1 Księga Królewska (III Księga Królewska)

Księga, którą nowsze Biblie nazywają 1 Księgą Królewską, w Wulgacie i w Biblii ks. Jakuba Wujka to III Księga Królewska. Prowadzi od łoża śmierci Dawida do śmierci Achaba. Salomon prosi w niej o „serce rozumne”, chwała Pańska napełnia świątynię, a prorok Eliasz sprowadza ogień na Karmelu, zanim na Horebie usłyszy Boga w szumie wiaterku cichego. To historia największej świetności Izraela i początku jego upadku. Nie należy jej mylić z perskim eposem Firdausiego, który po polsku też bywa nazywany Księgą królewską: to poemat z XI wieku, niemający nic wspólnego z Biblią.

Dlaczego 1 Księga Królewska to III Księga Królewska?

Uwaga na najczęstsze nieporozumienie: w dawnej Biblii katolickiej I Księga Królewska to nie 1 Księga Królewska Biblii Tysiąclecia, lecz 1 Księga Samuela. Septuaginta liczyła Księgi Samuela i Księgi Królewskie jako cztery Księgi Królestw, a św. Hieronim zachował ten porządek w Wulgacie pod nazwą czterech Ksiąg Królewskich; ks. Wujek, tłumacząc Wulgatę, robi to samo. Stąd zestawienie:

Wulgata i ks. Wujek	Biblia Tysiąclecia i inne nowsze przekłady
I Księga Królewska	1 Księga Samuela (1 Sm)
II Księga Królewska	2 Księga Samuela (2 Sm)
III Księga Królewska	1 Księga Królewska (1 Krl)
IV Księga Królewska	2 Księga Królewska (2 Krl)

Ktoś, kto szuka hasła 3 księga królewska, szuka więc tej księgi. Żydzi mieli zresztą jedną Księgę Królów, Melachim, podzieloną później na dwie w połowie panowania Ochozjasza, króla Izraela: opowieść III Księgi przechodzi więc bez przerwy w IV. W tym przewodniku odsyłacze używają skrótów nowszych (1 Krl, 2 Krl), z rozdziałami i wersetami Wulgaty. Rozdziały mają te same numery co w Biblii Tysiąclecia, z jednym wyjątkiem: koniec rozdziału 4 Wulgaty (wersety 21-34) to w Biblii Tysiąclecia początek rozdziału 5, więc cały rozdział 5 jest tam przesunięty. O innych różnicach między przekładami przeczytasz w artykule która Biblia katolicka.

Kto napisał 1 Księgę Królewską?

Księga nie podaje autora. Talmud babiloński (traktat Baba Batra) przypisuje Księgi Królewskie prorokowi Jeremiaszowi, a wielu egzegetów, dawnych i nowszych, uważało to zdanie za prawdopodobne. Podaje się dwie racje: język Ksiąg Królewskich jest bardzo bliski językowi Jeremiasza, a ostatni rozdział jego proroctwa powtarza niemal dosłownie zakończenie IV Księgi Królewskiej.

Inne zdanie, rozpowszechnione wśród komentatorów katolickich, widzi w tych księgach dzieło nie jednego człowieka i nie jednego czasu, lecz kolejnych proroków, którzy pod natchnieniem Bożym spisywali najważniejsze wydarzenia swojej epoki. Sam tekst odsyła do źródeł: dzieje Salomona są opisane „w księdze czynów dni Salomonowych” (1 Krl 11, 41), a Jeroboama „w księdze czynów dni królów izraelskich” (1 Krl 14, 19); Paralipomenon wymieniają pisma prorockie, które przechowały pamięć Salomona: „w słowach Natana proroka i w księdze Ahiasa Silończyka, i w widzeniu Adda widzącego” (2 Krn 9, 29). Oba zdania łatwo pogodzić: natchniony autor, być może Jeremiasz, wykorzystał te dokumenty. Opowiadania o Eliaszu mają całą żywość relacji naocznego świadka.

