 Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit :

1 Przydał też Job podejmując przypowieść swą i rzekł:

2 Quis mihi tribuat ut sim juxta menses pristinos, secundum dies quibus Deus custodiebat me ?

2 „Kto by mi to dał, abym był jak za dawnych miesięcy, za dni, których mię Bóg strzegł;

3 Quando splendebat lucerna ejus super caput meum, et ad lumen ejus ambulabam in tenebris :

3 gdy świeca jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego chodziłem w ciemności;

4 sicut fui in diebus adolescentiæ meæ, quando secreto Deus erat in tabernaculo meo :

4 jak byłem za dni młodości mojej, gdy potajemnie Bóg był w przybytku moim:

5 quando erat Omnipotens mecum, et in circuitu meo pueri mei :

5 gdy Wszechmocny był ze mną, a wokoło mnie dzieci moje;

6 quando lavabam pedes meos butyro, et petra fundebat mihi rivos olei :

6 gdym umywał nogi moje masłem, a skała wylewała mi źródła oliwy;

7 quando procedebam ad portam civitatis, et in platea parabant cathedram mihi.

7 gdym wychodził do bramy miejskiej, a na ulicy gotowano mi stolicę,

8 Videbant me juvenes, et abscondebantur : et senes assurgentes stabant.

8 widzieli mię młodzieńcy i kryli się, a starcy powstawszy stali,

9 Principes cessabant loqui, et digitum superponebant ori suo.

9 książęta przestawali mówić i kładli palec na usta swoje,

10 Vocem suam cohibebant duces, et lingua eorum gutturi suo adhærebat.

10 przełożeni głos swój hamowali, a język ich przylegał do podniebienia.

11 Auris audiens beatificabat me, et oculus videns testimonium reddebat mihi :

11 Ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące świadectwo mi dawało,

12 eo quod liberassem pauperem vociferantem, et pupillum cui non esset adjutor.

12 przeto żem wybawił ubogiego krzyczącego i sierotę, który nie miał pomocnika;

13 Benedictio perituri super me veniebat, et cor viduæ consolatus sum.

13 błogosławieństwo tego który miał zginąć, na mnie przychodziło, a serce wdowy pocieszałem.

14 Justitia indutus sum, et vestivi me, sicut vestimento et diademate, judicio meo.

14 Obłóczyłem się w sprawiedliwość i przyodziewałem się jak szatą i koroną sądem moim.

15 Oculus fui cæco, et pes claudo.

15 Byłem okiem ślepemu a nogą chromemu.

16 Pater eram pauperum, et causam quam nesciebam diligentissime investigabam.

16 Byłem ojcem ubogich a sprawę, której nie znałem, pilnie badałem.

17 Conterebam molas iniqui, et de dentibus illius auferebam prædam.

17 Kruszyłem szczęki przewrotnika, a z zębów jego wydzierałem łup.

18 Dicebamque : In nidulo meo moriar, et sicut palma multiplicabo dies.

18 I mówiłem: W gniazdku moim umrę, a jak palma pomnożę dni.

19 Radix mea aperta est secus aquas, et ros morabitur in messione mea.

19 Korzeń mój jest otwarty przy wodzie, a rosa będzie trwać w żniwie moim.

20 Gloria mea semper innovabitur, et arcus meus in manu mea instaurabitur.

20 Sława moja zawsze się odnawiać będzie, a łuk mój w ręce mojej będzie się odnawiał.

21 Qui me audiebant, expectabant sententiam, et intenti tacebant ad consilium meum.

21 Ci, którzy mnie słuchali, czekali zdania i pilnie słuchali milcząc rady mojej.

22 Verbis meis addere nihil audebant, et super illos stillabat eloquium meum.

22 Nie śmieli nic dodawać do słów moich i na nich kroplami spadała wymowa moja.

23 Expectabant me sicut pluviam, et os suum aperiebant quasi ad imbrem serotinum.

23 Oczekiwali mnie jak deszczu, a usta swe otwierali jak na deszcz późny.

24 Siquando ridebam ad eos, non credebant : et lux vultus mei non cadebat in terram.

24 Jeśli kiedy uśmiechałem się do nich, nie wierzyli, a światłość twarzy mojej nie padała na ziemię.

25 Si voluissem ire ad eos, sedebam primus : cumque sederem quasi rex, circumstante exercitu, eram tamen mœrentium consolator.

25 Jeślim chciał iść do nich, siadałem na pierwszym miejscu; a chociaż siedziałem jak król otoczony wojskiem, byłem przecież pocieszycielem smutnych.