Księga Ezechiela

Księga Ezechiela jest trzecią z czterech ksiąg proroków większych Starego Testamentu: stoi po Księdze Jeremiasza, Lamentacjach i Księdze Barucha, a przed Księgą Daniela. Należy też do najtrudniejszych. Św. Hieronim przekazuje, że Żydzi nie pozwalali czytać jej początku i końca przed trzydziestym rokiem życia, tak bardzo są one ciemne. A jednak z tej księgi pochodzą obrazy, które chrześcijanie znają od wieków: koło w kole, księga słodka jak miód, pasterz szukający zgubionej owcy, pole pełne suchych kości, brama zamknięta, przez którą wszedł sam Pan. Z niej pochodzi też werset, którego wielu szuka z zupełnie innego powodu, Ez 25,17, rozsławiony przez film. Niżej znajdziesz jego prawdziwe brzmienie.

Kim był prorok Ezechiel?

Ezechiel był kapłanem świątyni jerozolimskiej. Księga przedstawia go już w trzecim wersecie: „stało się słowo Pańskie do Ezechiela, syna Buzego, kapłana, w ziemi Chaldejskiej nad rzeką Chobar i stała się tam nad nim ręka Pańska” (Ez 1,3). Jego hebrajskie imię, Jechezkel, znaczy Bóg umacnia.

W 597 roku przed Chrystusem został uprowadzony do Babilonu razem z królem Joachinem (zwanym też Jechoniaszem) i pierwszą falą wygnańców: możnymi, kapłanami i rzemieślnikami Judy. Mieszkał wśród nich nad Chobar, wielkim kanałem Eufratu, w osadzie, którą tekst hebrajski nazywa Tel-Abib, a Wujek za Wulgatą oddaje słowami „do stogu nowego zboża” (Ez 3,15). Był żonaty. Jego żona, „kochanie oczu twoich” (Ez 24,16), zmarła nagle w dniu, w którym zaczęło się oblężenie Jerozolimy, a Bóg kazał mu nie opłakiwać jej publicznie: jego milczący ból miał być znakiem dla ludu, który za chwilę straci swoją świątynię.

Był stróżem, kaznodzieją i wizjonerem, ale przede wszystkim pasterzem ludu na wygnaniu, rozdartego między złudzeniem szybkiego powrotu a rozpaczą. Starsi przychodzili i siadali przed nim, żeby słuchać słowa Pańskiego. Pismo nie mówi, jak umarł. Starożytna tradycja głosi, że zginął w Babilonii z ręki jednego z przywódców ludu, którego upominał za bałwochwalstwo; to tradycja, nie dane biblijne. Kościół czci go jako świętego proroka.

Kto napisał Księgę Ezechiela?

Kościół zawsze przyjmował tę księgę jako dzieło samego proroka. Jest napisana w pierwszej osobie od początku do końca, a jej wyrocznie są datowane według lat niewoli króla Joachina. Przenika ją jedna kapłańska myśl: w pierwszej połowie chwała Pańska opuszcza świątynię, w drugiej do niej wraca. Już Księga Syracha (Eklezjastyk) wspomina proroka z imienia: „Ezechiel oglądał widzenie chwały, którą mu ukazał na wozie cherubinów” (Syr 49,10). Wielu współczesnych autorów sądzi, że uczniowie proroka uporządkowali i uzupełnili jego wyrocznie w kilku etapach; jedność księgi, która uderza każdego czytelnika, pozostaje najmocniejszym argumentem za lekturą tradycyjną.

Kiedy powstała Księga Ezechiela?

Ezechiel sam datuje swoje widzenia. Powołanie przyszło „piątego dnia miesiąca - był to rok piąty przesiedlenia króla Joachina” (Ez 1,2), około 593 roku przed Chrystusem; „trzydziestego roku” z pierwszego wersetu wielu komentatorów rozumie jako wiek proroka, w którym kapłan rozpoczynał służbę. W dwunastym roku wygnania zbieg przynosi mu wiadomość: „Zburzone jest miasto” (Ez 33,21). To spalenie Jerozolimy przez Nabuchodonozora w 587 lub 586 roku, opowiedziane w IV Księdze Królewskiej (2 Księdze Królewskiej) i opłakane w Lamentacjach. Widzenie nowej świątyni nosi datę „dwudziestego piątego roku przesiedlenia naszego” (Ez 40,1), około 573 roku, a najpóźniejsza wyrocznia pochodzi z „dwudziestego siódmego roku” (Ez 29,17), około 571 roku. Księga powstała więc w Babilonii mniej więcej między 593 a 571 rokiem.

