Księga Ezechiela, rozdział 33

1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens :

1 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:

2 Fili hominis, loquere ad filios populi tui, et dices ad eos : Terra, cum induxero super eam gladium, et tulerit populus terræ virum unum de novissimis suis, et constituerit eum super se speculatorem :

2 „Synu człowieczy, mów do synów ludu twego i powiesz do nich: Gdy przywiodę miecz na ziemię, a lud ziemi weźmie męża jakiego z granic swoich i postawi go stróżem nad sobą,

3 et ille viderit gladium venientem super terram, et cecinerit buccina, et annuntiaverit populo :

3 a on by ujrzał miecz przychodzący na ziemię i zatrąbiłby w trąbę i dałby znać ludowi,

4 audiens autem quisquis ille est sonitum buccinæ, et non se observaverit, veneritque gladius, et tulerit eum : sanguis ipsius super caput ejus erit.

4 i usłyszałby, ktokolwiek on jest, głos trąby, lecz nie strzegłby się, i przyszedłby miecz i wziąłby go: krew jego na głowie jego będzie.

5 Sonum buccinæ audivit, et non se observavit : sanguis ejus in ipso erit. Si autem se custodierit, animam suam salvabit.

5 Głos trąby słyszał, a nie strzegł się: krew jego na nim będzie; lecz jeśli się strzegł, duszę swoją zbawi.

6 Quod si speculator viderit gladium venientem, et non insonuerit buccina, et populus se non custodierit, veneritque gladius, et tulerit de eis animam : ille quidem in iniquitate sua captus est ; sanguinem autem ejus de manu speculatoris requiram.

6 Ale jeśli stróż ujrzy miecz przychodzący, a nie zatrąbi w trąbę i lud się nie ustrzeże, i przyjdzie miecz, a weźmie duszę wpośród nich, on wprawdzie dla nieprawości swej został pojmany, ale krwi jego z ręki stróża żądać będę.

7 Et tu, fili hominis, speculatorem dedi te domui Israël : audiens ergo ex ore meo sermonem, annuntiabis eis ex me.

7 A ty, synu człowieczy, uczyniłem cię stróżem dla domu Izraelowego; gdy tedy usłyszysz z ust moich mowę, oznajmisz im ode mnie.

8 Si me dicente ad impium : Impie, morte morieris : non fueris locutus ut se custodiat impius a via sua, ipse impius in iniquitate sua morietur ; sanguinem autem ejus de manu tua requiram.

8 Jeśli, gdy ja powiem do bezbożnika: „Bezbożniku, śmiercią umrzesz,” nie będziesz mówił, aby się strzegł bezbożnik drogi swojej, ów bezbożny w nieprawości swej umrze, ale krwi jego z ręki twej żądać będę.

9 Si autem annuntiante te ad impium ut a viis suis convertatur, non fuerit conversus a via sua, ipse in iniquitate sua morietur, porro tu animam tuam liberasti.

9 Lecz jeśli, gdy ty oznajmisz bezbożnikowi, aby się od dróg swoich nawrócił, nie nawróciłby się od drogi swojej, on w nieprawości swej umrze, a ty wyzwoliłeś duszę swoją.”

10 Tu ergo, fili hominis, dic ad domum Israël : Sic locuti estis, dicentes : Iniquitates nostræ et peccata nostra super nos sunt, et in ipsis nos tabescimus : quomodo ergo vivere poterimus ?

10 „Ty zatem, synu człowieczy, mów do domu Izraelowego: Tak rzekliście mówiąc: „Nieprawości nasze i grzechy nasze są na nas i od nich my schniemy; jakże tedy będziemy żyć mogli?”

11 Dic ad eos : Vivo ego, dicit Dominus Deus, nolo mortem impii, sed ut convertatur impius a via sua, et vivat. Convertimini, convertimini a viis vestris pessimis, et quare moriemini, domus Israël ?

11 Powiedz do nich: Żyję ja, mówi Pan Bóg, nie chcę śmierci bezbożnego, ale żeby się nawrócił bezbożny od drogi swej, a żył. Nawróćcie się, nawróćcie się od dróg waszych bardzo złych! I czemu macie umierać, domu Izraela?

