Przypowieści Salomona, rozdział 16

1 Hominis est animam præparare, et Domini gubernare linguam.

1 Człowieczą jest rzeczą duszę przygotować, a Pańską rządzić językiem.

2 Omnes viæ hominis patent oculis ejus ; spirituum ponderator est Dominus.

2 Wszystkie drogi człowieka są jawne przed oczyma jego; Pan jest, który waży duchy.

3 Revela Domino opera tua, et dirigentur cogitationes tuæ.

3 Objaw Panu uczynki twoje, a będą wyprostowane myśli twoje.

4 Universa propter semetipsum operatus est Dominus ; impium quoque ad diem malum.

4 Pan wszystko zdziałał dla samego siebie, też i bezbożnika na zły dzień.

5 Abominatio Domini est omnis arrogans ; etiamsi manus ad manum fuerit, non est innocens. Initium viæ bonæ facere justitiam ; accepta est autem apud Deum magis quam immolare hostias.

5 Obrzydły jest Panu każdy pyszny; choćby też ręka do ręki była, nie uchodzi karania. Początkiem drogi dobrej, czynić sprawiedliwość, i milsza jest ona Bogu, niźli ofiary składać.

6 Misericordia et veritate redimitur iniquitas, et in timore Domini declinatur a malo.

6 Miłosierdziem i prawdą nieprawość bywa odkupiona, a przez bojaźń Pańską unika się złego.

7 Cum placuerint Domino viæ hominis, inimicos quoque ejus convertet ad pacem.

7 Gdy się podobają Panu drogi człowieka, wtedy i nieprzyjaciół jego przywiedzie do pokoju.

8 Melius est parum cum justitia quam multi fructus cum iniquitate.

8 Lepsza jest odrobina ze sprawiedliwością niźli wielkie dochody z nieprawością.

9 Cor hominis disponit viam suam, sed Domini est dirigere gressus ejus.

9 Serce człowieka układa drogi swoje, ale Pańską jest rzeczą kierować krokami jego.

10 Divinatio in labiis regis ; in judicio non errabit os ejus.

10 Wyrocznia jest w wargach królewskich, w sądzie nie błądzą usta jego.

11 Pondus et statera judicia Domini sunt, et opera ejus omnes lapides sacculi.

11 Waga i szala - to sąd Pański, i dziełem jego wszystkie ciężarki w worku.

12 Abominabiles regi qui agunt impie, quoniam justitia firmatur solium.

12 Obrzydliwi królowie, którzy źle czynią, bo sprawiedliwością umacnia się stolica.

13 Voluntas regum labia justa ; qui recta loquitur diligetur.

13 Upodobaniem królów wargi sprawiedliwe; kto mówi dobrze, będzie umiłowany.

14 Indignatio regis nuntii mortis, et vir sapiens placabit eam.

14 Gniew królewski to posłowie śmierci, a mąż mądry ubłaga go.

15 In hilaritate vultus regis vita, et clementia ejus quasi imber serotinus.

15 W wesołości twarzy królewskiej jest życie, a łaskawość jego jest jak deszcz późny.

16 Posside sapientiam, quia auro melior est, et acquire prudentiam, quia pretiosior est argento.

16 Nabywaj mądrości, bo lepsza jest nad złoto, i nabywaj roztropności, bo droższa jest nad srebro.

17 Semita justorum declinat mala ; custos animæ suæ servat viam suam.

17 Ścieżka sprawiedliwych odchyla się od złego; stróż duszy swej strzeże drogi swojej.

18 Contritionem præcedit superbia, et ante ruinam exaltatur spiritus.

18 Przed zgubą idzie pycha, a przed upadkiem duch się wynosi.

19 Melius est humiliari cum mitibus quam dividere spolia cum superbis.

19 Lepiej jest korzyć się z cichymi niźli dzielić korzyści z pysznymi.

20 Eruditus in verbo reperiet bona, et qui sperat in Domino beatus est.

20 Ćwiczony w słowie znajdzie dobra, a kto ma nadzieję w Panu, błogosławiony jest.

21 Qui sapiens est corde appellabitur prudens, et qui dulcis eloquio majora percipiet.

21 Kto jest mądrego serca, będzie nazwany rozumnym, a kto jest wdzięcznej wymowy, więcej otrzyma.

22 Fons vitæ eruditio possidentis ; doctrina stultorum fatuitas.

22 Zdrojem życia nauka tego, który ją ma, a nauką głupich szaleństwo.

23 Cor sapientis erudiet os ejus, et labiis ejus addet gratiam.

23 Serce mądrego wyćwiczy usta jego, a wargom jego przyda wdzięczności.

24 Favus mellis composita verba ; dulcedo animæ sanitas ossium.

24 Plastrem miodu słowa ozdobne, słodkością duszy i zdrowiem dla kości.

25 Est via quæ videtur homini recta, et novissima ejus ducunt ad mortem.

25 Jest droga, która się zda człowiekowi prawa, a koniec jej prowadzi do śmierci.

26 Anima laborantis laborat sibi, quia compulit eum os suum.

26 Dusza pracującego pracuje dla siebie, bo go przymuszają usta jego.

27 Vir impius fodit malum, et in labiis ejus ignis ardescit.

27 Mąż bezbożny kopie nieszczęście, a na wargach jego ogień się rozpala.

28 Homo perversus suscitat lites, et verbosus separat principes.

28 Człowiek przewrotny wszczyna zwady, a gadatliwy rozłącza książąt.

29 Vir iniquus lactat amicum suum, et ducit eum per viam non bonam.

29 Mąż złośliwy nęci bliźniego swego i prowadzi go drogą niedobrą.

30 Qui attonitis oculis cogitat prava, mordens labia sua perficit malum.

30 Kto zapatrzony myśli o przewrotnościach, gryząc wargi swoje dokonywa zła.

31 Corona dignitatis senectus, quæ in viis justitiæ reperietur.

31 Wieńcem godności sędziwość, która się znajduje na drogach sprawiedliwości.

32 Melior est patiens viro forti, et qui dominatur animo suo expugnatore urbium.

32 Lepszy jest cierpliwy niźli mąż mocny, i który panuje nad sercem swoim niż zdobywca miast.

33 Sortes mittuntur in sinum, sed a Domino temperantur.

33 Losy na łono rzucają, ale Pan nimi kieruje.