I Księga Paralipomenon, rozdział 29

1 Locutusque est David rex ad omnem ecclesiam : Salomonem filium meum unum elegit Deus, adhuc puerum et tenellum : opus namque grande est, neque enim homini præparatur habitatio, sed Deo.

1 I mówił król Dawid do wszystkiego zgromadzenia: „Salomona, syna mego, jedynego Bóg obrał, jeszcze chłopięciem i młodziuchnym, bo wielkie jest dzieło, nie człowiekowi bowiem gotuje się mieszkanie, ale Bogu.

2 Ego autem totis viribus meis præparavi impensas domus Dei mei. Aurum ad vasa aurea, et argentum in argentea, æs in ænea, ferrum in ferrea, ligna ad lignea : et lapides onychinos, et quasi stibinos, et diversorum colorum, omnemque pretiosum lapidem, et marmor Parium abundantissime :

2 A jam ze wszystkich sił moich przygotował nakłady na dom Boga mego: złoto na naczynie złote, a srebro na srebrne, miedź na miedziane, żelazo na żelazne, drzewo na drewniane, i kamienie oniksowe i jakoby antymonowe, i rozmaitych barw, i wszelaki kamień drogi, i białego marmuru dostatek wielki.

3 et super hæc quæ obtuli in domum Dei mei de peculio meo aurum et argentum, do in templum Dei mei, exceptis his quæ præparavi in ædem sanctam.

3 A nadto, com ofiarował do domu Boga mego ze zdobyczy mojej, złoto i srebro daję na kościół Boga mego, oprócz tego, com przygotował na dom święty.

4 Tria millia talenta auri de auro Ophir, et septem millia talentorum argenti probatissimi ad deaurandos parietes templi.

4 Trzy tysiące talentów złota ze złota Ofiru i siedem tysięcy talentów srebra najczystszego na pozłocenie ścian kościelnych.

5 Et ubicumque opus est aurum de auro, et ubicumque opus est argentum de argento, opera fiant per manus artificum : et si quis sponte offert, impleat manum suam hodie, et offerat quod voluerit Domino.

5 I gdziekolwiek złota jest potrzeba, ze złota, a gdziekolwiek srebra jest potrzeba, ze srebra niech się roboty dokonują przez ręce rzemieślników; a jeśli kto dobrowolnie co ofiaruje, niechaj dziś napełni rękę swoją, i ofiaruje, co chce, Panu.”

6 Polliciti sunt itaque principes familiarum, et proceres tribuum Israël, tribuni quoque, et centuriones, et principes possessionum regis.

6 Obiecali tedy książęta domów i przedni pokoleń izraelskich, i tysiącznicy, i setnicy, i przełożeni majętności królewskich.

7 Dederuntque in opera domus Dei auri talenta quinque millia, et solidos decem millia : argenti talenta decem millia, et æris talenta decem et octo millia : ferri quoque centum millia talentorum.

7 I dali na robotę domu Bożego złota talentów pięć tysięcy i dziesięć tysięcy czerwonych złotych, srebra talentów dziesięć tysięcy, a miedzi talentów osiemnaście tysięcy i żelaza talentów sto tysięcy.

8 Et apud quemcumque inventi sunt lapides, dederunt in thesauros domus Domini per manum Jahiel Gersonitis.

8 I u kogokolwiek znalazły się kamienie, dali do skarbu domu Pańskiego, przez ręce Jahiela Gersończyka.

9 Lætatusque est populus cum vota sponte promitterent, quia corde toto offerebant ea Domino : sed et David rex lætatus est gaudio magno.

9 I weselił się lud, gdy obietnice dobrowolnie składali, bo całym sercem ofiarowali je Panu; ale i król Dawid weselił się weselem wielkim.

10 Et benedixit Domino coram universa multitudine, et ait : Benedictus es, Domine Deus Israël patris nostri, ab æterno in æternum.

10 I błogosławił Panu przed wszystkim zebraniem i mówił: „Błogosławionyś jest, Panie, Boże Izraela, ojca naszego, od wieku do wieku.

11 Tua est, Domine, magnificentia, et potentia, et gloria, atque victoria : et tibi laus : cuncta enim quæ in cælo sunt et in terra, tua sunt : tuum, Domine, regnum, et tu es super omnes principes.

11 Twoja jest, Panie, wielmożność i moc, i sława, i zwycięstwo, i tobie chwała, bo wszystko, co jest na niebie i na ziemi, twoje jest; twoje, Panie, królestwo, i tyś jest nad wszystkimi książęty.

12 Tuæ divitiæ, et tua est gloria : tu dominaris omnium. In manu tua virtus et potentia : in manu tua magnitudo, et imperium omnium.

12 Twoje są bogactwa i twoja jest sława; ty panujesz nad wszystkim, w ręce twojej moc i możność, w ręce twojej wielkość i rozkazywanie wszystkiemu.

13 Nunc igitur Deus noster, confitemur tibi, et laudamus nomen tuum inclytum.

13 Teraz tedy, Boże nasz, wysławiamy ciebie i chwalimy imię twoje sławne.

14 Quis ego, et quis populus meus, ut possimus hæc tibi universa promittere ? Tua sunt omnia : et quæ de manu tua accepimus, dedimus tibi.

14 Cóżem ja i co jest lud mój, żebyśmy ci mogli to wszystko obiecać? Twoje jest wszystko, a cośmy z ręki twej wzięli, daliśmy tobie.

15 Peregrini enim sumus coram te, et advenæ, sicut omnes patres nostri. Dies nostri quasi umbra super terram, et nulla est mora.

