1 Księga Samuela (I Księga Królewska)

Księga, którą prawie wszyscy znają jako 1 Księgę Samuela, w Wulgacie i w Biblii ks. Jakuba Wujka nazywa się I Księga Królewska. To jedna z wielkich opowieści Pisma Świętego: niepłodna niewiasta, która modli się ze łzami w sanktuarium w Silo, chłopiec, który w nocy odpowiada Bogu, wysoki i piękny król, który nie umie być posłuszny, młody pasterz z procą w ręku. Trzydzieści jeden rozdziałów prowadzi od narodzin Samuela do śmierci Saula na górach Gelboe, a Ojcowie czytali je jako przygotowanie Chrystusa, Syna Dawidowego. Szkoły czytają tę księgę w Biblii Tysiąclecia jako 1 Księgę Samuela (1 Sm); rozdziały mają tam te same numery.

Dlaczego 1 Księga Samuela to I Księga Królewska?

U Żydów dzieje Samuela, Saula i Dawida tworzyły jedną księgę, zatytułowaną Samuel. Greccy tłumacze Septuaginty podzielili ją na dwie i połączyli z dalszą historią, tworząc cztery Księgi Królestw; św. Hieronim zachował te cztery księgi w Wulgacie pod nazwą Libri Regum, Księgi Królewskie, a ks. Wujek, tłumacząc Wulgatę, nazywa je tak samo. Stąd zestawienie, które warto mieć przed oczami:

Wulgata i ks. Wujek	Biblia Tysiąclecia i inne nowsze przekłady
I Księga Królewska	1 Księga Samuela (1 Sm)
II Księga Królewska	2 Księga Samuela (2 Sm)
III Księga Królewska	1 Księga Królewska (1 Krl)
IV Księga Królewska	2 Księga Królewska (2 Krl)

Pierwsza Księga Królewska w nowszej Biblii to więc nasza III Księga Królewska, czyli historia Salomona: tekst jest ten sam, zmienia się tylko tytuł. Dla wygody szukających ten przewodnik posługuje się skrótami nowszymi (1 Sm, 2 Sm, 1 Krl, 2 Krl), z rozdziałami i wersetami Wulgaty. O różnicach w nazwach ksiąg między przekładami przeczytasz w artykule która Biblia katolicka.

Kim był Samuel w Biblii?

Samuel jest ostatnim z sędziów Izraela i pierwszym z wielkich proroków po Mojżeszu. Jego ojciec Elkana mieszkał w Ramataim Sofim, w górach Efraim; matka Anna, niepłodna i wyśmiewana przez drugą żonę, Fenennę, przyszła do sanktuarium w Silo i złożyła ślub: jeśli Bóg da jej syna, „dam go Panu przez wszystkie dni żywota jego, a brzytwa nie postoi na głowie jego” (1 Sm 1, 11). Dziecko się urodziło, „i nazwała imię jego Samuel, przeto iż go od Pana żądała” (1 Sm 1, 20). Tekst wiąże imię z modlitwą matki; co do etymologii proponuje się imię Boże (za św. Hieronimem) albo wysłuchany przez Boga, i sprawa pozostaje otwarta. Imię matki, Hanna, znaczy łaska.

Kto wychował Samuela? Najwyższy kapłan Heli w Silo. Odstawiony od piersi, chłopiec został przyprowadzony „do domu Pańskiego do Silo” (1 Sm 1, 24), i tam „posługiwał przed obliczem Pana, chłopiątko przepasane efodem lnianym” (1 Sm 2, 18). I Księga Paralipomenon wpisuje go między Lewitów, w ród Kaata (1 Krn 6, 33-34): Efratejczyk z miejsca zamieszkania, Lewita z pochodzenia.

Powołany przez Boga jako chłopiec, Samuel stał się prorokiem całego Izraela: „I poznał wszystek Izrael od Dan aż do Bersabee, że Samuel był wiernym prorokiem Pańskim” (1 Sm 3, 20). „Sądził też Samuel Izraela po wszystkie dni żywota swego” (1 Sm 7, 15). Namaścił dwóch pierwszych królów, Saula, a potem Dawida, i umarł przed Saulem, opłakiwany przez cały Izrael (1 Sm 25, 1). Pismo stawia go obok Mojżesza: „Choćby i stanął Mojżesz i Samuel przede mną” (Jr 15, 1), a św. Piotr od niego zaczyna szereg proroków: „I wszyscy prorocy od Samuela, i którzy potem mówili, przepowiedzieli te dni” (Dz 3, 24).

