Eklezjastyk, rozdział 14

1 Beatus vir qui non est lapsus verbo ex ore suo, et non est stimulatus in tristitia delicti.

1 Błogosławiony mąż, który się nie potknął w słowie ust swoich i nie jest trapiony zgryzotą z powodu grzechu!

2 Felix qui non habuit animi sui tristitiam, et non excidit a spe sua.

2 Szczęśliwy człowiek, który nie miał smutku w umyśle swoim i nie utracił nadziei swojej!

3 Viro cupido et tenaci sine ratione est substantia : et homini livido ad quid aurum ?

3 Człowiek chciwy i skąpy próżno ma bogactwa, a człowiekowi zazdrosnemu na co złoto?

4 Qui acervat ex animo suo injuste, aliis congregat, et in bonis illius alius luxuriabitur.

4 Kto zbiera niesłusznie kosztem duszy swojej, dla innych zbiera, a w dobrach jego inny zbytku używać będzie.

5 Qui sibi nequam est, cui alii bonus erit ? et non jucundabitur in bonis suis.

5 Kto dla siebie jest zły, dla kogo innego dobry będzie? i dóbr swoich z pociechą nie użyje.

6 Qui sibi invidet, nihil est illo nequius : et hæc redditio est malitiæ illius.

6 Kto sam sobie zazdrości, nic nadeń nie ma gorszego, i to jest zapłata złości jego;

7 Et si bene fecerit, ignoranter et non volens facit : et in novissimo manifestat malitiam suam.

7 i jeśli co dobrze uczyni, nieświadomie i niechętnie czyni, a na ostatek pokazuje złość swoją.

8 Nequam est oculus lividi : et avertens faciem suam, et despiciens animam suam.

8 Złośliwe jest oko zazdrosnego; odwraca on twarz i gardzi duszą swoją.

9 Insatiabilis oculus cupidi in parte iniquitatis : non satiabitur donec consumat arefaciens animam suam.

9 Nie jest nasycone oko chciwego częścią nieprawości; nie nasyci się, aż wyniszczy i wysuszy duszę swoją.

10 Oculus malus ad mala, et non saturabitur pane, sed indigens et in tristitia erit super mensam suam.

10 Oko złe do złego i nie naje się chleba, ale głodne i smutne będzie u stołu swego.

11 Fili, si habes, benefac tecum, et Deo dignas oblationes offer.

11 Synu, jeśli masz, czyń sam sobie dobrze, i składaj Bogu godne ofiary.

12 Memor esto quoniam mors non tardat, et testamentum inferorum, quia demonstratum est tibi : testamentum enim hujus mundi morte morietur.

12 Pamiętaj, że śmierć nie zwleka i że ci jest ukazane przymierze otchłani, prawem bowiem tego świata jest: musi się umrzeć.

13 Ante mortem benefac amico tuo, et secundum vires tuas exporrigens da pauperi.

13 Przed śmiercią czyń dobrze przyjacielowi twemu, i według możności twojej wyciągaj rękę i dawaj ubogiemu.

14 Non defrauderis a die bono, et particula boni doni non te prætereat.

14 Nie trać dnia dobrego i cząstka dobrego daru niechaj cię nie mija.

15 Nonne aliis relinques dolores et labores tuos in divisione sortis ?

15 Czyż innym nie zostawisz boleści i pracy twojej na rozdział losem?

16 Da et accipe, et justifica animam tuam.

16 Dawaj i bierz, a usprawiedliwiaj duszę swoją.

17 Ante obitum tuum operare justitiam, quoniam non est apud inferos invenire cibum.

17 Przed śmiercią twą pełnij sprawiedliwość, bo w otchłani nie znajdziesz pokarmu.

18 Omnis caro sicut fœnum veterascet, et sicut folium fructificans in arbore viridi.

18 Wszelkie ciało zwiotczeje jak siano i jak liście rosnące na drzewie zielonym.

19 Alia generantur, et alia dejiciuntur : sic generatio carnis et sanguinis, alia finitur, et alia nascitur.

19 Jedne rosną, a drugie opadają; tak i rodzaj ciała i krwi: jeden odchodzi, a drugi nastaje.

20 Omne opus corruptibile in fine deficiet, et qui illud operatur ibit cum illo.

20 Każde dzieło skazitelne na koniec ustanie, a który je czyni, pójdzie z nim.

21 Et omne opus electum justificabitur, et qui operatur illud honorabitur in illo.

21 Wszelkie dzieło znakomite będzie usprawiedliwione, a kto je czyni, będzie uczczony przez nie.

22 Beatus vir qui in sapientia morabitur, et qui in justitia sua meditabitur, et in sensu cogitabit circumspectionem Dei :

22 Błogosławiony mąż, który trwać będzie w mądrości i który nad sprawiedliwością swą rozmyślać będzie, a w umyśle rozważać będzie opatrzność Bożą;

23 qui excogitat vias illius in corde suo, et in absconditis suis intelligens, vadens post illam quasi investigator, et in viis illius consistens :

23 który rozmyśla drogę jej w sercu swoim i tajemnice jej przenika, idzie za nią jak wypatrujący i na drogach jej zatrzymuje się;

24 qui respicit per fenestras illius, et in januis illius audiens :

24 który wgląda przez okna jej i u drzwi jej słucha;

25 qui requiescit juxta domum illius, et in parietibus illius figens palum, statuet casulam suam ad manus illius, et requiescent in casula illius bona per ævum.

25 który osiada koło domu jej, i wbiwszy palik w jej ściany, postawi domek swój przy boku jej, i w domku jego będą mieszkały dobra na wieki.

26 Statuet filios suos sub tegmine illius, et sub ramis ejus morabitur.

26 Postawi synów swych pod pokryciem jej i będzie mieszkał pod jej gałązkami;

27 Protegetur sub tegmine illius a fervore, et in gloria ejus requiescet.

27 będzie obroniony od upalenia pod jej przykryciem, a w chwale jej będzie odpoczywał.