15 Bośmy goście przed tobą i przechodnie, jak i wszyscy ojcowie nasi; dni nasze jako cień na ziemi, a nie ma żadnego przedłużenia.

16 Domine Deus noster, omnis hæc copia quam paravimus ut ædificaretur domus nomini sancto tuo, de manu tua est, et tua sunt omnia.

16 Panie, Boże nasz, wszystek ten dostatek, któryśmy zgotowali na zbudowanie domu imieniu twemu świętemu, jest z ręki twojej i twoje jest wszystko.

17 Scio, Deus meus, quod probes corda, et simplicitatem diligas, unde et ego in simplicitate cordis mei lætus obtuli universa hæc : et populum tuum qui hic repertus est, vidi cum ingenti gaudio tibi offerre donaria.

17 Wiem, Boże mój, że serc doświadczasz i szczerość miłujesz; przeto i ja w szczerości serca mego ochotnie ofiarowałem to wszystko, i twój lud, który się tu znalazł, widziałem, że ofiarował tobie dary z wielkim weselem,

18 Domine Deus Abraham, et Isaac, et Israël patrum nostrorum, custodi in æternum hanc voluntatem cordis eorum, et semper in venerationem tui mens ista permaneat.

18 Panie, Boże Abrahama i Izaaka i Izraela, ojców naszych, zachowajże na wieki tę wolę serca ich, a niech zawsze ta myśl ich trwa ku czci twojej.

19 Salomoni quoque filio meo da cor perfectum, ut custodiat mandata tua, testimonia tua, et cæremonias tuas, et faciat universa : et ædificet ædem, cujus impensas paravi.

19 Salomonowi też, synowi memu, daj serce doskonałe, aby strzegł przykazań twoich, świadectw twych i ustaw twoich, i czynił wszystko, i zbudował dom, na który nakłady zgotowałem.”

20 Præcepit autem David universæ ecclesiæ : Benedicite Domino Deo nostro. Et benedixit omnis ecclesia Domino Deo patrum suorum : et inclinaverunt se, et adoraverunt Deum, et deinde regem.

20 I przykazał Dawid wszystkiemu zgromadzeniu: „Błogosławcie Panu, Bogu naszemu!” I błogosławiło wszystko zgromadzenie Panu, Bogu ojców swych, i nachylili się i pokłonili się Bogu, a potem królowi.

21 Immolaveruntque victimas Domino : et obtulerunt holocausta die sequenti, tauros mille, arietes mille, agnos mille cum libaminibus suis, et universo ritu abundantissime in omnem Israël.

21 I złożyli ofiary Panu, a całopalenia ofiarowali nazajutrz, byków tysiąc, baranów tysiąc, jagniąt tysiąc, z płynnymi ofiarami ich i ze wszystkim obrzędem hojnie dla wszystkiego Izraela.

22 Et comederunt, et biberunt coram Domino in die illo cum grandi lætitia. Et unxerunt secundo Salomonem filium David. Unxerunt autem eum Domino in principem, et Sadoc in pontificem.

22 I jedli i pili przed Panem owego dnia z wielkim weselem. I namaścili po wtóre Salomona, syna Dawidowego. A namaścili go Panu, aby był książęciem, a Sadoka najwyższym kapłanem.

23 Seditque Salomon super solium Domini in regem pro David patre suo, et cunctis placuit : et paruit illi omnis Israël.

23 I siadł Salomon na stolicy Pańskiej jako król zamiast Dawida, ojca swego, a podobał się wszystkim; i był mu posłuszny wszystek Izrael.

24 Sed et universi principes, et potentes, et cuncti filii regis David dederunt manum, et subjecti fuerunt Salomoni regi.

24 Lecz i wszyscy książęta i możni, i wszyscy synowie króla Dawida podali rękę, i poddani byli Salomonowi królowi.

25 Magnificavit ergo Dominus Salomonem super omnem Israël : et dedit illi gloriam regni, qualem nullus habuit ante eum rex Israël.

25 Wywyższył tedy Pan Salomona nad wszystkiego Izraela i dał mu sławę królestwa, jakiej nie miał przed nim żaden król izraelski.

26 Igitur David filius Isai regnavit super universum Israël.

26 A tak Dawid, syn Izaja, królował nad wszystkim Izraelem.

27 Et dies quibus regnavit super Israël, fuerunt quadraginta anni : in Hebron regnavit septem annis, et in Jerusalem annis triginta tribus.

27 A dni, których królował nad Izraelem, było czterdzieści lat: w Hebronie królował siedem lat, a w Jeruzalem trzydzieści trzy lata.

28 Et mortuus est in senectute bona, plenus dierum, et divitiis, et gloria : et regnavit Salomon filius ejus pro eo.

28 I umarł w starości dobrej, pełen dni i bogactw i sławy; a królem został Salomon, syn jego, zamiast niego.

29 Gesta autem David regis priora et novissima scripta sunt in libro Samuelis videntis, et in libro Nathan prophetæ, atque in volumine Gad videntis :

29 A dzieje Dawida króla pierwsze i ostatnie opisane są w księdze Samuela widzącego i w księdze Natana proroka, i w księdze Gada widzącego,

30 universique regni ejus, et fortitudinis, et temporum quæ transierunt sub eo, sive in Israël, sive in cunctis regnis terrarum.

30 wraz z całym królowaniem jego i męstwem i czasami, które przeszły za niego, tak w Izraelu, jak i we wszystkich królestwach ziemi.