Księga Jeremiasza, rozdział 14

1 Quod factum est verbum Domini ad Jeremiam, de sermonibus siccitatis.

1 Słowo Pańskie, które się stało do Jeremiasza z powodu posuchy.

2 Luxit Judæa, et portæ ejus corruerunt, et obscuratæ sunt in terra, et clamor Jerusalem ascendit.

2 Płakała Judea, a bramy jej upadły i zaćmiły się na ziemi i krzyk Jerozolimy szedł w górę.

3 Majores miserunt minores suos ad aquam : venerunt ad hauriendum. Non invenerunt aquam : reportaverunt vasa sua vacua. Confusi sunt, et afflicti, et operuerunt capita sua.

3 Starsi posłali młodszych swych do wody; przyszli czerpać, nie znaleźli wody, odnieśli naczynia swe próżne; zawstydzili się i utrapili i nakryli głowy swoje.

4 Propter terræ vastitatem, quia non venit pluvia in terram, confusi sunt agricolæ : operuerunt capita sua.

4 Dla spustoszenia ziemi, gdyż nie padał deszcz na ziemię, zawstydzili się pracze, nakryli głowę swoją.

5 Nam et cerva in agro peperit, et reliquit, quia non erat herba.

5 Bo i łania w polu porodziła i zostawiła, gdyż nie było trawy.

6 Et onagri steterunt in rupibus ; traxerunt ventum quasi dracones : defecerunt oculi eorum, quia non erat herba.

6 I leśne osły stały na skałach, chwytając wiatr jak smoki; ustały oczy ich, gdyż nie było trawy.

7 Si iniquitates nostræ responderint nobis, Domine, fac propter nomen tuum : quoniam multæ sunt aversiones nostræ : tibi peccavimus.

7 Jeśli nieprawości nasze odpowiedzą nam, Panie, uczyń dla imienia twego; bo mnogie są odwrócenia nasze, tobie zgrzeszyliśmy.

8 Exspectatio Israël, salvator ejus in tempore tribulationis, quare quasi colonus futurus es in terra, et quasi viator declinans ad manendum ?

8 Oczekiwanie Izraela, zbawicielu jego czasu utrapienia! czemu masz być jak gość na ziemi i jak podróżny wstępujący na pomieszkanie?

9 quare futurus es velut vir vagus, ut fortis qui non potest salvare ? Tu autem in nobis es, Domine, et nomen tuum invocatum est super nos : ne derelinquas nos.

9 Czemu masz być jak mąż tułacz, jak mocarz, który nie może zbawić? A ty jesteś między nami, Panie, i imię twoje jest wzywane nad nami: nie opuszczajże nas!

10 Hæc dicit Dominus populo huic, qui dilexit movere pedes suos, et non quievit, et Domino non placuit : Nunc recordabitur iniquitatum eorum, et visitabit peccata eorum.

10 To mówi Pan ludowi temu, któremu było miło ruszać nogami swymi, i nie przestał, i nie podobał się Panu: Teraz wspomni ich nieprawości i nawiedzi grzechy ich.

11 Et dixit Dominus ad me : Noli orare pro populo isto in bonum.

11 I rzekł Pan do mnie: „Nie módl się za tym ludem ku dobremu.

12 Cum jejunaverint, non exaudiam preces eorum, et si obtulerint holocautomata et victimas, non suscipiam ea : quoniam gladio, et fame, et peste consumam eos.

12 Gdy będą pościć, nie wysłucham modlitwy ich, a jeśli złożą całopalenia i ofiary, nie przyjmę ich; bo mieczem i głodem i morem wygubię ich.”

13 Et dixi : A, a, a, Domine Deus : prophetæ dicunt eis : Non videbitis gladium, et fames non erit in vobis : sed pacem veram dabit vobis in loco isto.

13 I rzekłem: „Ach, ach, ach, Panie Boże! Prorocy im mówią: Nie ujrzycie miecza i głodu nie będzie u was, ale pokój prawdziwy da wam na tym miejscu.”