Papieska Komisja Biblijna nie rozstrzygnęła sprawy autora; jej odpowiedź z 23 czerwca 1905 roku żąda, by księgi historyczne przyjmować jako prawdziwą historię, o ile nie ma mocnych dowodów przeciwnych. Wielu nowszych autorów przypisuje księgę szkole redaktorów pracujących przez stulecia: to tylko hipoteza.

Kiedy powstała 1 Księga Królewska?

Wydarzenia należą do X i IX wieku przed Chrystusem. Salomon zaczyna budowę świątyni „roku czterechsetnego i osiemdziesiątego od wyjścia synów Izraelowych z ziemi Egipskiej, roku czwartego królowania Salomona nad Izraelem” (1 Krl 6, 1). Całe dzieło złożone z III i IV Księgi kończy się uwolnieniem króla Joachina w Babilonie, około 562 roku przed Chrystusem: otrzymało więc ostateczną formę w czasie niewoli. Jeśli autorem jest Jeremiasz, napisał je w okresie upadku Jeruzalem (587), na podstawie kronik prowadzonych za panowania samych królów.

O czym jest 1 Księga Królewska? Streszczenie

Przez całą księgę biegnie jedno pytanie: czy król będzie chodził przed Bogiem „w prostocie serca i w prawości” (1 Krl 9, 4), jak Dawid? Każdy król jest oceniany nie według swoich wojen, lecz według wierności prawdziwemu kultowi, a gdy wznoszą się bożki, Bóg posyła proroków.

Następca Dawida i mądrość Salomona (rozdziały 1-4)

W rozdziale 1 stary Dawid każe namaścić Salomona kapłanowi Sadokowi i prorokowi Natanowi, udaremniając spisek Adoniasza, a lud woła: „Niech żyje król Salomon!” (1 Krl 1, 39). W rozdziale 2 Dawid daje ostatnie polecenia i umiera po czterdziestu latach panowania; Salomon umacnia tron. W rozdziale 3 Pan ukazuje mu się we śnie w Gabaon: „Proś czego chcesz, żebym ci dał!” (1 Krl 3, 5). Salomon prosi o mądrość, a Bóg dodaje bogactwa i sławę. Zaraz potem następuje słynny sąd Salomona (3, 16-28). Rozdział 4 opiewa jego mądrość i „przestronność serca jak piasek, który jest na brzegu morskim” (1 Krl 4, 29), oraz jego „trzy tysiące przypowieści” (1 Krl 4, 32).

Świątynia Salomona (rozdziały 5-8)

Hiram, król Tyru, dostarcza cedrów i robotników (rozdział 5). Rozdział 6 opisuje dom Pański, budowany przez siedem lat z kamieni przygotowanych wcześniej, tak że „młota i siekiery i wszelakiego narzędzia żelaznego nie było słychać w domu, gdy budowano” (1 Krl 6, 7). Rozdział 7 dodaje pałac królewski, dwie spiżowe kolumny i lane morze. W rozdziale 8 skrzynię przymierza wnosi się do Miejsca Najświętszego, obłok napełnia dom, a Salomon na kolanach wypowiada wielką modlitwę poświęcenia świątyni.

Chwała i upadek Salomona (rozdziały 9-11)

W rozdziale 9 Bóg odpowiada na modlitwę króla: „będą tam oczy moje i serce moje po wszystkie dni” (1 Krl 9, 3), ale ostrzega go przed skutkami bałwochwalstwa. Rozdział 10 przyprowadza królową Saby i opisuje tron z kości słoniowej i złoto z Ofiru. Potem, w rozdziale 11: „A gdy już był stary, skażone zostało serce jego przez niewiasty, tak że poszedł za bogami cudzymi” (1 Krl 11, 4). Prorok Ahiasz z Silo rozdziera swój nowy płaszcz na dwanaście części i daje dziesięć Jeroboamowi; Salomon umiera po czterdziestu latach panowania.

