Księga Jeremiasza, rozdział 15

1 Et dixit Dominus ad me : Si steterit Moyses et Samuel coram me, non est anima mea ad populum istum : ejice illos a facie mea, et egrediantur.

1 I rzekł Pan do mnie: „Choćby i stanął Mojżesz i Samuel przede mną, nie mam serca do ludu tego; wypędź ich od oblicza mego i niech wyjdą!

2 Quod si dixerint ad te : Quo egrediemur ? dices ad eos : Hæc dicit Dominus : Qui ad mortem, ad mortem, et qui ad gladium, ad gladium, et qui ad famem, ad famem, et qui ad captivitatem, ad captivitatem.

2 A jeśli rzekną do ciebie: „Dokądże wyjdziemy?” Powiesz do nich: „To mówi Pan: Którzy na śmierć, na śmierć; a którzy pod miecz, pod miecz; a którzy na głód, na głód; a którzy w niewolę, w niewolę.”

3 Et visitabo super eos quatuor species, dicit Dominus : gladium ad occisionem, et canes ad lacerandum, et volatilia cæli et bestias terræ ad devorandum et dissipandum.

3 I nawiedzę ich czterema rzeczami, mówi Pan: mieczem na zabicie i psami na rozdrapanie, a ptactwem powietrznym i zwierzętami ziemi na pożarcie i rozszarpanie.

4 Et dabo eos in fervorem universis regnis terræ, propter Manassen filium Ezechiæ regis Juda, super omnibus quæ fecit in Jerusalem.

4 I wydam ich zaciekłości wszystkich królestw ziemskich dla Manassesa, syna Ezechiasza, króla judzkiego, za wszystko, co uczynił w Jeruzalem.

5 Quis enim miserebitur tui, Jerusalem, aut quis contristabitur pro te ? aut quis ibit ad rogandum pro pace tua ?

5 Bo któż się zmiłuje nad tobą, Jeruzalem? albo kto się o ciebie zatroska? albo kto pójdzie prosić o pokój dla ciebie?

6 Tu reliquisti me, dicit Dominus ; retrorsum abiisti : et extendam manum meam super te, et interficiam te : laboravi rogans.

6 Tyś mię opuściło, mówi Pan, cofnęłoś się wstecz; i wyciągnę rękę moją na ciebie i zabiję cię; upracowałem się prosząc.

7 Et dispergam eos ventilabro in portis terræ : interfeci et disperdidi populum meum, et tamen a viis suis non sunt reversi.

7 I rozproszę ich wiejadłem w bramach ziemi, pobiłem i wytraciłem lud mój; a przecie nie wrócili się z dróg swoich.

8 Multiplicatæ sunt mihi viduæ ejus super arenam maris : induxi eis super matrem adolescentis vastatorem meridie : misi super civitates repente terrorem.

8 Namnożyło mi się wdów jego nad piasek morski; przywiodłem im na matkę młodzieńca burzyciela w południe, puściłem nagle strach na miasta.

9 Infirmata est quæ peperit septem ; defecit anima ejus : occidit ei sol cum adhuc esset dies : confusa est, et erubuit : et residuos ejus in gladium dabo in conspectu inimicorum eorum, ait Dominus.

9 Zaniemogła ta, która siedmioro urodziła, zemdlała jej dusza; zaszło jej słońce, gdy jeszcze był dzień, zawstydziła się i zapłonęła. A pozostałych jej dam pod miecz przed nieprzyjaciółmi ich, mówi Pan.”

10 Væ mihi, mater mea ! quare genuisti me, virum rixæ, virum discordiæ in universa terra ? Non fœneravi, nec fœneravit mihi quisquam : omnes maledicunt mihi.

10 Biada mnie, matko moja! czemuś mię urodziła, męża swaru, męża sporu po wszystkiej ziemi? Nie dawałem na lichwę ani mnie nikt na lichwę nie dawał, a wszyscy mi złorzeczą.

11 Dicit Dominus : Si non reliquiæ tuæ in bonum, si non occurri tibi in tempore afflictionis, et in tempore tribulationis adversus inimicum.

11 Mówi Pan: „Zaprawdę, ostatek twój będzie dobry, przyjdę ci z pomocą czasu ucisku i czasu utrapienia przeciw nieprzyjacielowi.

12 Numquid fœderabitur ferrum ferro ab aquilone, et æs ?

12 Czy sprzymierzy się żelazo z żelazem północnym, i miedź?

13 Divitias tuas et thesauros tuos in direptionem dabo gratis, in omnibus peccatis tuis, et in omnibus terminis tuis.

13 Bogactwa twoje i skarby twe dam na rozchwycenie darmo dla wszystkich grzechów twoich i we wszystkich granicach twoich.

14 Et adducam inimicos tuos de terra quam nescis, quia ignis succensus est in furore meo : super vos ardebit.

14 I przywiodę nieprzyjaciół twoich z ziemi, której nie znasz, bo się ogień zapalił z zapalczywości mojej, na was się rozpali.”

15 Tu scis, Domine : recordare mei, et visita me, et tuere me ab his qui persequuntur me. Noli in patientia tua suscipere me : scito quoniam sustinui propter te opprobrium.

15 Ty wiesz, Panie! Wspomnij na mnie i nawiedź mię, a broń mnie od tych, którzy mię prześladują; nie broń mnie w cierpliwości twojej; wiedz, że cierpiałem dla ciebie urąganie!

16 Inventi sunt sermones tui, et comedi eos : et factum est mihi verbum tuum in gaudium et in lætitiam cordis mei, quoniam invocatum est nomen tuum super me, Domine Deus exercituum.

16 Znalazły się mowy twoje i zjadłem je, i było mi słowo twoje weselem i radością serca mego, bo wzywane było imię twoje nade mną, Panie, Boże zastępów!

17 Non sedi in concilio ludentium, et gloriatus sum a facie manus tuæ : solus sedebam, quoniam comminatione replesti me.

17 Nie siadałem w gronie igrających, i przechwalałem się z powodu ręki twojej; samotny siedziałem, boś mię napełnił groźbą.

18 Quare factus est dolor meus perpetuus, et plaga mea desperabilis renuit curari ? facta est mihi quasi mendacium aquarum infidelium.

18 Czemuż się stała boleść moja wieczna, a beznadziejna rana moja nie dała się zagoić? Była mi jak kłamstwo wód niewiernych.

19 Propter hoc hæc dicit Dominus : Si converteris, convertam te, et ante faciem meam stabis : et si separaveris pretiosum a vili, quasi os meum eris : convertentur ipsi ad te, et tu non converteris ad eos.

19 Przeto to mówi Pan: „Jeśli mię nawrócisz, nawrócę cię i przed obliczem moim stać będziesz; a jeśli odłączysz drogą rzecz od podłej, będziesz jako usta moje. Oni się wrócą do ciebie, a ty się nie wrócisz do nich.

20 Et dabo te populo huic in murum æreum fortem : et bellabunt adversum te, et non prævalebunt, quia ego tecum sum ut salvem te, et eruam te, dicit Dominus :

20 I uczynię cię ludowi temu murem miedzianym, mocnym; i będą walczyć przeciw tobie, a nie przemogą, bo ja z tobą jestem, aby cię ocalić i wyrwać cię, mówi Pan.

21 et liberabo te de manu pessimorum, et redimam te de manu fortium.

21 I wybawię cię z ręki niecnych, i wyzwolę cię z ręki mocarzów.”