I Księga Królewska, rozdział 26

1 Et venerunt Ziphæi ad Saul in Gabaa, dicentes : Ecce David absconditus est in colle Hachila, quæ est ex adverso solitudinis.

1 I przyszli Zifejczycy do Saula w Gabaa mówiąc: „Oto Dawid kryje się na pagórku Hachila, który jest naprzeciw pustyni.”

2 Et surrexit Saul, et descendit in desertum Ziph, et cum eo tria millia virorum de electis Israël, ut quæreret David in deserto Ziph.

2 I powstał Saul i zjechał na puszczę Zif, a z nim trzy tysiące mężów wybranych z Izraela, aby szukać Dawida na puszczy Zif.

3 Et castrametatus est Saul in Gabaa Hachila, quæ erat ex adverso solitudinis in via : David autem habitabat in deserto. Videns autem quod venisset Saul post se in desertum,

3 I położył się Saul obozem w Gabaa Hachila, które było naprzeciwko pustyni na drodze, a Dawid mieszkał na puszczy. A widząc, że przyjechał Saul za nim na puszczę,

4 misit exploratores, et didicit quod illuc venisset certissime.

4 posłał szpiegów i dowiedział się, że tam przyjechał na pewno.

5 Et surrexit David clam, et venit ad locum ubi erat Saul : cumque vidisset locum in quo dormiebat Saul, et Abner filius Ner, princeps militiæ ejus, et Saulem dormientem in tentorio, et reliquum vulgus per circuitum ejus,

5 I wstał Dawid potajemnie, i przyszedł na miejsce, gdzie był Saul; a gdy ujrzał miejsce, na którym spał Saul i Abner, syn Nera, hetman wojska jego, i Saula śpiącego w namiocie, a resztę ludu dookoła niego,

6 ait David ad Achimelech Hethæum, et Abisai filium Sarviæ fratrem Joab, dicens : Quis descendet mecum ad Saul in castra ? Dixitque Abisai : Ego descendam tecum.

6 rzekł Dawid do Achimelecha Hetejczyka i do Abisaja, syna Sarwii, brata Joabowego, mówiąc: „Kto pójdzie ze mną do Saula do obozu?” I rzekł Abisaj: „Ja pójdę z tobą.”

7 Venerunt ergo David et Abisai ad populum nocte, et invenerunt Saul jacentem et dormientem in tentorio, et hastam fixam in terra ad caput ejus : Abner autem et populum dormientes in circuitu ejus.

7 Przyszedł tedy Dawid i Abisaj do ludu w nocy i znaleźli Saula leżącego i śpiącego w namiocie, i oszczep utkwiony w ziemi u głowy jego, a Abnera i lud, śpiących dokoła niego.

8 Dixitque Abisai ad David : Conclusit Deus inimicum tuum hodie in manus tuas : nunc ergo perfodiam eum lancea in terra semel, et secundo opus non erit.

8 I rzekł Abisaj do Dawida: „Zamknął Bóg dziś nieprzyjaciela twego w ręce twoje, a tak przebiję go teraz oszczepem do ziemi raz, a drugi raz nie będzie potrzeba.”

9 Et dixit David ad Abisai : Ne interficias eum : quis enim extendet manum suam in christum Domini, et innocens erit ?

9 I rzekł Dawid do Abisaja: „Nie zabijaj go, bo któż wyciągnie rękę swą na pomazańca Pańskiego, a nie będzie winien?”

10 Et dixit David : Vivit Dominus, quia nisi Dominus percusserit eum, aut dies ejus venerit ut moriatur, aut in prælium descendens perierit :

10 I rzekł Dawid: „Żyje Pan, iż jeśli go Pan nie zabije albo dzień jego nie przyjdzie, że umrze, albo na wojnę wyjechawszy nie zginie,

11 propitius sit mihi Dominus ne extendam manum meam in christum Domini. Nunc igitur tolle hastam quæ est ad caput ejus, et scyphum aquæ, et abeamus.

11 niech mi będzie miłościw Pan, abym nie wyciągnął ręki mojej na pomazańca Pańskiego! A tak teraz weźmij oszczep, który jest u głowy jego, i kubek wody, a odejdźmy.”

12 Tulit igitur David hastam, et scyphum aquæ qui erat ad caput Saul, et abierunt : et non erat quisquam qui videret, et intelligeret, et evigilaret, sed omnes dormiebant, quia sopor Domini irruerat super eos.

12 Wziął tedy Dawid oszczep i kubek wody, który był w głowach Saulowych, i poszli, a nie było nikogo, co by widział i zrozumiał i ocucił się, ale wszyscy spali, bo sen Pański przypadł na nich.

13 Cumque transisset David ex adverso, et stetisset in vertice montis de longe, et esset grande intervallum inter eos,

13 A gdy przyszedł Dawid na drugą stronę i stanął na wierzchu góry z daleka, a była wielka przestrzeń między nimi,

14 clamavit David ad populum, et ad Abner filium Ner, dicens : Nonne respondebis, Abner ? Et respondens Abner, ait : Quis es tu, qui clamas, et inquietas regem ?