Kto napisał 1 Księgę Samuela?

Księga nie podaje autora, ale tradycja jest jasna. Talmud babiloński (traktat Baba Batra) uczy, że Samuel napisał księgę noszącą jego imię, a prorocy Gad i Natan ją dokończyli, bo opowiada się w niej o śmierci Samuela. Podstawą jest werset z Paralipomenonów: „A dzieje Dawida króla pierwsze i ostatnie opisane są w księdze Samuela widzącego i w księdze Natana proroka, i w księdze Gada widzącego” (1 Krn 29, 29).

Wspólne zdanie dawnych komentatorów katolickich wyprowadza z tego prosty podział: Samuel miałby napisać pierwszą część, aż do opisu swojej śmierci w rozdziale 25, a Gad i Natan dalszy ciąg oraz całą II Księgę Królewską. Gad towarzyszył Dawidowi w jego tułaczce (1 Sm 22, 5); Natan był prorokiem jego dworu. Wielu egzegetów katolickich sprzed Soboru mówi ostrożniej o natchnionym pisarzu, którego imienia nie znamy, a który ułożył pisma tych trzech proroków w jedno dzieło. Papieska Komisja Biblijna nie rozstrzygnęła sprawy autora; jej odpowiedź z 23 czerwca 1905 roku żąda jedynie, by księgi historyczne przyjmować jako prawdziwą historię, o ile nie ma mocnych dowodów przeciwnych. Nowożytne teorie źródeł i kolejnych redakcji pozostają hipotezami.

Kiedy powstała 1 Księga Samuela?

Wydarzenia należą do końca epoki sędziów i początków monarchii, około XI wieku przed Chrystusem. Treść pochodzi od świadków wydarzeń, ale ostateczna forma jest nieco późniejsza. O mieście Siceleg czytamy: „dlatego dostał się Siceleg królom judzkim aż do dnia dzisiejszego” (1 Sm 27, 6). Uwaga ta zakłada, że istnieli już królowie judzcy, odrębni od królów Izraela, a więc że królestwo podzieliło się po Salomonie. Zwykle umieszcza się więc ostateczną redakcję po tym rozłamie, a przed niewolą babilońską, bez możliwości większej dokładności.

O czym jest 1 Księga Samuela? Streszczenie

Całą księgę przenika jeden zamysł: Bóg daje Izraelowi króla, ale na swoich warunkach, i przygotowuje dom Dawida, z którego wyjdzie Król wieczny. Saul zostaje wybrany, poddany próbie, uznany za niewiernego i odrzucony; Dawid jest strzeżony pośród wszystkich niebezpieczeństw, aż tron zostanie mu dany.

Samuel, Heli i skrzynia przymierza (rozdziały 1-7)

Rozdział 1 otwiera się w sanktuarium w Silo modlitwą Anny i narodzinami Samuela. Rozdział 2 podaje pieśń Anny, a potem grzechy Ofniego i Finesa, synów Helego, którzy bezczeszczą ofiary, i proroctwo męża Bożego przeciw ich domowi. W rozdziale 3, „zanim lampa Boża zgasła”, Pan trzykrotnie woła śpiącego w przybytku chłopca, a Samuel, pouczony przez Helego, odpowiada: „Mów Panie, bo słucha sługa twój!” (1 Sm 3, 10).

W rozdziale 4 Izrael niesie skrzynię Bożą do bitwy jak amulet; Filistyni ją zdobywają, synowie Helego giną, a stary kapłan na wieść o tym spada ze stołka i umiera. W rozdziałach 5 i 6 skrzynia obala bożka Dagona w Azocie, nawiedza plagami miasta filistyńskie i wraca do Izraela na nowym wozie ciągniętym przez dwie krowy. W rozdziale 7 Samuel gromadzi skruszony lud w Masfat, Pan grzmi nad Filistynami, a Samuel stawia kamień i nazywa to miejsce „Kamień Pomocy” (1 Sm 7, 12).

Izrael żąda króla: Saul (rozdziały 8-15)

W rozdziale 8 starsi żądają króla, „jak i wszystkie narody mają”, a Pan mówi Samuelowi: „bo nie ciebie odrzucili, ale mnie, żebym nie królował nad nimi” (1 Sm 8, 7). W rozdziałach 9 i 10 Saul, syn Cisa z pokolenia Beniamina, szuka oślic ojca, a znajduje koronę: Samuel namaszcza go potajemnie, potem los wskazuje go przed ludem, który woła: „Niech żyje król!” (1 Sm 10, 24). Zwycięstwo pod Jabes w Galaadzie go umacnia (rozdział 11), a Samuel żegna się z ludem (rozdział 12).

