Księga Ezechiela, rozdział 24

1 Et factum est verbum Domini ad me in anno nono, in mense decimo, decima die mensis, dicens :

1 I stało się słowo Pańskie do mnie roku dziewiątego, w dziesiątym miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca, mówiąc:

2 Fili hominis, scribe tibi nomen diei hujus, in qua confirmatus est rex Babylonis adversum Jerusalem hodie.

2 „Synu człowieczy, napisz sobie imię dnia tego, w którym utwierdził się król babiloński przeciwko Jeruzalem dzisiaj.

3 Et dices per proverbium ad domum irritatricem parabolam, et loqueris ad eos : Hæc dicit Dominus Deus : Pone ollam ; pone, inquam, et mitte in eam aquam.

3 A powiesz przez podobieństwo do domu drażniącego przypowieść i odezwiesz się do nich: To mówi Pan Bóg: Postaw garniec, postaw, mówię, wlej weń wody.

4 Congere frusta ejus in eam, omnem partem bonam, femur et armum, electa et ossibus plena.

4 Pozbieraj sztuki jego do niego, każdą sztukę dobrą, udziec i mostek, wyborne i kości pełne.

5 Pinguissimum pecus assume, compone quoque strues ossium sub ea : efferbuit coctio ejus, et discocta sunt ossa illius in medio ejus.

5 Weź co najtłustsze bydlę, ułóż też stosy kości pod nim; wykipiał war jego i uwarzyły się kości jego w jego środku.

6 Propterea hæc dicit Dominus Deus : Væ civitati sanguinum, ollæ cujus rubigo in ea est, et rubigo ejus non exivit de ea ! per partes et per partes suas ejice eam : non cecidit super eam sors.

6 Przeto to mówi Pan Bóg: Biada miastu krwawemu, garncowi, którego rdza jest w nim, a rdza jego nie wyszła z niego; sztukę po sztuce wyciągnij z niego, nie padł nań los.

7 Sanguis enim ejus in medio ejus est ; super limpidissimam petram effudit illum : non effudit illum super terram, ut possit operiri pulvere.

7 Bo krew jego jest wewnątrz niego, na najczystszą skałę wylało ją; nie wylało jej na ziemię, żeby mogła być zakryta prochem.

8 Ut superinducerem indignationem meam, et vindicta ulciscerer, dedi sanguinem ejus super petram limpidissimam, ne operiretur.

8 Abym przywiódł zagniewanie moje i pomstą się pomścił, dałem krew jej na najczystszą skałę, żeby nie była zakryta.

9 Propterea hæc dicit Dominus Deus : Væ civitati sanguinum, cujus ego grandem faciam pyram !

9 Przeto to mówi Pan Bóg: Biada miastu krwi, dla którego ja uczynię wielki stos na ogień.

10 Congere ossa, quæ igne succendam : consumentur carnes, et coquetur universa compositio, et ossa tabescent.

10 Zgromadź kości, które ogniem podpalę, rozgotuje się mięso i uwarzy wszystka przyprawa, a kości się zeschną.

11 Pone quoque eam super prunas vacuam, ut incalescat, et liquefiat æs ejus, et confletur in medio ejus inquinamentum ejus, et consumatur rubigo ejus.

11 Wstaw też garniec próżny na węgle, żeby się rozpalił i rozpuściła się miedź jego, i rozpłynęła się w nim nieczystość jego i strawiła się rdza jego.

12 Multo labore sudatum est, et non exivit de ea nimia rubigo ejus, neque per ignem.

12 Z wielką pracą pocono się, a nie wyszła z niego zbytnia rdza jego, nawet przez ogień.

13 Immunditia tua execrabilis, quia mundare te volui, et non es mundata a sordibus tuis : sed nec mundaberis prius, donec quiescere faciam indignationem meam in te.

13 Nieczystość twoja obrzydła, bo cię chciałem oczyścić, a nie zostałaś oczyszczona od plugastw twoich; ale ani nie będziesz oczyszczona pierwej, aż zaspokoję rozgniewanie moje na tobie.