Królestwo podzielone (rozdziały 12-16)

W rozdziale 12 Roboam lekceważy radę starszych, mówiąc: „ojciec mój chłostał was biczami, a ja was chłostać będę basałykami” (1 Krl 12, 14), i traci dziesięć pokoleń na rzecz Jeroboama, który stawia dwa złote cielce w Betel i w Dan: „Oto bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej!” (1 Krl 12, 28). W rozdziale 13 mąż Boży z Judy zapowiada po imieniu przyszłego króla Jozjasza, a potem, nieposłuszny, ginie od lwa. Rozdziały 14-16 szybko przebiegają kolejne panowania: w Izraelu jedna dynastia wypiera drugą we krwi, a w rozdziale 16 Achab bierze za żonę Jezabel, córkę króla sydońskiego, i służy Baalowi.

Prorok Eliasz (rozdziały 17-19)

W rozdziale 17 Eliasz zamyka niebo; kruki karmią go nad potokiem Karit, mąka i oliwa wdowy z Sarepty nie ubywają, a prorok wskrzesza jej syna. W rozdziale 18, na Karmelu, staje sam przeciw czterystu pięćdziesięciu prorokom Baala; spada ogień Pański, a na jego modlitwę „obłoczek mały jako stopa człowiecza występował z morza” (1 Krl 18, 44), zapowiadając deszcz. W rozdziale 19 ucieka przed Jezabel, zostaje nakarmiony przez anioła, idzie czterdzieści dni do Horebu, spotyka tam Boga w cichym powiewie i zarzuca płaszcz na Elizeusza.

Achab, Nabot i Micheasz (rozdziały 20-22)

Achab dwukrotnie pokonuje Syryjczyków i słyszy wyrzut, że oszczędził Benadada (rozdział 20). Jezabel każe ukamienować Nabota, by zagarnąć jego winnicę, a Eliasz ogłasza Achabowi wyrok Boży (rozdział 21). W rozdziale 22 czterystu proroków dworskich obiecuje zwycięstwo; tylko Micheasz, syn Jemli, mówi prawdę: „Żyje Pan, iż cokolwiek mi rzecze Pan, to mówić będę!” (1 Krl 22, 14), a Achab ginie pod Ramot w Galaadzie, jak zapowiedziano. Ostatnie wersety mówią o śmierci dobrego króla Jozafata i o bezbożnym panowaniu Ochozjasza w Izraelu.

Plan wydarzeń 1 Księgi Królewskiej

1. Starość Dawida, spisek Adoniasza, namaszczenie Salomona (1).
2. Testament i śmierć Dawida; Salomon umacnia królestwo (2).
3. Sen w Gabaon i prośba o mądrość; sąd Salomona (3).
4. Urzędnicy, dobrobyt i mądrość Salomona (4).
5. Przymierze z Hiramem i przygotowanie budowy (5).
6. Budowa świątyni i pałacu (6-7).
7. Poświęcenie świątyni i modlitwa Salomona (8).
8. Odpowiedź Boga, wielkość Salomona, królowa Saby (9-10).
9. Bałwochwalstwo Salomona, zapowiedź Ahiasza, śmierć króla (11).
10. Rozpad królestwa: Roboam i Jeroboam; złote cielce (12-14).
11. Królowie Judy i Izraela aż do Achaba i Jezabel (15-16).
12. Eliasz: susza, wdowa z Sarepty, Karmel, Horeb, powołanie Elizeusza (17-19).
13. Wojny z Syrią; winnica Nabota; Micheasz i śmierć Achaba (20-22).

Sąd Salomona (1 Krl 3, 16-28)

Do króla przychodzą dwie niewiasty, które mieszkały w jednym domu i urodziły w odstępie trzech dni. Jedno dziecko zmarło w nocy, a każda twierdzi, że żywe jest jej. Król mówi: „Przynieście mi miecz!” i każe: „Rozdzielcie […] dziecię żywe na dwie części i dajcie połowę jednej, a połowę drugiej!” (1 Krl 3, 24-25). Prawdziwa matka, „bo się poruszyły wnętrzności jej nad synem swoim”, woła: „Proszę, panie, dajcie jej dziecię żywe, a nie zabijajcie go!” (1 Krl 3, 26).