Ezechiel był młodszym rówieśnikiem Jeremiasza, który głosił to samo orędzie w Jerozolimie, podczas gdy on mówił do wygnańców. Dwa razy wymienia Daniela, żyjącego wtedy na dworze babilońskim, jako wzór sprawiedliwości i mądrości (Ez 14,14 i 28,3).

W szkołach i w większości polskich parafii czyta się Biblię Tysiąclecia. Ma ona ten sam podział na 48 rozdziałów; różnica dotyczy tylko końca rozdziału 20: pięć ostatnich wersetów Wujka (20,45-49) otwiera tam rozdział 21, przez co wersety tego rozdziału mają w niej numery wyższe o pięć.

O czym jest Księga Ezechiela? Streszczenie

Cała księga obraca się wokół upadku Jerozolimy: przed nim sąd, po nim odnowa, a pośrodku wyrocznie przeciw narodom.

Widzenie rydwanu i powołanie (rozdziały 1-3)

Nad Chobar „otworzyły się niebiosa i ujrzałem widzenia Boże” (Ez 1,1). Od północy nadciąga gwałtowny wiatr, a pośród ognia ukazują się cztery istoty żywe, każda o czterech obliczach: „twarz człowieka, a twarz lwa po prawej stronie wszystkich czterech, a twarz wołu po lewej wszystkich czterech, a twarz orła z wierzchu wszystkich czterech” (Ez 1,10). Obok nich toczą się koła pełne oczu, „jakby było koło w środku koła” (Ez 1,16). Nad sklepieniem widać „podobieństwo stolicy, a na podobieństwie stolicy podobieństwo jakby postaci człowieka na niej” (Ez 1,26), w blasku podobnym do tęczy. To właśnie szukana wizja rydwanu Bożego: tron Boga niesiony przez cherubów.

Prorok pada na twarz i słyszy wezwanie: „Synu człowieczy, stań na nogi twe, a będę mówił z tobą!” (Ez 2,1). Tytuł syn człowieczy powraca w księdze blisko sto razy. Ręka rozwija przed nim księgę, „a była ona zapisana wewnątrz i zewnątrz, a napisane na niej były narzekania i pieśń i biada” (Ez 2,9), a Bóg każe mu go zjeść: „I zjadłem ją, a była w ustach moich jak miód słodka” (Ez 3,3). W końcu Pan ustanawia go stróżem: „Synu człowieczy, dałem cię na stróża domowi Izraelowemu” (Ez 3,17).

Sąd nad Jerozolimą (rozdziały 4-24)

Ezechiel głosi najpierw gestami. Rysuje na cegle oblężenie Jerozolimy (Ez 4,1), leży długo na lewym boku, a potem czterdzieści dni na prawym, „dzień za rok” nieprawości (Ez 4,6), i je wydzielany chleb z „pszenicy, jęczmienia, bobu, soczewicy, jagieł i wyki” (Ez 4,9). Ten chleb Ezechiela nie jest przepisem na zdrowie, tylko znakiem głodu oblężonego miasta, w którym miesza się resztki tego, co zostało. Prorok goli głowę i brodę (rozdział 5), a w rozdziale 12 wynosi tobołek wygnańca i wychodzi o zmierzchu przez wybity w murze otwór. Rozdział 7 brzmi jak dzwon: „Koniec przyszedł, przyszedł koniec na cztery strony ziemi” (Ez 7,2), a rozdział 13 piętnuje fałszywych proroków, którzy „zwiedli lud mój, mówiąc: «Pokój», a nie ma pokoju” (Ez 13,10).

W rozdziale 8 prorok zostaje przeniesiony w duchu do świątyni. Widzi tam bożka zazdrości, kobiety „płacząc Adonisa” (Ez 8,14) i mężów, którzy stoją tyłem do przybytku, „a twarzą na wschód, i kłaniali się na wschód słońca” (Ez 8,16). W rozdziale 9 mąż odziany w płótno otrzymuje rozkaz: „naznacz Tau na czołach mężów wzdychających i żałujących nad wszystkimi obrzydłościami” (Ez 9,4); tylko oni zostaną oszczędzeni. Potem „wyszła chwała Pańska od progu kościoła, i stanęła nad cherubami” (Ez 10,18), opuszcza miasto i zatrzymuje się „na górze, która jest na wschód miasta” (Ez 11,23).

