2 Księga Królewska (IV Księga Królewska)

Księga, którą nowsze Biblie nazywają 2 Księgą Królewską, w Wulgacie i w Biblii ks. Jakuba Wujka to IV Księga Królewska. Zamyka się w niej historia, którą rozpoczął Samuel, i kończy się ona w popiołach świątyni. Dwadzieścia pięć rozdziałów zawiera niektóre z najbardziej znanych stron Starego Testamentu: Eliasza wziętego w wichrze, Elizeusza i dzieci z Betel, Naamana oczyszczonego w Jordanie, anioła, który poraża obóz Sennacheryba, księgę Prawa odnalezioną w świątyni. To księga cierpliwości Bożej, a potem Jego sprawiedliwości. Szkoły czytają ją w Biblii Tysiąclecia jako 2 Księgę Królewską (2 Krl); numery rozdziałów są te same, z drobnymi przesunięciami wersetów, na przykład na przełomie rozdziałów 11 i 12.

Dlaczego 2 Księga Królewska to IV Księga Królewska?

Septuaginta dzieliła Księgi Samuela i Księgi Królewskie na cztery Księgi Królestw, a św. Hieronim zachował ten porządek w Wulgacie pod nazwą Libri Regum; ks. Wujek idzie za nim. Dwie Księgi Samuela to więc I Księga Królewska i II Księga Królewska, a dwie Księgi Królewskie nowszych przekładów to III i IV. IV Księga Królewska to 2 Królewska; II Księga Królewska dawnej Biblii katolickiej to natomiast 2 Księga Samuela.

III Księga Królewska i IV tworzyły u Żydów jedną księgę. Podział przypada w połowie dziejów Ochozjasza, króla Izraela, tak że pierwszy rozdział IV Księgi bezpośrednio kontynuuje ostatni rozdział III. W tym przewodniku odsyłacze używają skrótów nowszych (2 Krl, 1 Krl…), z rozdziałami i wersetami Wulgaty.

Kto napisał 2 Księgę Królewską?

Pismo nie podaje imienia pisarza. Najstarsza tradycja, zapisana w Talmudzie babilońskim (traktat Baba Batra), mówi, że prorok Jeremiasz napisał własną księgę, Księgę Królewską i Lamentacje. Wielu egzegetów, dawnych i nowszych, uważało to przypisanie za prawdopodobne. Ostatni rozdział Księgi Jeremiasza powtarza niemal dosłownie zakończenie IV Księgi Królewskiej (24, 18 - 25, 30), a obie księgi mają wiele wspólnych wyrażeń.

Inni komentatorzy katoliccy sądzili, że Księgi Królewskie nie są dziełem jednego człowieka ani jednego czasu, lecz kolejnych proroków, którzy zapisywali wydarzenia swoich dni. Księga stale odsyła do swoich źródeł, formułami takimi jak ta: „czy tego nie opisano w księdze czynów dni królów judzkich?” (2 Krl 20, 20). Paralipomenon pokazują, że do tych źródeł należały pisma prorockie, jak pisma Izajasza o królu Ozjaszu. Papieska Komisja Biblijna nie rozstrzygnęła sprawy autora; jej odpowiedź z 23 czerwca 1905 roku żąda, by księgi historyczne przyjmować jako prawdziwą historię, o ile nie ma mocnych dowodów przeciwnych. Nowożytna hipoteza szkoły deuteronomistycznej, która miałaby redagować dzieło etapami, pozostaje hipotezą.

Kiedy powstała 2 Księga Królewska?

Księga nie mogła zostać ukończona przed połową niewoli babilońskiej. Jej ostatnim wydarzeniem jest uwolnienie króla Joachina „roku trzydziestego siódmego przeprowadzenia Joachina, króla judzkiego” (2 Krl 25, 27), około 562 roku przed Chrystusem, i nie mówi nic o powrocie, na który Cyrus pozwolił w 538. Jeśli autorem jest Jeremiasz, pisał ją w czasie upadku Jeruzalem (587), a ostatnie wersety mogła dodać inna ręka. Opowiadane wydarzenia sięgają od połowy IX wieku do niewoli, z zajęciem Samarii przez Asyryjczyków (722-721) i najazdem Sennacheryba (701).