Król rozstrzyga: „Dajcie tej dziecię żywe, a nie zabijajcie go, bo ta jest matką jego!” (1 Krl 3, 27). Cały Izrael zrozumiał, „że mądrość Boża była w nim ku czynieniu sprawiedliwości” (1 Krl 3, 28). Mądrość, o którą Salomon prosił, nie jest sprytem: to dar Boży, który pozwala dojrzeć prawdę serca, tutaj prawdę miłości matki gotowej stracić dziecko, byle żyło.

Kim był prorok Eliasz?

Eliasz, którego imię znaczy mój Bóg to Pan, wchodzi do Pisma nagle. Eliasz Tesbita, z mieszkańców Galaadu, staje przed Achabem i mówi: „Żyje Pan, Bóg Izraelów, przed którego oblicznością stoję! Nie będzie przez te lata rosy ani deszczu, jeno według słów ust moich.” (1 Krl 17, 1). Księga nie mówi nic o jego rodzinie; IV Księga opisuje go jako „Mąż kosmaty i pasem skórzanym na biodrach opasany” (2 Krl 1, 8). Prorokował w królestwie północnym, za Achaba i Ochozjasza, w IX wieku przed Chrystusem, gdy Jezabel chciała uczynić Baala bogiem Izraela.

Jego życie to walka o jedynego Boga. Na Karmelu wzywa lud do wyboru: „Pókiż będziecie chromać na dwie strony? Jeśli Pan jest Bogiem, idźcież za nim, a jeśli Baal, idźcie za nim!” (1 Krl 18, 21), a gdy ogień spada, lud woła: „Pan jest Bogiem, Pan jest Bogiem!” (1 Krl 18, 39). Na pustyni poznaje zniechęcenie aż do pragnienia śmierci. Nie umarł: został wzięty do nieba na wozie ognistym, jak opowiada IV Księga Królewska, rozdział 2.

Dlatego Stary Testament czeka na jego powrót: „Oto ja poślę wam Eliasza proroka, pierwej niźli przyjdzie dzień Pański wielki a straszny” (Ml 4, 5; w Biblii Tysiąclecia Ml 3, 23), a Ewangelia pokazuje go obok Mojżesza na górze Przemienienia: „a byli to Mojżesz i Eliasz” (Łk 9, 30). Eklezjastyk chwali go tak: „Powstał Eliasz prorok jak ogień, a słowo jego jak pochodnia gorzało” (Syr 48, 1). Św. Jakub stawia go za wzór modlitwy: „Eliasz był człowiekiem nam podobnym, cierpiętliwym, i w modlitwie prosił, żeby deszcz nie padał na ziemię” (Jk 5, 17). Góra Karmel, na której się modlił, dała imię zakonowi karmelitańskiemu, który czci Eliasza jako swego ojca i Matkę Bożą jako swoją Patronkę; więcej o tym na stronie o Matce Bożej Szkaplerznej.

1 Księga Królewska 19: Eliasz na Horebie

Rozdział 19, którego Polacy szukają najczęściej, zaczyna się od proroka złamanego. Po zwycięstwie na Karmelu Eliasz ucieka przed groźbą Jezabel, idzie dzień drogi w pustynię, siada pod jałowcem i prosi o śmierć: „Dosyć mam, Panie, weźmij duszę moją, bom nie jest lepszy niż ojcowie moi!” (1 Krl 19, 4). Anioł budzi go dwa razy, a przy jego głowie leży chleb i woda: „Wstań, jedz, bo jeszcze daleką masz drogę” (1 Krl 19, 7). Niewiele stron Pisma mówi tak łagodnie do zniechęconych.