Potem przychodzi upadek. Saul składa całopalenie, nie czekając na Samuela (rozdział 13); jego syn Jonata, sam z giermkiem, rozgramia Filistynów pod Machmas (rozdział 14); wreszcie Saul, wbrew rozkazowi, oszczędza Agaga, króla Amalekitów, i najlepszą część łupu, a Samuel ogłasza jego ostateczne odrzucenie (rozdział 15).

Dawid na dworze Saula (rozdziały 16-20)

W rozdziale 16 Samuel idzie do Betlejem, do Izaja. Pan odrzuca starszych synów i wybiera najmłodszego, który pasie owce; Samuel namaszcza go pośród braci, „I przyszedł duch Pański na Dawida od owego dnia i na potem” (1 Sm 16, 13). Duch odstępuje od Saula, a harfa Dawida uspokaja dręczonego króla. W rozdziale 17 Dawid staje naprzeciw Goliata z Get z procą i kamieniem. W rozdziale 18 dusza Jonaty wiąże się z jego duszą, a pieśń niewiast, „Poraził Saul tysiąc, a Dawid dziesięć tysięcy” (1 Sm 18, 7), rozpala zazdrość króla. Michol, a potem Jonata ratują go przed włócznią Saula (rozdziały 19 i 20).

Dawid tułaczem i śmierć Saula (rozdziały 21-31)

Od rozdziału 21 Dawid jest zbiegiem. Kapłan Achimelech daje mu chleby pokładne, a potem Dawid udaje szaleńca przed Achisem, królem Get. Saul każe wymordować kapłanów z Nobe rękami Doega Idumejczyka (rozdział 22), a Dawid błąka się po pustyni Zif (rozdział 23). Dwa razy ma Saula w swojej mocy, w jaskini (rozdział 24) i w uśpionym obozie (rozdział 26), i dwa razy odmawia podniesienia ręki „na pomazańca Pańskiego” (1 Sm 26, 9). Między tymi scenami umiera Samuel, a mądra Abigail powstrzymuje Dawida od rozlewu krwi (rozdział 25).

Dawid chroni się potem u Filistynów i otrzymuje Siceleg (rozdział 27). Saul, którego Bóg już nie wysłuchuje, idzie do wróżki w Endorze (rozdział 28); Dawid zostaje odesłany z wojska filistyńskiego (rozdział 29) i odbiera Amalekitom wszystko, co zabrali z Siceleg (rozdział 30). Saul i Jonata giną na górze Gelboe; ranny Saul „porwał […] miecz i upadł nań” (1 Sm 31, 4). Opowieść ciągnie się bez przerwy w II Księdze Królewskiej, rozdział 1, lamentem Dawida.

Plan wydarzeń 1 Księgi Samuela

1. Modlitwa Anny i narodziny Samuela; pieśń Anny (1-2).
2. Grzech synów Helego i powołanie Samuela w Silo (2-3).
3. Utrata skrzyni przymierza, śmierć Helego, skrzynia u Filistynów i jej powrót (4-6).
4. Nawrócenie ludu w Masfat i Kamień Pomocy (7).
5. Lud żąda króla; namaszczenie i wybór Saula (8-10).
6. Zwycięstwo pod Jabes i mowa pożegnalna Samuela (11-12).
7. Nieposłuszeństwo i odrzucenie Saula; Jonata pod Machmas (13-15).
8. Namaszczenie Dawida w Betlejem (16).
9. Dawid i Goliat (17).
10. Przyjaźń z Jonatą, zazdrość Saula, ucieczka Dawida (18-20).
11. Dawid zbiegiem: Nobe, pustynia, dwukrotne oszczędzenie Saula, śmierć Samuela i Abigail (21-26).
12. Dawid u Filistynów; Saul w Endorze; śmierć Saula i Jonaty na Gelboe (27-31).