12 Tu itaque, fili hominis, dic ad filios populi tui : Justitia justi non liberabit eum, in quacumque die peccaverit, et impietas impii non nocebit ei, in quacumque die conversus fuerit ab impietate sua : et justus non poterit vivere in justitia sua, in quacumque die peccaverit.

12 Ty tedy, synu człowieczy, mów do synów ludu twego: Sprawiedliwość sprawiedliwego nie wyzwoli go, w którykolwiek dzień zgrzeszy, a bezbożność bezbożnego nie zaszkodzi mu, któregokolwiek dnia nawróci się od bezbożności swej; i sprawiedliwy nie będzie mógł żyć w sprawiedliwości swej, któregokolwiek dnia zgrzeszy.

13 Etiamsi dixero justo quod vita vivat, et confisus in justitia sua fecerit iniquitatem, omnes justitiæ ejus oblivioni tradentur, et in iniquitate sua quam operatus est, in ipsa morietur.

13 Chociażbym rzekł sprawiedliwemu, że na pewno żyć będzie, a ufając sprawiedliwości swej uczyniłby nieprawość: wszystkie sprawiedliwości jego zapomniane będą, a w nieprawości swej, którą uczynił, w tej umrze.

14 Si autem dixero impio : Morte morieris : et egerit pœnitentiam a peccato suo, feceritque judicium et justitiam,

14 Lecz jeśli powiem bezbożnemu: „Śmiercią umrzesz,” a będzie pokutę czynił za grzech swój, i będzie czynił sąd i sprawiedliwość,

15 et pignus restituerit ille impius, rapinamque reddiderit, in mandatis vitæ ambulaverit, nec fecerit quidquam injustum : vita vivet, et non morietur.

15 i wróci zastaw ów bezbożnik i grabież odda, według przykazań życia chodzić będzie, i nie uczyni nic niesprawiedliwego, zaprawdę żyć będzie, a nie umrze.

16 Omnia peccata ejus quæ peccavit, non imputabuntur ei : judicium et justitiam fecit : vita vivet.

16 Wszystkie grzechy jego, które popełnił, nie będą mu poczytane: sąd i sprawiedliwość czynił, na pewno żyć będzie.

17 Et dixerunt filii populi tui : Non est æqui ponderis via Domini : et ipsorum via injusta est.

17 I rzekli synowie ludu twego: „Nie jest równej wagi droga Pańska”; lecz ich samych droga jest niesprawiedliwa.

18 Cum enim recesserit justus a justitia sua, feceritque iniquitates, morietur in eis.

18 Bo gdy odstąpi sprawiedliwy od sprawiedliwości swej, a czynić będzie nieprawości, umrze w nich.

19 Et cum recesserit impius ab impietate sua, feceritque judicium et justitiam, vivet in eis.

19 A gdy odstąpi bezbożny od bezbożności swej, a czynić będzie sąd i sprawiedliwość, żyć będzie w nich.

20 Et dicitis : Non est recta via Domini. Unumquemque juxta vias suas judicabo de vobis, domus Israël.

20 A mówicie: „Nie jest prawa droga Pańska!” Każdego z was według drogi jego sądzić będę, domu Izraela!”

21 Et factum est in duodecimo anno, in decimo mense, in quinta mensis transmigrationis nostræ, venit ad me qui fugerat de Jerusalem, dicens : Vastata est civitas.

21 I stało się dwunastego roku, w dziesiątym miesiącu, piątego dnia miesiąca przesiedlenia naszego, przyszedł do mnie zbiegły z Jeruzalem mówiąc: „Zburzone jest miasto.”

22 Manus autem Domini facta fuerat ad me vespere, antequam veniret qui fugerat : aperuitque os meum donec veniret ad me mane : et aperto ore meo, non silui amplius.

22 A ręka Pańska stała się była nade mną wieczorem, zanim przyszedł ten, który był uciekł; i otworzył usta moje, zanim przyszedł do mnie rano; a otworzywszy usta swoje nie milczałem dalej.

