I Księga Paralipomenon, rozdział 17

1 Cum autem habitaret David in domo sua, dixit ad Nathan prophetam : Ecce ego habito in domo cedrina : arca autem fœderis Domini sub pellibus est.

1 A gdy mieszkał Dawid w domu swym, rzekł do Natana proroka: „Oto ja mieszkam w domu cedrowym, a skrzynia przymierza Pańskiego jest pod skórami.”

2 Et ait Nathan ad David : Omnia quæ in corde tuo sunt, fac : Deus enim tecum est.

2 I rzekł Natan do Dawida: „Uczyń wszystko, co jest w sercu twoim, albowiem Bóg jest z tobą.”

3 Igitur nocte illa factus est sermo Dei ad Nathan, dicens :

3 Tej tedy nocy stało się słowo Boże do Natana mówiące:

4 Vade, et loquere David servo meo : Hæc dicit Dominus : Non ædificabis tu mihi domum ad habitandum.

4 „Idź, a powiedz słudze memu Dawidowi: To mówi Pan: Nie ty zbudujesz mi dom na mieszkanie.

5 Neque enim mansi in domo ex eo tempore quo eduxi Israël usque ad diem hanc : sed fui semper mutans loca tabernaculi, et in tentorio

5 Albowiem nie mieszkałem w domu od owego czasu, którego wywiodłem Izraela, aż do dnia tego, alem zawsze odmieniał miejsca przybytku, i w namiocie

6 manens cum omni Israël. Numquid locutus sum saltem uni judicum Israël, quibus præceperam ut pascerent populum meum, et dixi : Quare non ædificastis mihi domum cedrinam ?

6 mieszkałem ze wszystkim Izraelem. Czy to mówiłem aby jednemu ze sędziów izraelskich, którym rozkazałem, aby paśli lud mój, i rzekłem: Czemuście mi nie zbudowali domu cedrowego?

7 Nunc itaque sic loqueris ad servum meum David : Hæc dicit Dominus exercituum : Ego tuli te, cum in pascuis sequereris gregem, ut esses dux populi mei Israël :

7 Teraz tedy tak mówić będziesz do sługi mego Dawida: To mówi Pan zastępów: Jam ciebie wziął, gdyś po pastwiskach za trzodą chodził, abyś był wodzem ludu mego izraelskiego.

8 et fui tecum quocumque perrexisti, et interfeci omnes inimicos tuos coram te, fecique tibi nomen quasi unius magnorum qui celebrantur in terra.

8 I byłem z tobą, gdziekolwiek chodziłeś, i wytraciłem wszystkich nieprzyjaciół przed tobą, i uczyniłem ci imię jak jednemu z wielkich, którzy są sławni na ziemi.

9 Et dedi locum populo meo Israël : plantabitur, et habitabit in eo, et ultra non commovebitur : nec filii iniquitatis atterent eos, sicut a principio,

9 I dałem miejsce ludowi memu izraelskiemu: będzie wszczepiony, i będzie mieszkał na nim, a więcej nie będzie poruszony ani ich nie przygniotą synowie niezbożni, jak na początku,

10 ex diebus quibus dedi judices populo meo Israël, et humiliavi universos inimicos tuos. Annuntio ergo tibi, quod ædificaturus sit tibi Dominus domum.

10 od dni, w których dałem sędziów ludowi memu izraelskiemu i poniżyłem wszystkich nieprzyjaciół twoich. A tak ci oznajmiam, iż tobie Pan dom zbuduje.

11 Cumque impleveris dies tuos ut vadas ad patres tuos, suscitabo semen tuum post te, quod erit de filiis tuis : et stabiliam regnum ejus.

11 A gdy wypełnisz dni twoje, żebyś poszedł do ojców twoich, wzbudzę potomstwo twoje po tobie, które będzie z synów twoich, i utwierdzę królestwo jego.

12 Ipse ædificabit mihi domum, et firmabo solium ejus usque in æternum.

12 Ten mi zbuduje dom, i utwierdzę tron jego aż na wieki.

13 Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in filium : et misericordiam meam non auferam ab eo, sicut abstuli ab eo qui ante te fuit.