O czym jest 2 Księga Królewska? Streszczenie

Księga ocenia każdego króla według jednego pytania: czy chodził drogami Pańskimi, czy przywiódł Izraela do grzechu? Śledzi równocześnie królestwo północne, Izrael ze stolicą w Samarii, i południowe, Judę wokół Jeruzalem, aż do upadku Izraela; potem prowadzi Judę aż do Babilonu.

Eliasz wzięty do nieba i cuda Elizeusza (rozdziały 1-8)

W rozdziale 1 król Ochozjasz posyła po radę do Beelzebuba, boga Akkaronu, a Eliasz zatrzymuje posłów pytaniem: „Czyż nie ma Boga w Izraelu?” (2 Krl 1, 3). Rozdział 2 jest osią księgi: Jordan rozstępuje się pod płaszczem Eliasza, wóz ognisty rozdziela obu proroków, a Elizeusz otrzymuje podwójnego ducha mistrza; potem uzdrawia solą wody Jerycha, a dzieci z Betel szydzą z niego. W rozdziale 3 Elizeusz daje wodę i zwycięstwo nad Moabem.

W rozdziale 4 rozmnaża oliwę wdowy, obiecuje syna Sunamitce i wskrzesza go, oczyszcza zatrutą potrawę i karmi stu mężów dwudziestoma chlebami. Rozdział 5 to uzdrowienie Naamana. W rozdziale 6 wypływa żelazo siekiery, wojsko syryjskie zostaje porażone ślepotą, a Samaria umiera z głodu w oblężeniu; rozdział 7 przynosi koniec oblężenia w jedną noc, a w rozdziale 8 Elizeusz płacze przed Hazaelem, przyszłym królem Syrii, widząc zło, które wyrządzi Izraelowi.

Jehu, Atalia i śmierć Elizeusza (rozdziały 9-13)

W rozdziale 9 Jehu zostaje namaszczony i pędzi do Jezrahel, a strażnik mówi o nim: „bo szalenie jedzie” (2 Krl 9, 20). Zabija Jorama, króla Izraela, i Ochozjasza, króla Judy; Jezabel zostaje wyrzucona przez okno i pożarta przez psy, jak zapowiedział Eliasz. Jehu wytępia potem dom Achaba i kult Baala, ale zachowuje złote cielce Jeroboama (rozdział 10). W Jeruzalem Atalia każe wymordować całe potomstwo królewskie; ocalał tylko mały Joas, ukryty przez sześć lat w świątyni, aż najwyższy kapłan Jojada każe go koronować (rozdział 11). Joas odnawia świątynię w rozdziale 12, a w rozdziale 13 umiera Elizeusz, a zmarły wrzucony do jego grobu ożywa, dotknąwszy jego kości.

Upadek Samarii (rozdziały 14-17)

Rozdziały 14-16 szybko przebiegają królów Judy i ostatnie krwawe panowania w Izraelu; mimochodem pojawia się prorok Jonasz, syn Amaty (2 Krl 14, 25), a król Achaz przeprowadza syna przez ogień (16, 3). W rozdziale 17 król asyryjski zdobywa Samarię i uprowadza Izraela, „gdy zgrzeszyli synowie Izraelowi Panu, Bogu swemu” (2 Krl 17, 7). Osadnicy sprowadzeni na ich miejsce łączą kult Pana z kultem swoich bogów: „I gdy Pana chwalili, bogom też swoim służyli” (2 Krl 17, 33). Stąd pochodzą Samarytanie z Ewangelii, których spotykamy przy studni Jakubowej.

Ezechiasz i Izajasz (rozdziały 18-20)

Ezechiasz burzy wyżyny i łamie miedzianego węża (rozdział 18). Rozkłada przed Panem bluźnierczy list Sennacheryba, a anioł w nocy poraża obóz asyryjski (rozdział 19). Śmiertelnie chory, płacze i otrzymuje piętnaście lat życia; potem pokazuje swoje skarby posłom z Babilonu, a Izajasz zapowiada niewolę (rozdział 20). Te trzy rozdziały powtarza niemal dosłownie Księga Izajasza, rozdziały 36-39.

Manasses, Jozjasz i księga Prawa (rozdziały 21-23)

Manasses napełnia Jeruzalem bałwanami, a „krwi niewinnej wylał […] bardzo wiele, aż napełnił Jeruzalem po usta” (2 Krl 21, 16); II Księga Paralipomenon dodaje, że w niewoli się nawrócił. Za Jozjasza najwyższy kapłan Helkiasz znajduje w świątyni księgę: „Znalazłem księgę zakonu w domu Pańskim” (2 Krl 22, 8), którą zwykle utożsamia się z Księgą Powtórzonego Prawa. Prorokini Holda zapowiada karę, ale nie za dni Jozjasza. W rozdziale 23 król odnawia przymierze, oczyszcza kult od Jeruzalem aż po Betel, obchodzi Paschę, jakiej nie było od czasów sędziów, a potem ginie w Mageddo.