Interpretacja: tematy i lektura katolicka

Pieśń Anny i Magnificat

Zanim Izrael ma króla, Anna śpiewa o Mesjaszu: Pan „da panowanie królowi swemu i wywyższy róg Chrystusa swojego” (1 Sm 2, 10). To pierwszy raz, gdy Pismo nazywa króla Christus, czyli Pomazańcem. Odwrócenia jej pieśni, „Pan ubogim czyni i wzbogaca, poniża i podwyższa” (1 Sm 2, 7), wracają niemal słowo w słowo w pieśni Najświętszej Panny: „Strącił mocarzy ze stolicy, a podwyższył pokornych” (Łk 1, 52). Św. Augustyn w XVII księdze Państwa Bożego słyszy w pieśni Anny głos Kościoła. Porównaj oba teksty na naszej stronie o Magnificat. Fragment ten, o który pyta wielu czytelników (1 księga Samuela rozdział 2), zaczyna się słowami: „Rozradowało się serce moje w Panu, i podniósł się róg mój w Bogu moim” (1 Sm 2, 1).

Nowe kapłaństwo i nowy król

Św. Augustyn w tej samej księdze Państwa Bożego widzi tu podwójną zmianę: kapłaństwo Helego ustępuje Samuelowi, królestwo Saula Dawidowi, a jedno i drugie zapowiada dzień, w którym kapłaństwo i królestwo odnowi Jeden, zarazem Kapłan i Król, Jezus Chrystus. Obietnica dana przeciw domowi Helego jest wyraźna: „I wzbudzę sobie kapłana wiernego, który według serca mego i wedle duszy mojej czynić będzie” (1 Sm 2, 35). Wypełniła się najpierw w kapłaństwie Sadoka, w pełni zaś w Chrystusie, Kapłanie wiecznym, którego ofiara ponawia się na ołtarzu.

Skrzynia Boża

Rozdziały 4-6 uczą, że skrzynia przymierza nie jest talizmanem, który można zabrać na wojnę bez nawrócenia, i że bożki padają przed nią. Aby zwyciężyć, Samuel żąda tylko jednego: „przygotujcie serca wasze Panu i służcie jemu samemu” (1 Sm 7, 3). Kościół pozdrawia Najświętszą Maryję Pannę jako Foederis arca, Arkę przymierza, w Litanii loretańskiej, bo nosiła w sobie Słowo, które stało się ciałem. Komentarz do Ksiąg Królewskich przypisywany św. Grzegorzowi Wielkiemu widzi Matkę Bożą już w pierwszym wersecie, w górze, z której pochodzi Elkana: „Był pewien mąż z Ramataim Sofim, z gór Efraim” (1 Sm 1, 1).

Dawid, figura Chrystusa

Urodzony w Betlejem, pasterz, namaszczony potajemnie, prześladowany bez winy, miłosierny wobec wroga: Ojcowie rozpoznali w Dawidzie obraz Chrystusa. Sam Pan Jezus przywołuje scenę z chlebami pokładnymi: „Nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy łaknął, i ci, którzy z nim byli?” (Mt 12, 3). Komentując psalm 143 Wulgaty (144 w Biblii Tysiąclecia), zatytułowany „Psalm Dawidowy. Przeciw Goliatowi” (Ps 143 (144), 1), św. Augustyn widzi w powalonym olbrzymie diabła zwyciężonego przez Chrystusa; tradycja odczytywała też pięć kamieni jako pięć ksiąg Prawa.

Posłuszeństwo lepsze niż ofiary

Saul nie zostaje odrzucony za słabość, lecz za to, że postawił własną wolę w miejsce woli Bożej, chcąc czcić Boga łupem. Odpowiedź Samuela pozostaje jednym z najmocniejszych słów Starego Testamentu o kulcie: „Lepsze bowiem jest posłuszeństwo niźli ofiary, a słuchać lepiej, niźli ofiarować tłustość baranów” (1 Sm 15, 22). Autorzy duchowi widzieli w tym zasadę każdego życia zakonnego.

Czy zły duch może być od Boga? (1 Sm 16)

O Saulu czytamy: „A duch Pański odstąpił od Saula, a miotał nim duch zły od Pana” (1 Sm 16, 14). Komentatorzy katoliccy wyjaśniają, że Bóg nie jest sprawcą zła: Pismo mówi „od Pana”, bo Bóg dopuścił złego ducha jako karę za nieposłuszeństwo, tak jak dopuszcza pokusy, a wszystko pozostaje pod Jego władzą. Dlatego ten sam duch ustępował, gdy Dawid grał na harfie.