13 Ja mu będę ojcem, a on mi będzie synem, a miłosierdzia mego nie odejmę od niego, jak odjąłem od tego, który był przed tobą,

14 Et statuam eum in domo mea, et in regno meo usque in sempiternum : et thronus ejus erit firmissimus in perpetuum.

14 i postawię go w domu moim i w królestwie moim aż na wieki, a tron jego będzie trwał na wieki.”

15 Juxta omnia verba hæc, et juxta universam visionem istam, sic locutus est Nathan ad David.

15 Według tych wszystkich słów i według całego widzenia tego mówił Natan do Dawida.

16 Cumque venisset rex David, et sedisset coram Domino, dixit : Quis ego sum, Domine Deus, et quæ domus mea, ut præstares mihi talia ?

16 A gdy przyszedł król Dawid i usiadł przed Panem, rzekł: „Któżem ja jest, Panie Boże, i co za dom mój, żeś mi dał takie rzeczy?

17 sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, ideoque locutus es super domum servi tui etiam in futurum : et fecisti me spectabilem super omnes homines, Domine Deus.

17 Ale i to zdało się mało przed oczyma twymi, przetożeś mówił o domu sługi twego też na przyszły czas, i uczyniłeś mię znamienitym nad wszystkich ludzi, Panie Boże.

18 Quid ultra addere potest David, cum ita glorificaveris servum tuum, et cognoveris eum ?

18 Cóż więcej może przydać Dawid, gdyś tak wsławił sługę twego i poznałeś go?

19 Domine, propter famulum tuum juxta cor tuum fecisti omnem magnificentiam hanc, et nota esse voluisti universa magnalia.

19 Panie, dla sługi twego według słowa twego uczyniłeś wszystką tę wielkość i chciałeś, aby znajome były te wszystkie wielkie rzeczy.

20 Domine, non est similis tui, et non est alius deus absque te, ex omnibus quos audivimus auribus nostris.

20 Panie, nie masz podobnego tobie i nie masz innego Boga oprócz ciebie, ze wszystkich, o których słyszeliśmy uszyma naszymi.

21 Quis enim est alius, ut populus tuus Israël, gens una in terra, ad quam perrexit Deus ut liberaret et faceret populum sibi, et magnitudine sua atque terroribus ejiceret nationes a facie ejus, quem de Ægypto liberarat ?

21 Bo któryż inny jest, jak lud twój izraelski, naród jeden na ziemi, do którego poszedł Bóg, aby wybawić i uczynić sobie ludem, i wielkością swoją i strachami wyrzucił narody przed obliczem jego, który był z Egiptu wyzwolił?

22 Et posuisti populum tuum Israël tibi in populum usque in æternum, et tu, Domine, factus es Deus ejus.

22 I uczyniłeś lud twój izraelski sobie ludem aż na wieki, a ty, Panie, zostałeś Bogiem jego.

23 Nunc igitur Domine, sermo quem locutus es famulo tuo et super domum ejus confirmetur in perpetuum, et fac sicut locutus es.

23 Teraz tedy, Panie, słowo, któreś powiedział słudze twemu i o domu jego, niech będzie utwierdzone na wieki, a uczyń, jakoś rzekł.

24 Permaneatque et magnificetur nomen tuum usque in sempiternum, et dicatur : Dominus exercituum Deus Israël, et domus David servi ejus permanens coram eo.

24 A imię twoje niechaj trwa i niech będzie uwielbione aż na wieki i niech mówią: Pan zastępów Bogiem Izraela, a dom Dawida, sługi jego, trwający przed nim.

25 Tu enim, Domine Deus meus, revelasti auriculam servi tui, ut ædificares ei domum : et idcirco invenit servus tuus fiduciam, ut oret coram te.

25 Ty bowiem, Panie, Boże mój, odkryłeś ucho sługi twego, żebyś mu dom zbudował; i przeto znalazł sługa twój śmiałość, żeby się modlił przed tobą.

26 Nunc ergo Domine, tu es Deus, et locutus es ad servum tuum tanta beneficia.

26 Teraz tedy, Panie, tyś jest Bóg, i obwieściłeś słudze twemu tak wiele dobrodziejstwa.

27 Et cœpisti benedicere domui servi tui, ut sit semper coram te : te enim, Domine, benedicente, benedicta erit in perpetuum.

27 I począłeś błogosławić domowi sługi twego, aby był zawsze przed tobą; bo, gdy ty, Panie, błogosławisz, będzie błogosławiony na wieki.”