23 Et factum est verbum Domini ad me, dicens :

23 I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

24 Fili hominis, qui habitant in ruinosis his super humum Israël, loquentes aiunt : Unus erat Abraham, et hæreditate possedit terram : nos autem multi sumus : nobis data est terra in possessionem.

24 „Synu człowieczy, ci, którzy mieszkają w tych rozwalinach w ziemi Izraelskiej, mówią: „Jeden był Abraham, a dziedzictwem posiadł ziemię; a nas jest wielu, nam dana jest ziemia na dziedzictwo.”

25 Idcirco dices ad eos : Hæc dicit Dominus Deus : Qui in sanguine comeditis, et oculos vestros levatis ad immunditias vestras, et sanguinem funditis, numquid terram hæreditate possidebitis ?

25 Przeto powiesz do nich: To mówi Pan Bóg: Którzy z krwią jadacie, a oczy wasze podnosicie do plugastw waszych, i krew wylewacie, czyż posiądziecie dziedzictwem ziemię?

26 stetistis in gladiis vestris, fecistis abominationes, et unusquisque uxorem proximi sui polluit : et terram hæreditate possidebitis ?

26 Oparliście się na mieczach waszych, czyniliście obrzydłości, i każdy żonę bliźniego swego kalał, a mielibyście dziedzictwem posiąść ziemię?

27 Hæc dices ad eos : Sic dicit Dominus Deus : Vivo ego, quia qui in ruinosis habitant, gladio cadent : et qui in agro est, bestiis tradetur ad devorandum : qui autem in præsidiis et speluncis sunt, peste morientur.

27 To powiesz do nich: Tak mówi Pan Bóg: Żyję ja, że co na rozwalinach mieszkają, od miecza polegną, a kto na polu jest, zwierzom dany będzie na pożarcie, lecz którzy są w zamkach i w jaskiniach, morem pomrą.

28 Et dabo terram in solitudinem et in desertum, et deficiet superba fortitudo ejus : et desolabuntur montes Israël, eo quod nullus sit qui per eos transeat :

28 I obrócę ziemię w pustki i spustoszenie, i ustanie pyszna moc jej; i spustoszeją góry izraelskie, dlatego że nie ma nikogo, kto by po nich przechodził.

29 et scient quia ego Dominus, cum dedero terram eorum desolatam et desertam, propter universas abominationes suas quas operati sunt.

29 A poznają, żem ja Pan, gdy uczynię ziemię ich spustoszoną i pustą dla wszystkich obrzydłości ich, które czynili.”

30 Et tu, fili hominis, filii populi tui, qui loquuntur de te juxta muros et in ostiis domorum, et dicunt unus ad alterum, vir ad proximum suum, loquentes : Venite, et audiamus quis sit sermo egrediens a Domino.

30 „A ty, synu człowieczy, synowie ludu twego mówią o tobie koło murów i we drzwiach domów, i mówią jeden do drugiego, mąż do bliskiego swego mówiąc: „Pójdźcie, a posłuchajmy, co za mowa jest wychodząca od Pana.”

31 Et veniunt ad te, quasi si ingrediatur populus, et sedent coram te populus meus : et audiunt sermones tuos, et non faciunt eos : quia in canticum oris sui vertunt illos, et avaritiam suam sequitur cor eorum.

31 I przychodzą do ciebie jak gdyby przychodził lud, i siedzą przed tobą jak lud mój, i słuchają mów twoich, a nie czynią ich, w pieśń ust swoich obracają je i za chciwością swą serce ich chodzi.

32 Et es eis quasi carmen musicum, quod suavi dulcique sono canitur : et audiunt verba tua, et non faciunt ea.

32 I jesteś im jak pieśń muzyczna, którą wdzięcznym a pięknym głosem śpiewają i słuchają słów twoich, a nie czynią ich.

33 Et cum venerit quod prædictum est (ecce enim venit), tunc scient quod prophetes fuerit inter eos.

33 A gdy przyjdzie, co zapowiedziane jest (bo oto nadchodzi), wtedy poznają, że prorok był między nimi.”