Samuel w Endorze

Scena z rozdziału 28 bardzo zajmowała Ojców. Św. Augustyn zostawia otwartym pytanie, czy przemówił sam prorok, czy duch, który przybrał jego postać. Ale Eklezjastyk, wysławiając Samuela, mówi, że po śmierci „oznajmił królowi, i ukazał mu koniec życia jego, i podniósł głos swój z ziemi prorokując” (Syr 46, 23), i św. Tomasz z Akwinu, powołując się na ten werset, przyjmuje, że Samuel mógł się ukazać naprawdę, z Bożego zrządzenia. W każdym razie scena nie usprawiedliwia żadnego wróżbiarstwa: Paralipomenon wymieniają wśród przyczyn śmierci Saula to, że „radził się wróżbiarki” (1 Krn 10, 13).

Najważniejsze wersety 1 Księgi Samuela

• 1 Sm 1, 27: „O to dziecię prosiłam, i spełnił mi Pan prośbę moją, którą do niego zanosiłam”.
• 1 Sm 2, 2: „Nie masz świętego, jak jest Pan; bo nie masz innego oprócz ciebie”. A przeciw domowi Helego: „ktokolwiek mię wielbić będzie, uwielbię go” (1 Sm 2, 30).
• 1 Sm 3, 10: „Mów Panie, bo słucha sługa twój!” To klasyczny tekst każdego powołania.
• 1 Sm 7, 12: „Aż dotąd pomagał nam Pan”. Inne przekłady zachowują hebrajską nazwę kamienia, Eben-Ezer.
• 1 Sm 13, 14: „Poszukał sobie Pan męża według serca swego”. Św. Paweł odnosi te słowa do Dawida w mowie w Antiochii (Dz 13, 22).
• 1 Sm 16, 7: „bo człowiek widzi, co się pokazuje, a Pan patrzy na serce”. To najczęściej szukany werset księgi.
• 1 Sm 17, 45: „Ty idziesz do mnie z mieczem i z oszczepem, i z puklerzem, lecz ja idę do ciebie w imię Pana zastępów”, a nieco dalej: „bo jego jest wojna” (1 Sm 17, 47).
• 1 Sm 18, 1: „dusza Jonaty zespoliła się z duszą Dawida, i umiłował go Jonata jako duszę swoją”. To biblijny wzór świętej przyjaźni.
• 1 Sm 30, 6: gdy właśni ludzie chcą go ukamienować, „wzmocnił się Dawid w Panu, Bogu swoim”.

Dawid i Goliat: 1 Księga Samuela 17

Filistyni i Izraelici stoją naprzeciw siebie w dolinie, a z obozu filistyńskiego wychodzi „Goliat z Get, wysoki na sześć łokci i piędź” (1 Sm 17, 4), i przez czterdzieści dni lży szeregi Izraela. Dawid, który przyniósł braciom żywność, oburza się, że ktoś śmie urągać wojsku Boga żywego. Przed Saulem powołuje się na swoje doświadczenie pasterza: „Pan, który mię wyrwał z ręki lwa i z ręki niedźwiedzia, ten mię wybawi z ręki Filistyna tego” (1 Sm 17, 37).

Odrzuca zbroję króla, wybiera „pięć jaśniusieńkich kamieni z potoka” (1 Sm 17, 40) i trafia olbrzyma w czoło: „I wziął Dawid górę nad Filistynem procą i kamieniem” (1 Sm 17, 50). Lekcja rozdziału jest wypowiedziana przez samego Dawida: Pan wybawia „nie mieczem, ani oszczepem”. II Księga Królewska (21, 19) wspomina inną walkę, z tym, którego Paralipomenon nazywają bratem Goliata.

1 Księga Samuela w kanonie i w liturgii

I Księga Królewska jest księgą protokanoniczną: Żydzi, katolicy, prawosławni i protestanci przyjmują ją tak samo, zmienia się tylko nazwa. Sobór Trydencki na IV sesji (8 kwietnia 1546) wymienia cztery Księgi Królewskie wśród ksiąg świętych i kanonicznych i ogłasza autentyczność Wulgaty. W Biblii katolickiej następuje po Księdze Sędziów i Księdze Rut, która kończy się właśnie rodowodem Dawida.

W Brewiarzu rzymskim z 1962 roku Księgi Królewskie czyta się w Jutrzni w tygodniach po Zesłaniu Ducha Świętego, aż do sierpnia, gdy przychodzą księgi mądrościowe; I Księga zaczyna się w poniedziałek po pierwszej niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego, a pierwsze responsorium, Praeparate corda vestra Domino, et servite illi soli, bierze słowa Samuela z rozdziału 7. Inne responsoria tych tygodni śpiewają słowa Dawida: Dominus, qui eripuit me de ore leonis (17, 37) i pieśń niewiast Percussit Saul mille, et David decem millia (18, 7).