Dalej idą długie alegorie, pisane celowo dosadnym językiem. Jerozolima jest porzuconym niemowlęciem, które Bóg podniósł z ziemi: „We krwi twojej żyj!” (Ez 16,6), poślubił, a ono stało się nierządnicą; rozdział kończy się jednak obietnicą: „wzbudzę ci przymierze wieczne” (Ez 16,60). W rozdziale 23 Samaria i Jerozolima to dwie niewierne siostry, Oolla i Ooliba (Ez 23,4); szukany często werset 23,20 należy do tego obrazu i jego surowość mierzy obrzydzenie, jakie budzi w Bogu szukanie ratunku u pogańskich mocarstw i ich bogów. W rozdziale 18 prorok odrzuca przysłowie „Ojcowie zjedli jagodę winną niedojrzałą, a zęby synów drętwieją” (Ez 18,2) i uczy, że każdy odpowiada za własne grzechy. Część zamyka oblężenie miasta i śmierć żony proroka (rozdział 24).

Wyrocznie przeciw narodom (rozdziały 25-32)

Sąd zwraca się teraz ku sąsiadom Judy, którzy cieszyli się z jej upadku: Ammonitom, Moabitom, Edomitom i Filistynom (rozdział 25). Potem przez trzy rozdziały spada na Tyr, dumną królową mórz (rozdziały 26-28). Rozdział 28 wyszydza księcia Tyru, który mówił: „Bogiem ja jestem i na stolicy Bożej siadłem w sercu morza” (Ez 28,2), a następnie zawodzi nad królem Tyru, któremu Bóg mówi: „byłeś w rozkoszach raju Bożego” (Ez 28,13): „Ty byłeś cherubem rozciągniętym i okrywającym” (Ez 28,14), „doskonałym byłeś w drogach twoich od dnia stworzenia twego, aż się znalazła nieprawość w tobie” (Ez 28,15). Wielu Ojców, między innymi Orygenes i Tertulian, widziało w tych słowach upadek Lucyfera. Siedem wyroczni przeciw faraonowi, „smoku wielki, który leżysz wpośród rzek twoich” (Ez 29,3), zamyka tę część (rozdziały 29-32).

Odnowa: pasterz, suche kości, Gog (rozdziały 33-39)

Wraz z wiadomością o upadku miasta zmienia się ton. Rozdział 33 odnawia misję stróża i głosi miłosierdzie Boga. W rozdziale 34 Pan potępia pasterzy, „którzy paśli samych siebie” (Ez 34,2), i obiecuje: „Oto ja sam będę szukał owiec moich i nawiedzę je” (Ez 34,11), a także: „wzbudzę nad nimi pasterza jednego, który je będzie pasł, sługę mego Dawida” (Ez 34,23). Rozdział 36 zapowiada czystą wodę, nowe serce i Ducha samego Boga.

W rozdziale 37 duch Pański stawia proroka „wpośród pola, które było pełne kości” (Ez 37,1). Bóg pyta: „Synu człowieczy, mniemasz, że żyć będą te kości?”, a prorok odpowiada: „Panie Boże, ty wiesz” (Ez 37,3). Na słowo proroka kości zbliżają się do siebie, okrywają się ciałem, a gdy wchodzi w nie duch, „ożyły, i stanęły na nogach swych, wojsko wielkie bardzo wielce” (Ez 37,10). Drugi obraz tego rozdziału, dwa drewna złączone w jedno, zapowiada zjednoczenie obu królestw pod jednym pasterzem (Ez 37,24). Rozdziały 38 i 39 opisują ostatni najazd Goga, „ziemi Magog” (Ez 38,2), na lud Boży i jego zagładę.