„A on wstawszy jadł i pił, i szedł mocą owego jadła czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do góry Bożej Horeb” (1 Krl 19, 8). Tam Bóg każe mu stanąć na górze: „nie w wietrze Pan; a po wietrze wzruszenie: nie we wzruszeniu Pan” (1 Krl 19, 11), „a po wzruszeniu ogień: nie w ogniu Pan, a po ogniu szum wiaterku cichego” (1 Krl 19, 12). Nowsze przekłady mówią o szmerze łagodnego powiewu.

Mistrzowie modlitwy uczyli się z tej sceny ciszy, w której dusza słucha. Bóg jednak nie zostawia proroka w kontemplacji: posyła go z powrotem, by namaścił królów i swojego następcę, i zapewnia go, że nie jest sam: „I zostawię sobie w Izraelu siedem tysięcy mężów, których kolana nie zginały się przed Baalem” (1 Krl 19, 18). Rozdział kończy się powołaniem Elizeusza, który zostawia woły i pług, „i poszedł za Eliaszem, i służył mu” (1 Krl 19, 21).

Interpretacja: tematy i lektura katolicka

Salomon, cień Chrystusa

Św. Augustyn w XVII księdze Państwa Bożego uczy, że obietnica wiecznego królestwa dana Dawidowi nie spełniła się w Salomonie, który upadł w bałwochwalstwo, lecz w Chrystusie. Salomon nosi jednak Jego obraz: buduje świątynię i panuje w pokoju, który oznacza jego imię. Pan Jezus przywołuje królową Saby, by wskazać na siebie: „gdyż przyjechała z krańców ziemi słuchać mądrości Salomonowej; a oto tutaj więcej niż Salomon” (Mt 12, 42).

Świątynia i Kościół

Salomon sam wie, że świątynia nie zamyka w sobie Boga: „Bo jeśli niebo i niebiosa niebios ciebie ogarnąć nie mogą, jakoż daleko więcej ten dom, którym zbudował?” (1 Krl 8, 27). Ojcowie, a wśród nich św. Beda Czcigodny w dziele O świątyni, widzieli w tym domu, wzniesionym z kamieni obrobionych gdzie indziej i układanych w ciszy, obraz Kościoła: wierni są żywymi kamieniami, które doświadczenia obrabiają tu, na ziemi, zanim znajdą swoje miejsce w niebieskim Jeruzalem. Hymn z oficjum poświęcenia kościoła, Caelestis urbs Jerusalem, śpiewa o tych kamieniach obrobionych uderzeniami dłuta i młota, Scalpri salubris ictibus.

Chleb Eliasza i Eucharystia

Podpłomyk, który anioł przynosi wycieńczonemu prorokowi i w którego mocy idzie on czterdzieści dni, jest klasyczną figurą chleba eucharystycznego, wiatyku chrześcijanina w drodze do góry Bożej. Pan Jezus mówi: „Jeśli kto pożywać będzie tego chleba, żyć będzie na wieki” (J 6, 52). Kościół śpiewa tę figurę w Jutrzni Bożego Ciała, w responsorium Respexit Elias ad caput suum subcinericium panem, którego werset to właśnie słowa Chrystusa: Si quis manducaverit ex hoc pane, vivet in aeternum.

Matka króla i Najświętsza Maryja Panna

Gdy Betsabee przychodzi do Salomona, król wstaje, kłania się jej, „i postawiono tron matce królewskiej, która siadła po prawicy jego” (1 Krl 2, 19). Tradycja rozpoznała w tym figurę Matki Króla królów, siedzącej po prawicy Syna. Mały obłok wychodzący z morza na modlitwę Eliasza był od wieków czytany przez karmelitów jako zapowiedź Najświętszej Panny, z której przyszedł deszcz łaski.

Bałwochwalstwo i pokuta

Cielce Jeroboama, Baal Achaba i prorocy pochlebcy prowadzą królestwo do ruiny. Ale miłosierdzie Boże pozostaje otwarte do końca: nawet Achab, gdy się ukorzył, otrzymuje odroczenie kary: „Ponieważ tedy ukorzył się dla mnie, nie przywiodę złego za dni jego” (1 Krl 21, 29).