14 Et dicit Dominus ad me : Falso prophetæ vaticinantur in nomine meo : non misi eos, et non præcepi eis, neque locutus sum ad eos. Visionem mendacem, et divinationem, et fraudulentiam, et seductionem cordis sui, prophetant vobis.

14 I rzekł Pan do mnie: „Fałszywie prorokują prorocy imieniem moim; nie posyłałem ich i nie rozkazałem im, ani nie mówiłem do nich; widzenie kłamliwe, i wróżbę, i zdradę, i zwiedzenie serca swego prorokują wam.”

15 Idcirco hæc dicit Dominus de prophetis qui prophetant in nomine meo, quos ego non misi, dicentes : Gladius et fames non erit in terra hac : In gladio et fame consumentur prophetæ illi.

15 Przeto to mówi Pan o prorokach, którzy prorokują w imię moje, a ja ich nie posyłałem, mówiąc: „Miecza i głodu nie będzie w tej ziemi”: Mieczem i głodem będą wytraceni owi prorocy.

16 Et populi quibus prophetant erunt projecti in viis Jerusalem præ fame et gladio, et non erit qui sepeliat eos : ipsi et uxores eorum, filii et filiæ eorum : et effundam super eos malum suum.

16 A ludzie, którym prorokują, będą porzuceni po drogach Jeruzalem od głodu i od miecza, a nie będzie, kto by ich pogrzebał: oni i żony ich, synowie i córki ich, wyleję na nich zło ich.

17 Et dices ad eos verbum istud : Deducant oculi mei lacrimam per noctem et diem, et non taceant, quoniam contritione magna contrita est virgo filia populi mei, plaga pessima vehementer.

17 I rzeczesz do nich to słowo: „Niech oczy moje wypuszczają łzy we dnie i w nocy, a niech nie milczą; bo skruszeniem wielkim skruszona jest dziewica, córka ludu mego, raną bardzo bolesną.

18 Si egressus fuero ad agros, ecce occisi gladio : et si introiero in civitatem, ecce attenuati fame. Propheta quoque et sacerdos abierunt in terram quam ignorabant.

18 Jeśli wyjdę w pole, oto pobici mieczem, a jeśli wejdę do miasta, oto zmorzeni głodem. Prorok też i kapłan zaszli do ziemi, której nie znali.”

19 Numquid projiciens abjecisti Judam ? aut Sion abominata est anima tua ? quare ergo percussisti nos ita ut nulla sit sanitas ? Exspectavimus pacem, et non est bonum : et tempus curationis, et ecce turbatio.

19 Czyż zupełnie odrzuciłeś Judę? albo Syjonem zbrzydziła się dusza twoja? Czemużeś nas ubił tak, iż nie ma żadnego lekarstwa? Czekaliśmy pokoju, a nie ma dobra, i czasu uleczenia, a oto trwoga.

20 Cognovimus, Domine, impietates nostras, iniquitates patrum nostrorum, quia peccavimus tibi.

20 Uznaliśmy, Panie, bezbożności nasze, nieprawości ojców naszych, żeśmy zgrzeszyli tobie.

21 Ne des nos in opprobrium, propter nomen tuum, neque facias nobis contumeliam solii gloriæ tuæ : recordare, ne irritum facias fœdus tuum nobiscum.

21 Nie wydawaj nas na zelżenie dla imienia twego, i nie bezcześć nam stolicy chwały twojej; wspomnij, nie targaj przymierza twego z nami!

22 Numquid sunt in sculptilibus gentium qui pluant ? aut cæli possunt dare imbres ? nonne tu es Dominus Deus noster, quem exspectavimus ? tu enim fecisti omnia hæc.

22 Czy są między bałwanami pogańskimi, które by deszcz spuszczały? albo niebiosa mogą dawać deszcze? Czyż nie ty jesteś Panem, Bogiem naszym, na któregośmy czekali? Boś ty to wszystko uczynił.