Upadek Jeruzalem (rozdziały 24-25)

W rozdziale 24 Nabuchodonozor uprowadza do Babilonu króla Joachina, książąt i rzemieślników (597). W rozdziale 25, po długim oblężeniu, Sedecjaszowi wyłupiają oczy, miasto zostaje zdobyte, a Nabuzardan „spalił dom Pański i dom królewski, i domy jerozolimskie” (2 Krl 25, 9). Księga kończy się jednak małym światłem: dziedzic Dawida zostaje wyprowadzony z więzienia i „jadał chleb zawsze przed obliczem jego po wszystkie dni żywota swego” (2 Krl 25, 29). Obietnica dana Dawidowi nie zgasła. Dzieje powrotu podejmuje Księga Ezdrasza.

Plan wydarzeń 2 Księgi Królewskiej

1. Choroba Ochozjasza i ogień z nieba na jego posłów (1).
2. Eliasz wzięty do nieba; Elizeusz otrzymuje jego ducha; wody Jerycha; dzieci z Betel (2).
3. Wojna z Moabem (3).
4. Cuda Elizeusza: oliwa wdowy, syn Sunamitki, potrawa, chleby (4).
5. Uzdrowienie Naamana i trąd Giezego (5).
6. Siekiera, Syryjczycy porażeni ślepotą, głód w Samarii i jego koniec (6-7).
7. Hazael w Damaszku; królowie Judy (8).
8. Jehu: koniec domu Achaba, śmierć Jezabel, wytępienie Baala (9-10).
9. Atalia i ocalenie Joasa; odnowienie świątyni (11-12).
10. Śmierć Elizeusza i cud przy jego kościach (13).
11. Ostatni królowie Izraela; upadek Samarii i niewola asyryjska (14-17).
12. Ezechiasz, oblężenie Sennacheryba, choroba króla i posłowie babilońscy (18-20).
13. Manasses i Amon; reforma Jozjasza i odnalezienie księgi Prawa (21-23).
14. Niewola babilońska, zburzenie świątyni, uwolnienie Joachina (24-25).

Kim był prorok Elizeusz?

Elizeusz, którego imię znaczy Bóg jest zbawieniem, był synem Safata. Eliasz znalazł go przy orce z dwunastoma jarzmami wołów i zarzucił na niego swój płaszcz; Elizeusz zostawił wszystko, „i poszedł za Eliaszem, i służył mu” (1 Krl 19, 21). W chwili odejścia mistrza poprosił: „Proszę, aby się stał we mnie podwójny duch twój” (2 Krl 2, 9), czyli część pierworodnego, a synowie prorocy od razu poznali: „Spoczął duch Eliasza na Elizeuszu” (2 Krl 2, 15).

Prorokował przez ponad pół wieku w królestwie Izraela, za królów od Jorama do Joasa, i wielokrotnie jest nazywany mężem Bożym; Sunamitka mówi o nim: „Widzę, że to jest mąż Boży święty, który tędy często przechodzi” (2 Krl 4, 9). Eliasz był prorokiem ognia i samotności; Elizeusz jest prorokiem bliskości, który chodzi od domu do domu, od zadłużonej wdowy do obcego wodza. Nawet król Izraela opłakuje go na łożu śmierci słowami, które on sam wołał do mistrza: „Ojcze mój, ojcze mój, wozie izraelski i woźnico jego!” (2 Krl 13, 14).

Elizeusz i dzieci z Betel: 2 Krl 2, 23-24

To jedna z najczęściej zadawanych o tę księgę zagadek. Gdy Elizeusz szedł do Betel, „dzieci małe wyszły z miasta i naśmiewały się z niego mówiąc: «Wstępuj łysku, wstępuj łysku!»” (2 Krl 2, 23). Prorok „złorzeczył im w imię Pańskie, i wyszły dwa niedźwiedzie z lasu i rozdrapały z nich czterdzieści i dwoje dzieci” (2 Krl 2, 24). Betel było głównym ośrodkiem kultu złotych cielców, a szyderstwo „wstępuj” wyśmiewało zapewne wniebowzięcie Eliasza i Boga, który posłał jego ucznia. Komentatorzy katoliccy tłumaczą, że przekleństwo nie było wybuchem gniewu, lecz wyrokiem Bożym na miasto gardzące Jego posłańcami, wypowiedzianym w imię Pana; karę wykonał Bóg. Św. Augustyn zestawia te drwiny z szyderstwami, które Chrystus znosił na Kalwarii.