Nowa świątynia i ziemia święta (rozdziały 40-48)

W ostatnim widzeniu mąż, „którego wygląd był jakby wygląd miedzi, a sznur lniany w ręce jego i trzcina miary w ręce jego” (Ez 40,3), oprowadza proroka po nowej świątyni wzniesionej „na górze bardzo wysokiej” (Ez 40,2). Chwała Pańska, która odeszła na wschód, wraca od wschodu: „oto chwała Boga izraelskiego szła drogą wschodnią” (Ez 43,2), i prorok widzi, że „dom pełen był chwały Pańskiej” (Ez 43,5). Brama wschodnia pozostanie na zawsze zamknięta, bo wszedł przez nią Pan (Ez 44,2).

Rozdziały 45-46 porządkują ofiary, kult i dział księcia. W rozdziale 47 „wody wychodziły spod progu domu na wschód słońca” (Ez 47,1); stają się potokiem, który uzdrawia Morze Martwe, a nad jego brzegami wyrasta wszelkie drzewo owoc rodzące, i „będzie owoc jego na pokarm, a liście jego na lekarstwo” (Ez 47,12). Ziemia zostaje rozdzielona między dwanaście pokoleń, a księga kończy się nowym imieniem miasta: „Pan jest tam” (Ez 48,35).

Plan Księgi Ezechiela

1. Widzenie chwały Bożej nad rzeką Chobar i powołanie proroka (rozdz. 1-3).
2. Czynności symboliczne: cegła, leżenie na boku, chleb, ogolona głowa (rozdz. 4-5).
3. Zapowiedź końca i grzechy Jerozolimy (rozdz. 6-7).
4. Widzenie obrzydliwości w świątyni, znak Tau, odejście chwały Pańskiej (rozdz. 8-11).
5. Znak wygnańca, fałszywi prorocy, alegorie niewiernej oblubienicy i dwóch sióstr, nauka o osobistej odpowiedzialności (rozdz. 12-23).
6. Oblężenie Jerozolimy i śmierć żony proroka (rozdz. 24).
7. Wyrocznie przeciw Ammonowi, Moabowi, Edomowi, Filistynom, Tyrowi, Sydonowi i Egiptowi (rozdz. 25-32).
8. Wiadomość o upadku miasta; stróż i nawrócenie (rozdz. 33).
9. Dobry pasterz, nowe serce, suche kości, zjednoczenie Izraela (rozdz. 34-37).
10. Gog i Magog (rozdz. 38-39).
11. Nowa świątynia, powrót chwały, potok żywej wody, podział ziemi (rozdz. 40-48).

Ezechiel 25,17: co naprawdę mówi werset z «Pulp Fiction»?

To najczęściej szukany werset księgi, za sprawą filmu Pulp Fiction (1994) Quentina Tarantino, w którym płatny zabójca wygłasza długą tyradę i przypisuje ją Ezechielowi, rozdział 25, werset 17. Tej tyrady nie ma w Biblii. Prawdziwy werset jest znacznie krótszy:

„i uczynię nad nimi pomsty wielkie, karząc w zapalczywości, a poznają, żem ja Pan, gdy uczynię pomstę moją nad nimi” (Ez 25,17).

Bohater filmu przejmuje z niego tylko zakończenie, pomstę Boga i słowa „poznają, żem ja Pan”; cała reszta, o sprawiedliwym otoczonym przez złych i o pasterzu słabych, to wymysł scenarzystów, zlepiony z luźnych biblijnych reminiscencji. Prawdziwy kontekst to wyrocznia przeciw Filistynom, rozpoczęta dwa wersety wcześniej: „Za to, że uczynili pomstę Filistyni i mścili się z wszystkiego serca zabijając i wypełniając nieprzyjaźni stare” (Ez 25,15). Bóg nie pochwala tu ludzkiej zemsty, przeciwnie: potępia ją. Zastrzega dla siebie sąd nad tymi, którzy znęcali się nad upadłym ludem, zgodnie z zasadą, którą św. Paweł przypomni Rzymianom: „Mnie pomsta; ja oddam, mówi Pan” (Rz 12,19). Refren „poznają, żem ja Pan” powraca u Ezechiela dziesiątki razy: każda kara ma w tej księdze jeden cel ostateczny, by narody poznały prawdziwego Boga.