Najważniejsze wersety 1 Księgi Królewskiej

• 1 Krl 2, 2: ostatnie słowa Dawida: „Ja idę w drogę wszystkiej ziemi; wzmacniaj się i bądź mężem”.
• 1 Krl 3, 9: „A przeto daj słudze twemu serce rozumne, aby mógł sądzić lud twój i rozeznać między złem a dobrem”. To wzór każdej modlitwy o mądrość.
• 1 Krl 8, 11: „bo chwała Pańska napełniła dom Pański”. Salomon kończy modlitwę: „Serce też nasze niech będzie doskonałe z Panem, Bogiem naszym” (1 Krl 8, 61).
• 1 Krl 10, 7: królowa Saby: „poznałam, że mi i połowy nie powiedziano”.
• 1 Krl 17, 16: „garniec mąki nie ustał i bańki oliwy nie ubyło według słowa Pańskiego”. Pan Jezus przypomni, że Eliasz był posłany tylko „do niewiasty wdowy w Sarepcie Sydońskiej” (Łk 4, 26).
• 1 Krl 18, 21: „Pókiż będziecie chromać na dwie strony?”
• 1 Krl 19, 12: „a po ogniu szum wiaterku cichego”.
• 1 Krl 19, 18: siedem tysięcy wiernych; św. Paweł odnosi to do małej Reszty (Rz 11, 4).
• 1 Krl 21, 19: „Na tym miejscu, na którym lizały psy krew Nabota, będą też lizać krew twoją”.

1 Księga Królewska w kanonie i w liturgii

III Księga Królewska jest księgą protokanoniczną: przyjmują ją Żydzi, katolicy, prawosławni i protestanci. Sobór Trydencki (sesja IV, 1546) wymienia cztery Księgi Królewskie wśród ksiąg świętych i ogłasza autentyczność Wulgaty. Te same panowania, z punktu widzenia samego Judy, opowiada II Księga Paralipomenon (2 Kronik), która również zaczyna się od snu Salomona w Gabaon.

W Brewiarzu rzymskim z 1962 roku Księgi Królewskie czyta się w Jutrzni w tygodniach po Zesłaniu Ducha Świętego: III Księga zaczyna się w VII niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego. Antyfona do Magnificat w sobotnich Nieszporach przed tą niedzielą śpiewa namaszczenie Salomona: Unxerunt Salomonem Sadoc sacerdos et Nathan propheta regem in Gihon (por. 1, 39-45), a przed VIII niedzielą powtarza odpowiedź Boga na modlitwę poświęcenia: Exaudisti, Domine, orationem servi tui, ut aedificarem templum nomini tuo. Chleb Eliasza wraca, jak powiedziano, w Jutrzni Bożego Ciała, a homilia św. Bazylego o poście, czytana w Jutrzni IV niedzieli Wielkiego Postu, przypomina, że Eliasz, oczyściwszy duszę czterdziestodniowym postem, zasłużył, by w jaskini oglądać Boga.

Mszał z 1962 roku bierze z tej księgi cztery lekcje w Wielkim Poście: w środę Suchych Dni Wielkiego Postu Eliasza idącego czterdzieści dni mocą chleba anielskiego (19, 3-8), obok Mojżesza na Synaju; we wtorek po II niedzieli wdowę z Sarepty (17, 8-16); w poniedziałek po IV niedzieli sąd Salomona (3, 16-28); w piątek po IV niedzieli wskrzeszenie syna wdowy (17, 17-24), czytane z Ewangelią o wskrzeszeniu Łazarza. Introit święta św. Jana Bosko (31 stycznia) to werset o mądrości Salomona, Dedit illi Deus sapientiam et prudentiam multam nimis, et latitudinem cordis quasi arenam, quae est in littore maris (4, 29; w Biblii Tysiąclecia 5, 9). Daty znajdziesz w kalendarzu liturgicznym, a oficjum dnia w Brewiarzu.

Jak czytać 1 Księgę Królewską?