Naaman Syryjczyk: 2 Księga Królewska 5

„Naaman, hetman króla syryjskiego, był mężem wielkim u pana swego i wysoko cenionym […] a był to mąż mężny i bogaty, ale trędowaty” (2 Krl 5, 1). Za radą izraelskiej dziewczynki, która służyła jego żonie, przyjeżdża do Elizeusza, a prorok nawet nie wychodzi; każe mu tylko powiedzieć: „Idź i omyj się siedemkroć w Jordanie, a wróci się zdrowie ciału twemu i będziesz oczyszczony” (2 Krl 5, 10).

Naaman odjeżdża obrażony: czy rzeki Damaszku nie są lepsze? Słudzy przekonują go do pokory, a wtedy „naprawiło się ciało jego jak ciało dziecięcia maluczkiego, i był oczyszczony” (2 Krl 5, 14). Wraca i wyznaje: „Prawdziwiem poznał, że nie masz innego Boga na wszystkiej ziemi, jeno tylko w Izraelu” (2 Krl 5, 15). Prorok odmawia zapłaty, a jego sługa Giezy, który potajemnie ją bierze, zostaje dotknięty trądem Naamana.

Pan Jezus sam przypomniał tę historię w Nazarecie: „I wielu trędowatych było w Izraelu za Elizeusza proroka, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Naaman Syryjczyk” (Łk 4, 27). Św. Ambroży wyjaśniał ją nowo ochrzczonym w dziele O misteriach: syryjski wódz uczy się, że nie woda Jordanu sama z siebie oczyszcza, lecz łaska Boża działająca przez nią. Dlatego Naaman jest od wieków figurą chrztu.

Interpretacja: tematy i lektura katolicka

Siekiera Elizeusza i moc słowa

Św. Ambroży w tym samym dziele O misteriach przywołuje żelazo siekiery, które wypłynęło na słowo Elizeusza (2 Krl 6, 6), jako dowód, że błogosławieństwo Boże może zmienić naturę rzeczy, i wyprowadza z tego argument za obecnością Chrystusa w Eucharystii: jeśli słowo proroka miało taką moc, o ileż większą ma słowo Chrystusa.

Relikwie świętych

Zmarły, który ożywa przez dotknięcie kości Elizeusza, „a gdy ten dotknął się kości Elizeusza, ożył człowiek i stanął na nogi swoje” (2 Krl 13, 21), jest klasycznym świadectwem Starego Testamentu na rzecz czci relikwii. Eklezjastyk sławi to słowami: „a ciało jego umarłe prorokowało” (Syr 48, 14). Św. Cyryl Jerozolimski w Katechezach wnioskuje stąd, że w ciałach świętych pozostaje moc, a Sobór Trydencki (sesja XXV) bronił czci relikwii.

Eliasz, Elizeusz i Chrystus

Elizeusz, dziedzic podwójnego ducha Eliasza, wskrzesza chłopca, oczyszcza trędowatego, karmi tłum kilkoma chlebami, a jeszcze zostaje: „Będą jeść i zbędzie” (2 Krl 4, 43). To figury cudów Chrystusa. Eliasz, wzięty bez śmierci, ma powrócić przed dniem Pańskim, co Pan Jezus potwierdza: „Eliasz wprawdzie przyjdzie, i naprawi wszystko” (Mt 17, 11).

Sunamitka i Matka Bolesna

Sunamitka, która trzyma na kolanach zmarłego syna, zanim prorok go wskrzesi, weszła do liturgii Matki Bożej. W święto Siedmiu Boleści Najświętszej Maryi Panny (15 września) jedno z responsoriów Jutrzni, o Józefie z Arymatei i ciele Jezusa złożonym w objęcia Matki, ma werset Dolens Sunamitis sinu et genibus suis sustinuit mortuum filium: bolejąca Sunamitka trzymała na łonie i kolanach zmarłego syna. Więcej o tej tajemnicy przeczytasz na stronie o Matce Bożej Bolesnej.