Interpretacja: tematy i lektura katolicka

Chwała Boża i czterej ewangeliści

Prorok zrozumiał później, kim były cztery istoty: „i zrozumiałem, że to cherubowie byli” (Ez 10,20). Aniołowie nie są tu postaciami z obrazków, lecz płomiennymi nosicielami tronu Bożego. Spotykamy ich znowu wokół tronu w Apokalipsie: „I zwierzę pierwsze podobne do lwa, a drugie zwierzę podobne do cielca, a trzecie zwierzę, mające oblicze jakby człowieka, a czwarte zwierzę podobne do orła latającego” (Ap 4,7). Św. Ireneusz łączył je już z czterema Ewangeliami, a św. Hieronim utrwalił przyporządkowanie, które przyjęła cała sztuka chrześcijańska: człowiek to św. Mateusz, lew św. Marek, wół św. Łukasz, orzeł św. Jan. Dlatego lekcja Mszy w święto św. Marka jest wzięta z tego widzenia.

Tau i znak krzyża

Znak kreślony na czołach sprawiedliwych w rozdziale 9 to hebrajska litera tau, ostatnia w alfabecie. Tertulian i św. Hieronim zauważają, że w dawnym piśmie hebrajskim miała ona kształt krzyża. Ojcowie widzieli w niej figurę wiernych naznaczonych znakiem Chrystusa na chrzcie i bierzmowaniu, chronionych przez Niego w dniu sądu. Św. Franciszek z Asyżu, jak opowiada św. Bonawentura, szczególnie ukochał ten znak i podpisywał nim swoje listy: stąd franciszkańskie Tau.

Nawrócenie i osobista odpowiedzialność

Rozdziały 18 i 33 są klasycznymi tekstami Starego Testamentu o nawróceniu. „Dusza, która zgrzeszy, ta umrze. Syn nie poniesie nieprawości ojca” (Ez 18,20). Lecz „jeśli bezbożny będzie pokutował za wszystkie grzechy swoje, które popełnił […] na pewno żył będzie, a nie umrze” (Ez 18,21), a Bóg dodaje: „Wszystkich nieprawości jego, które uczynił, pamiętać nie będę” (Ez 18,22). Wołanie z rozdziału 33 streszcza wszystko: „Żyję ja, mówi Pan Bóg, nie chcę śmierci bezbożnego, ale żeby się nawrócił bezbożny od drogi swej, a żył” (Ez 33,11). Kościół czyta rozdział 18 w Wielkim Poście, a te słowa brzmią w każdej spowiedzi.

Chrystus, dobry pasterz

Jedyny pasterz obiecany w rozdziale 34, „Dawid”, który ma przyjść, to Mesjasz, Syn Dawida. Pan Jezus podejmuje tę obietnicę u św. Jana: „Jam jest pasterz dobry. Dobry pasterz duszę swoją daje za owce swoje” (J 10,11) i „stanie się jedna owczarnia i jeden pasterz” (J 10,16). Rozdział 34 opisuje z góry całą Jego misję: „Co było zginęło, szukać będę, i co się było oderwało, przywiodę, co było połamane, zwiążę, co było chore, wzmocnię” (Ez 34,16).

Chrzest i nowe serce

„I wyleję na was wodę czystą, i będziecie oczyszczeni od wszystkich nieczystości waszych” (Ez 36,25); „I dam wam serce nowe i ducha nowego położę wpośród was, i wyjmę serca kamienne z ciała waszego, a dam wam serce mięsne” (Ez 36,26). Ojcowie czytali tu zapowiedź wody i Ducha chrztu, o których Pan mówi Nikodemowi: „Jeśli się kto nie odrodzi z wody i z Ducha Świętego, nie może wejść do królestwa Bożego” (J 3,5). Mszał czyta ten fragment w środę czwartego tygodnia Wielkiego Postu, która w starożytnym Rzymie była dniem wielkiego skrutynium katechumenów przed chrztem wielkanocnym.

Zmartwychwstanie ciał

Suche kości oznaczają najpierw powrót ludu, który mówił: „Wyschły kości nasze i zginęła nadzieja nasza” (Ez 37,11). Ale obietnicę „Oto ja otworzę groby wasze i wywiodę was z grobów waszych, ludu mój” (Ez 37,12) Tertulian, św. Cyryl Jerozolimski i wielu Ojców czytali jako rękojmię zmartwychwstania ciał w dniu ostatecznym.