Czytaj ją w trzech etapach: Salomon (rozdziały 1-11), królestwo podzielone (12-16), Eliasz i Achab (17-22). Zwracaj uwagę na formułę, która ocenia każde panowanie: „czynił, co było prawe” albo „czynił zło przed oczyma Pańskimi”, bo to klucz, który natchniony autor daje do całej swojej historii. Módl się powoli modlitwą poświęcenia świątyni z rozdziału 8. Miej otwartą II Księgę Paralipomenon dla dziejów Judy i przejdź dalej do IV Księgi Królewskiej (2 Królewskiej), bo historia Eliasza kończy się dopiero wozem ognistym.

Często zadawane pytania

Czy III Księga Królewska to to samo co 1 Księga Królewska?

Tak. Wulgata i ks. Wujek liczą cztery Księgi Królewskie: dwie pierwsze odpowiadają 1 i 2 Księdze Samuela, dwie ostatnie 1 i 2 Księdze Królewskiej. III Księga Królewska to więc 1 Księga Królewska Biblii Tysiąclecia, a I Księga Królewska dawnej Biblii katolickiej to 1 Księga Samuela.

Kto napisał Księgi Królewskie?

Księga nie podaje autora. Talmud przypisuje Księgi Królewskie prorokowi Jeremiaszowi, co wielu egzegetów uważa za prawdopodobne z racji pokrewieństwa języka i dlatego, że Jeremiasz 52 powtarza zakończenie IV Księgi Królewskiej. Inni widzą w nich dzieło kolejnych proroków, których pisma tekst często przywołuje.

Ile rozdziałów ma 1 Księga Królewska?

III Księga Królewska ma dwadzieścia dwa rozdziały i 817 wersetów w przekładzie ks. Wujka. Najdłuższy jest rozdział 8, poświęcenie świątyni. Rozdziały 1-11 mówią o Salomonie, 12-16 o królestwie podzielonym, 17-22 o Eliaszu i królu Achabie.

Na czym polegał sąd Salomona?

To opowiadanie z 1 Krl 3, 16-28. Dwie niewiasty przychodzą do króla z jednym żywym dzieckiem i każda twierdzi, że jest jego matką. Salomon każe przeciąć je mieczem na dwoje; prawdziwa matka, poruszona litością, prosi, by oddać dziecko tamtej, byle żyło, i po tym król ją rozpoznaje. Cały Izrael zobaczył wtedy, że mądrość Boża była w nim.

Gdzie w Biblii jest historia proroka Eliasza?

Eliasz pojawia się nagle w rozdziale 17 III Księgi Królewskiej (1 Krl) i wypełnia rozdziały 17-19 oraz 21: susza, wdowa z Sarepty, ogień na Karmelu, ucieczka na Horeb, powołanie Elizeusza i wyrok na Achaba. Jego historia kończy się w rozdziale 2 IV Księgi Królewskiej, gdzie zostaje wzięty do nieba na wozie ognistym.

Co znaczy „szum wiaterku cichego” w 1 Krl 19, 12?

Na Horebie Pana nie było w gwałtownym wietrze ani w trzęsieniu ziemi, ani w ogniu, lecz w cichym powiewie, który ks. Wujek oddaje słowami „szum wiaterku cichego”. Zniechęcony prorok uczy się, że Bóg działa także w ciszy, a nie tylko w ogniu spadającym z nieba. Tradycja duchowa widzi w tym lekcję modlitwy i skupienia; potem Bóg posyła Eliasza z powrotem do jego misji.

Ile lat Salomon budował świątynię?

Siedem lat, według 1 Krl 6, 38: rozpoczęta w czwartym roku panowania, w miesiącu Zyjo, świątynia została ukończona w jedenastym roku, w miesiącu Bul. Pałac królewski wymagał potem trzynastu lat. Poświęcenie, z modlitwą Salomona i obłokiem napełniającym dom, opisuje rozdział 8.

III Księgę Królewską (1 Królewską) możesz czytać werset po wersecie, po polsku i po łacinie, także w aplikacji Biblia katolicka Iter Fidei.