Miedziany wąż

Ezechiasz łamie węża uczynionego przez Mojżesza, który stał się przedmiotem bałwochwalstwa, „bo aż do owego czasu synowie Izraelowi palili mu kadzidło” (2 Krl 18, 4). Zły nie był znak, lecz użytek, jaki z niego czyniono; Chrystus dał mu prawdziwy sens: „A jak Mojżesz podwyższył węża na pustyni, tak trzeba, aby podwyższony był Syn Człowieczy” (J 3, 14).

Atalia i wierność Boga

Gdy Atalia sądzi, że wytępiła cały ród Dawida, dziecko ukryte w świątyni podtrzymuje obietnicę. Racine uczynił z tej historii tragedię Atalia (1691), ale jej sens pozostaje sensem Pisma: Bóg nie pozwala zgasnąć lampie Dawida.

Najważniejsze wersety 2 Księgi Królewskiej

• 2 Krl 2, 11: „oto wóz ognisty i konie ogniste rozłączyły obydwu, i wstąpił Eliasz przez wicher do nieba”. Elizeusz woła: „Ojcze mój, ojcze mój, wozie Izraela i woźnico jego!” (2 Krl 2, 12).
• 2 Krl 4, 2: „Nie mam, służebnica twoja, nic w domu moim, jeno trochę oliwy”, a oliwa płynie, dopóki starcza naczyń.
• 2 Krl 4, 40: „Śmierć w garnku, mężu Boży!” Elizeusz wsypuje trochę mąki i potrawa staje się zdrowa.
• 2 Krl 5, 14: „Poszedł i omył się w Jordanie siedemkroć według mowy męża Bożego”.
• 2 Krl 6, 16-17: „Nie bój się, bo więcej ich jest z nami niźli z nimi”, a sługa widzi, że „góra pełna koni i wozów ognistych około Elizeusza”. To niebieskie zastępy, które strzegą sług Bożych.
• 2 Krl 19, 15: modlitwa Ezechiasza: „Panie, Boże Izraelów, który siedzisz na cherubach, tyś sam jest Bogiem wszystkich królów ziemi”. Potem „przyszedł Anioł Pański i pobił w obozie asyryjskim sto osiemdziesiąt pięć tysięcy” (2 Krl 19, 35).
• 2 Krl 20, 5: „słyszałem modlitwę twoją i widziałem łzy twoje; a oto uzdrowiłem cię”. Dziękczynna pieśń króla jest w rozdziale 38 Księgi Izajasza.
• 2 Krl 23, 25: pochwała Jozjasza: „Nie było jemu podobnego króla przed nim, który by się nawrócił do Pana wszystkim sercem swoim i wszystką duszą swą, i ze wszystkiej mocy swej”.

2 Księga Królewska w kanonie i w liturgii

IV Księga Królewska jest księgą protokanoniczną, przyjmowaną przez Żydów, katolików, prawosławnych i protestantów. Sobór Trydencki (sesja IV, 1546) wymienia cztery Księgi Królewskie wśród ksiąg świętych i ogłasza autentyczność Wulgaty. Dzieje królów Judy, które opowiada, powtarza z uzupełnieniami II Księga Paralipomenon. Drobna różnica liczb między obiema księgami, wiek Ochozjasza w chwili objęcia tronu, tłumaczy się błędem kopisty: „Dwadzieścia dwa lata było Ochozjaszowi, gdy począł królować” (2 Krl 8, 26), ale „Czterdzieści dwa lata miał Ochozjasz” w tekście równoległym (2 Krn 22, 2). Leon XIII w encyklice Providentissimus Deus (1893) przypomina, że takie błędy przepisywaczy nie dotykają natchnienia tekstu oryginalnego.

Mszał rzymski z 1962 roku czyta trzy jej strony w Wielkim Poście: uzdrowienie Naamana (5, 1-15) w poniedziałek po III niedzieli, z Ewangelią, w której Chrystus przypomina je w Nazarecie (Łk 4, 23-30); oliwę wdowy (4, 1-7) nazajutrz, we wtorek; wskrzeszenie syna Sunamitki (4, 25-38) w czwartek po IV niedzieli, z Ewangelią o wskrzeszeniu syna wdowy z Naim (Łk 7, 11-16). W Brewiarzu IV Księgę czyta się w Jutrzni od IX niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego, na zakończenie letniego cyklu Ksiąg Królewskich.