Maryja, brama zamknięta

„Ta brama zamknięta będzie, nie będzie otworzona i mąż nie wejdzie przez nią, bo Pan, Bóg izraelski, wszedł przez nią” (Ez 44,2). Św. Ambroży i św. Hieronim widzą w niej dziewicze łono Maryi, przez które Pan wszedł na świat i które pozostało zamknięte. Tradycja łacińska uczyniła z porta clausa jeden z tytułów Dziewicy zawsze dziewicy.

Woda wychodząca ze świątyni

Rzeka z rozdziału 47 płynie znowu w ostatnim rozdziale Apokalipsy, gdzie anioł ukazuje „rzekę wody życia, jasną jak kryształ, wychodzącą ze stolicy Boga i Baranka” (Ap 22,1). Kościół rozpoznaje w niej wodę, która wypłynęła z otwartego boku Chrystusa, gdy żołnierz „włócznią otworzył bok jego, a natychmiast wyszła krew i woda” (J 19,34), i śpiewa o niej w okresie wielkanocnym antyfonę Vidi aquam egredientem de templo a latere dextro, czyli Widziałem wodę wypływającą ze świątyni po prawej stronie. O jej użyciu mówi nasz artykuł o wodzie święconej.

Najważniejsze wersety Księgi Ezechiela

• Ez 1, koło w kole: widzenie czterech istot i kół, od którego zaczyna się księga.
• Ez 3,17, stróż: „Synu człowieczy, dałem cię na stróża domowi Izraelowemu” (Ez 3,17), powtórzone w Ez 33,7.
• Ez 16,6: „We krwi twojej żyj!” (Ez 16,6), słowo Boga do porzuconego dziecka, którym jest Jerozolima.
• Ez 18,32: „Bo nie chcę śmierci umierającego, mówi Pan Bóg; nawróćcie się, a żyjcie!” (Ez 18,32).
• Ez 25,17: werset z filmu; jego prawdziwy tekst podajemy wyżej.
• Ez 36,25-27: czysta woda, nowe serce i Duch Boży.
• Ez 37,1-14, suche kości: „Kości suche, słuchajcie słowa Pańskiego!” (Ez 37,4).
• Ez 38-39, Gog i Magog: proroctwo powraca w Apokalipsie, gdzie szatan zwodzi narody „na czterech krańcach ziemi Goga i Magoga” (Ap 20,7).
• Ez 47, żywa woda: „będzie uzdrowione i żyć będzie wszystko, dokąd przyjdzie potok” (Ez 47,9).

Więcej wersetów do rozważania znajdziesz w zbiorze cytatów z Pisma Świętego.

Księga Ezechiela w kanonie i w liturgii

W Biblii katolickiej Ezechiel następuje po Jeremiaszu, Lamentacjach i Baruchu, a poprzedza Daniela. Jest księgą protokanoniczną i znajduje się we wszystkich Bibliach. Niektórzy dawni rabini mieli co do niej wątpliwości, bo prawa świątyni z rozdziałów 40-48 wydawały się różnić od Prawa Mojżesza, ale księga nigdy nie przestała być przyjmowana. Sobór Trydencki wymienił ją wśród ksiąg świętych i kanonicznych na IV sesji (8 kwietnia 1546).

W Mszale z 1962 roku Ezechiel rozbrzmiewa przede wszystkim w Wielkim Poście. Lekcją Mszy jest dobry pasterz (Ez 34,11-16) w poniedziałek po pierwszej niedzieli Wielkiego Postu, przysłowie o kwaśnych winogronach (Ez 18,1-9) w czwartek tego samego tygodnia, a dusza, która zgrzeszy (Ez 18,20-28), w piątek wielkopostnych Suchych Dni. W środę czwartego tygodnia Wielkiego Postu introit Cum sanctificatus fuero in vobis i pierwsza lekcja (Ez 36,23-28) mówią o czystej wodzie i nowym duchu. 25 kwietnia, w święto św. Marka, lekcją jest widzenie czterech istot (Ez 1,10-14).

Antyfona Vidi aquam, wzięta z rozdziału 47, zastępuje w okresie wielkanocnym Asperges me przy pokropieniu wodą święconą przed niedzielną sumą. W Brewiarzu rzymskim Księgę Ezechiela czyta się w Jutrzni (Matutinum) na początku listopada, a w niedziele tych tygodni w drugim nokturnie wykład św. Grzegorza Wielkiego i św. Hieronima na tę księgę; potem przychodzi kolej na Daniela i proroków mniejszych. Widzenie suchych kości (Ez 37,1-14) należało do dwunastu proroctw dawnej Wigilii Paschalnej, którą reforma z 1955 roku zredukowała do czterech: w księgach z 1962 roku już się go tam nie czyta. Te dni wskaże ci kalendarz liturgiczny, a czytania Oficjum dnia znajdziesz w Brewiarzu.