14 zawołał Dawid na lud i na Abnera, syna Nera, mówiąc: „A nie odezwiesz się, Abnerze?” I odpowiadając Abner rzekł: „Ktoś ty, co wołasz, a niepokój czynisz królowi?”

15 Et ait David ad Abner : Numquid non vir tu es ? et quis alius similis tui in Israël ? quare ergo non custodisti dominum tuum regem ? ingressus est enim unus de turba ut interficeret regem dominum tuum.

15 I rzekł Dawid do Abnera: „Czyżeś ty nie mąż? a kto drugi podobny tobie w Izraelu? Czemużeś tedy nie strzegł pana twego, króla? Bo przyszedł jeden z ludu, żeby zabić króla, pana twego.

16 Non est bonum hoc, quod fecisti : vivit Dominus, quoniam filii mortis estis vos, qui non custodistis dominum vestrum, christum Domini : nunc ergo vide ubi sit hasta regis, et ubi sit scyphus aquæ qui erat ad caput ejus.

16 Nie dobra to rzecz, którąś uczynił. Żyje Pan, żeście wy synowie śmierci, którzyście nie strzegli pana swego, pomazańca Pańskiego. A teraz patrz, gdzie jest oszczep królewski, i gdzie jest kubek wody, który był w głowach jego.”

17 Cognovit autem Saul vocem David, et dixit : Numquid vox hæc tua, fili mi David ? Et ait David : Vox mea, domine mi rex.

17 I poznał Saul głos Dawida, i rzekł: „A twójże to głos, synu mój Dawidzie?” I rzekł Dawid: „Mój głos, panie mój, królu!”

18 Et ait : Quam ob causam dominus meus persequitur servum suum ? quid feci ? aut quod est malum in manu mea ?

18 I rzekł: „Dlaczego pan mój prześladuje sługę swego? com uczynił? albo co za złość w ręce mojej?

19 Nunc ergo audi, oro, domine mi rex, verba servi tui : si Dominus incitat te adversum me, odoretur sacrificium : si autem filii hominum, maledicti sunt in conspectu Domini qui ejecerunt me hodie ut non habitem in hæreditate Domini, dicentes : Vade, servi diis alienis.

19 A tak teraz proszę, królu, panie mój, posłuchaj słów sługi twego: Jeśli cię Pan pobudza przeciwko mnie, niechaj poczuje woń ofiary; ale jeśli synowie człowieczy, przeklęci są przed oczyma Pańskimi, którzy mię dzisiaj wyrzucili, żebym nie mieszkał w dziedzictwie Pańskim, mówiąc: Idź, służ cudzym bogom!

20 Et nunc non effundatur sanguis meus in terram coram Domino : quia egressus est rex Israël ut quærat pulicem unum, sicut persequitur perdix in montibus.

20 A teraz niechaj nie będzie wylana krew moja na ziemię przed Panem, bo wyjechał król izraelski, aby szukać pchły jednej, jako gonią kuropatwę po górach.”

21 Et ait Saul : Peccavi : revertere, fili mi David : nequaquam enim ultra tibi malefaciam, eo quod pretiosa fuerit anima mea in oculis tuis hodie : apparet enim quod stulte egerim, et ignoraverim multa nimis.

21 I rzekł Saul: „Zgrzeszyłem, wróć się, synu mój Dawidzie, bo już więcej źle czynić nie będę, ponieważ droga była dzisiaj dusza moja w oczach twoich; bo jawne to, żem głupio uczynił i nie wiedziałem bardzo wiele.”

22 Et respondens David, ait : Ecce hasta regis : transeat unus de pueris regis, et tollat eam.

22 A odpowiadając Dawid rzekł: „Oto oszczep królewski; niech przyjdzie jeden ze sług królewskich, a weźmie go.

23 Dominus autem retribuet unicuique secundum justitiam suam et fidem : tradidit enim te Dominus hodie in manum meam, et nolui extendere manum meam in christum Domini.

23 A Pan odda każdemu według sprawiedliwości swej i wiary; bo cię dziś dał Pan w rękę moją, a nie chciałem wyciągnąć ręki mojej na pomazańca Pańskiego.

24 Et sicut magnificata est anima tua hodie in oculis meis, sic magnificetur anima mea in oculis Domini, et liberet me de omni angustia.

24 A jak dziś wielka była dusza twoja w oczach moich, tak niechaj będzie wielka dusza moja w oczach Pańskich i niech mię wybawi ze wszelakiego ucisku!”

25 Ait ergo Saul ad David : Benedictus tu, fili mi David : et quidem faciens facies, et potens poteris. Abiit autem David in viam suam, et Saul reversus est in locum suum.

25 Rzekł tedy Saul do Dawida: „Błogosławionyś ty, synu mój, Dawidzie, a na pewno czyniąc uczynisz i mogąc przemożesz.” I odszedł Dawid w drogę swoją, a Saul wrócił się na miejsce swoje.