Antyfony do Magnificat w sobotnich Nieszporach przed II, III i IV niedzielą po Zesłaniu Ducha Świętego pochodzą z tej księgi: Puer Samuel ministrabat ante Deum coram Heli (3, 1), Cognoverunt omnes a Dan usque Bersabee, quod fidelis Samuel propheta esset Domini (3, 20) i Praevaluit David in Philisthaeum in funda et lapide (17, 50). Pieśń Anny, Exsultavit cor meum in Domino (2, 1-10), śpiewa się w Laudesach w środę w drugim układzie psałterza, używanym w dni pokutne, z antyfoną Exsultavit cor meum in Domino, qui humiliat et sublevat.

Kilka psalmów (tu w numeracji Wulgaty) ma tytuł wiążący je z ucieczką Dawida przed Saulem: psalm 33 (34 w Biblii Tysiąclecia), psalm 51 (52, Doeg Idumejczyk), psalm 53 (54, Zifejczycy), psalm 56 (57: „gdy uciekał przed Saulem do jaskini”), psalm 58 (59) i psalm 141 (142). Warto je odmawiać obok rozdziałów 21-26, a codzienne oficjum znajdziesz w Brewiarzu.

Jak czytać 1 Księgę Samuela?

Czytaj ją jak opowieść, część po części: Samuel (rozdziały 1-7), Saul (8-15), Dawid na dworze (16-20), Dawid tułaczem (21-31). Obserwuj trzech ludzi: Samuela, który się modli, Saula, który nie słucha, i Dawida, który czeka na godzinę Bożą, nie przyspieszając jej. Módl się pieśnią Anny razem z Magnificat, a psalmami ucieczki obok rozdziałów wygnania. Potem od razu przejdź do II Księgi Królewskiej (2 Samuela): obie księgi były jedną.

Często zadawane pytania

Dlaczego ks. Wujek nazywa 1 Księgę Samuela I Księgą Królewską?

Bo idzie za Wulgatą. Septuaginta połączyła Księgi Samuela i Księgi Królewskie w cztery Księgi Królestw, a św. Hieronim nazwał je czterema Księgami Królewskimi. I Księga Królewska ks. Wujka to więc 1 Księga Samuela, II to 2 Księga Samuela, a III i IV to 1 i 2 Księga Królewska nowszych przekładów.

Kim był Samuel?

Samuel, syn Elkany i Anny, był poświęcony Bogu od urodzenia i wychowany przez kapłana Helego w sanktuarium w Silo. Był ostatnim z sędziów Izraela i pierwszym z wielkich proroków po Mojżeszu; namaścił Saula, a potem Dawida, i został pochowany w Ramata, opłakiwany przez cały lud.

Kto napisał 1 Księgę Samuela?

Księga nie podaje autora. Według Talmudu i dawnych komentatorów Samuel napisał jej pierwszą część, aż do swojej śmierci w rozdziale 25, a prorocy Gad i Natan ją dokończyli (1 Krn 29, 29). Wielu przyjmuje ostateczną redakcję natchnionego autora, którego imienia nie znamy.

Kto był pierwszym królem Izraela?

Saul, syn Cisa, z pokolenia Beniamina. Samuel namaścił go potajemnie (rozdział 10), a potem los wskazał go przed ludem. Odrzucony przez Boga za nieposłuszeństwo, panował aż do śmierci na górze Gelboe, a królestwo przeszło na Dawida.

Ile rozdziałów ma 1 Księga Samuela?

Trzydzieści jeden, w przekładzie ks. Wujka 811 wersetów. Rozdziały 1-7 opowiadają o Samuelu i skrzyni przymierza, rozdziały 8-15 o panowaniu Saula, a rozdziały 16-31 o Dawidzie aż do śmierci Saula.

Co znaczy 1 Sm 16, 7?

To słowa, którymi Bóg poprawia Samuela, zachwyconego wzrostem najstarszego syna Izaja: Bóg nie sądzi według wyglądu, „a Pan patrzy na serce”. Dlatego wybiera najmłodszego z braci, pasterza, o którym nikt nie pomyślał.

I Księgę Królewską (1 Samuela) możesz czytać werset po wersecie, po polsku i po łacinie, także w aplikacji Biblia katolicka Iter Fidei.