Antyfony do Magnificat w sobotnich Nieszporach przed IX, X i XI niedzielą biorą z niej kolejno wołanie Elizeusza, Dum tolleret Dominus Eliam per turbinem in caelum, Eliseus clamabat: Pater mi, currus Israel et auriga ejus (2, 11-12), pochwałę Joasa, Fecit Joas rectum coram Domino cunctis diebus, quibus docuit eum Joiada sacerdos (12, 2), i modlitwę chorego Ezechiasza, Obsecro, Domine: memento, quaeso, quomodo ambulaverim coram te in veritate et in corde perfecto (20, 3). Oficjum dnia znajdziesz w Brewiarzu.

Jak czytać 2 Księgę Królewską?

Czytaj ją w trzech ruchach: Elizeusz (rozdziały 1-8), droga do upadku Samarii (9-17), ostatnie stulecie Judy (18-25). Przeczytaj najpierw koniec III Księgi Królewskiej dla historii Eliasza, a rozdziały 18-20 czytaj obok Izajasza 36-39. Krótki wyrok zamykający każde panowanie, „czynił co prawe jest przed Panem” albo zło przed oczyma Pańskimi, to klucz, który natchniony autor daje do całej historii.

Często zadawane pytania

Czy IV Księga Królewska to to samo co 2 Księga Królewska?

Tak. Wulgata i ks. Wujek liczą cztery Księgi Królewskie, z których dwie pierwsze odpowiadają 1 i 2 Księdze Samuela. IV Księga Królewska to więc 2 Księga Królewska Biblii Tysiąclecia, a III odpowiada 1 Księdze Królewskiej.

Kto napisał 2 Księgę Królewską?

Księga nie podaje autora. Talmud przypisuje ją prorokowi Jeremiaszowi, co wielu egzegetów uważa za prawdopodobne, bo rozdział 52 Księgi Jeremiasza powtarza rozdziały 24 i 25 IV Księgi Królewskiej. Autor opiera się na kronikach królów i pismach proroków, które często przywołuje.

Ile rozdziałów ma 2 Księga Królewska?

IV Księga Królewska ma dwadzieścia pięć rozdziałów i 719 wersetów w przekładzie ks. Wujka. Rozdziały 1-8 opowiadają głównie o Eliaszu i Elizeuszu, rozdziały 9-17 o obu królestwach aż do upadku Samarii, a rozdziały 18-25 o Judzie od Ezechiasza do niewoli.

Dlaczego Elizeusz przeklął dzieci z Betel?

Betel było ośrodkiem bałwochwalczego kultu złotych cielców, a dzieci, które lżyły proroka, gardziły w nim Bogiem, który go posłał. Komentatorzy katoliccy tłumaczą, że przekleństwo nie pochodziło z gniewu, lecz z gorliwości i natchnienia Bożego: to Bóg ukarał miasto (2 Krl 2, 23-24).

Czego uczy historia Naamana?

Naaman, trędowaty wódz syryjski, zostaje uzdrowiony, gdy siedem razy obmywa się w Jordanie, przezwyciężywszy pychę za radą sług, i wyznaje, że nie ma innego Boga oprócz Boga Izraela. Chrystus przywołuje go w Łk 4, 27, św. Ambroży widzi w nim figurę chrztu, a Kościół czyta to opowiadanie we Mszy wielkopostnej.

Kiedy Nabuchodonozor zburzył Jeruzalem?

IV Księga Królewska opisuje dwa etapy: pierwsze uprowadzenie za Joachina, około 597 roku przed Chrystusem (rozdział 24), a potem zdobycie miasta, spalenie świątyni i niewolę w jedenastym roku Sedecjasza, około 587 roku (rozdział 25). Niewola potrwa do edyktu Cyrusa, opisanego na początku Księgi Ezdrasza.

Czy Eliasz umarł?

IV Księga Królewska mówi, że Eliasz został wzięty do nieba w wichrze, rozdzielony z Elizeuszem przez wóz i konie ogniste (2, 11). Tradycja katolicka uważa, że nie zaznał śmierci i że ma powrócić przed powtórnym przyjściem Chrystusa, według proroctwa Malachiasza i słów Pana Jezusa w Mt 17, 11.

IV Księgę Królewską (2 Królewską) możesz czytać werset po wersecie, po polsku i po łacinie, także w aplikacji Biblia katolicka Iter Fidei.