Jak czytać Księgę Ezechiela?

Zacznij od rozdziałów 1-3 i nie zrażaj się dziwnością widzenia: sam Ezechiel mówi, że oglądał „widzenie podobieństwa chwały Pańskiej” (Ez 2,1), podobieństwo, a nie samą rzecz. Przeczytaj potem wielkie strony nadziei: rozdziały 18, 34, 36, 37 i 47. Dopiero wtedy wróć do początku i czytaj po kolei, idąc za datami, z IV Księgą Królewską i Jeremiaszem pod ręką dla tła historycznego. Alegorie z rozdziałów 16 i 23 czytaj jako obraz miłości zdradzonej, a nie opowieść obyczajową. Przewodnikiem po duchowym sensie księgi pozostają dwadzieścia dwie homilie, które św. Grzegorz Wielki wygłosił w Rzymie o widzeniu z pierwszych rozdziałów i o świątyni z rozdziału 40. Jeśli szukasz wiernego przekładu całego Pisma, zajrzyj do naszego poradnika która Biblia katolicka.

Często zadawane pytania

Kim był Ezechiel w Biblii?

Kapłanem z Jerozolimy, synem Buzego, uprowadzonym do Babilonu w 597 roku przed Chrystusem razem z królem Joachinem. Wśród wygnańców, nad rzeką Chobar, otrzymał powołanie około 593 roku i prorokował ponad dwadzieścia lat, przed zburzeniem Jerozolimy i po nim. Kościół czci go jako świętego proroka.

Co mówi Księga Ezechiela 25,17?

W Biblii werset brzmi tylko: „i uczynię nad nimi pomsty wielkie, karząc w zapalczywości, a poznają, żem ja Pan, gdy uczynię pomstę moją nad nimi”. To zakończenie wyroczni przeciw Filistynom, którzy mścili się na Judzie. Długa przemowa z filmu Pulp Fiction, przypisana temu wersetowi, jest wymysłem scenarzystów.

Co oznacza wizja suchych kości?

W rozdziale 37 Bóg pokazuje prorokowi pole pełne suchych kości, które łączą się ze sobą, okrywają ciałem i ożywają, gdy wchodzi w nie duch. Dosłownie chodzi o odrodzenie ludu na wygnaniu, który stracił nadzieję. Ojcowie Kościoła czytali w niej także zapowiedź zmartwychwstania ciał na końcu czasów.

Co oznaczają cztery istoty z widzenia Ezechiela?

To cherubowie, nosiciele tronu chwały Bożej, każdy o czterech obliczach: człowieka, lwa, wołu i orła. Tradycja chrześcijańska widzi w nich symbole czterech ewangelistów: św. Ireneusz łączył je z Ewangeliami, a przyporządkowanie utrwalone przez św. Hieronima brzmi: człowiek – Mateusz, lew – Marek, wół – Łukasz, orzeł – Jan.

Ile rozdziałów ma Księga Ezechiela?

Czterdzieści osiem, w czterech częściach: powołanie proroka (1-3), sąd nad Jerozolimą (4-24), wyrocznie przeciw narodom (25-32), odnowa Izraela i widzenie nowej świątyni (33-48). Podział na rozdziały jest ten sam w Wujku i w Biblii Tysiąclecia.

Czym jest chleb Ezechiela?

To chleb, który Bóg kazał prorokowi upiec z pszenicy, jęczmienia, bobu, soczewicy, prosa i wyki i jeść odmierzonymi porcjami przez cały czas leżenia na boku (rozdział 4). Był proroczym znakiem głodu oblężonej Jerozolimy, a nie przepisem dietetycznym.

Jaki jest skrót Księgi Ezechiela?

W polskich wydaniach Pisma Świętego Księgę Ezechiela oznacza się skrótem Ez, na przykład Ez 37,1-14 dla widzenia suchych kości. W łacińskich księgach liturgicznych spotkasz zapis Ezech.