14 Ego Dominus locutus sum : veniet, et faciam : non transeam, nec parcam, nec placabor : juxta vias tuas, et juxta adinventiones tuas judicabo te, dicit Dominus.

14 Ja, Pan, powiedziałem: Przyjdzie i uczynię, nie pominę ani nie przepuszczę, ani się nie dam naprosić; według dróg twoich i według uczynków twoich sądzić cię będę, mówi Pan.”

15 Et factum est verbum Domini ad me, dicens :

15 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:

16 Fili hominis, ecce ego tollo a te desiderabile oculorum tuorum in plaga : et non planges, neque plorabis, neque fluent lacrimæ tuæ.

16 „Synu człowieczy, oto ja zabieram od ciebie kochanie oczu twoich porażeniem, a nie będziesz żałował ani płakał, ani nie pociekną łzy twoje.

17 Ingemisce tacens : mortuorum luctum non facies : corona tua circumligata sit tibi, et calceamenta tua erunt in pedibus tuis : nec amictu ora velabis, nec cibos lugentium comedes.

17 Wzdychaj milcząc, żałoby umarłych nie uczynisz; wieniec twój niech będzie na tobie obwiązany i obuwie twe będzie na nogach twoich, i odzieniem nie zasłaniaj twarzy, ani potraw żałobnych nie jedz.”

18 Locutus sum ergo ad populum mane, et mortua est uxor mea vespere : fecique mane sicut præceperat mihi.

18 Mówiłem zatem do ludu z rana, a żona moja umarła wieczorem; i uczyniłem rano, jak mi rozkazał.

19 Et dixit ad me populus : Quare non indicas nobis quid ista significent quæ tu facis ?

19 I mówił do mnie lud: „Czemu nam nie powiesz co te rzeczy znaczą, które ty czynisz?”

20 Et dixi ad eos : Sermo Domini factus est ad me, dicens :

20 I rzekłem do nich: „Słowo Pańskie stało się do mnie mówiąc:

21 Loquere domui Israël : Hæc dicit Dominus Deus : Ecce ego polluam sanctuarium meum, superbiam imperii vestri, et desiderabile oculorum vestrorum, et super quo pavet anima vestra : filii vestri et filiæ vestræ quas reliquistis, gladio cadent.

21 Mów domowi Izraelowemu: To mówi Pan Bóg: Oto ja splugawię świątynię moją, pychę panowania waszego i kochanie oczu waszych, i o co się lęka dusza wasza; synowie wasi i córki wasze, których zostawiliście, od miecza polegną.

22 Et facietis sicut feci : ora amictu non velabitis, et cibos lugentium non comedetis :

22 A uczynicie, jak ja uczyniłem: ust odzieniem nie nakryjecie i potraw żałobnych jeść nie będziecie.

23 coronas habebitis in capitibus vestris, et calceamenta in pedibus : non plangetis, neque flebitis, sed tabescetis in iniquitatibus vestris, et unusquisque gemet ad fratrem suum.

23 Wieńce będziecie mieć na głowach waszych i obuwie na nogach, nie będziecie żałować ani płakać; ale będziecie schnąć w nieprawościach waszych, a każdy będzie wzdychał do brata swego.

24 Eritque Ezechiel vobis in portentum : juxta omnia quæ fecit, facietis cum venerit istud : et scietis quia ego Dominus Deus.

24 I będzie wam Ezechiel znakiem; wedle wszystkiego, co uczynił, czynić będziecie, gdy to przyjdzie, a poznacie, żem ja Pan Bóg.”

25 Et tu, fili hominis, ecce in die qua tollam ab eis fortitudinem eorum, et gaudium dignitatis, et desiderium oculorum eorum, super quo requiescunt animæ eorum, filios et filias eorum :

25 „A ty, synu człowieczy, oto w dzień, którego wezmę od nich moc ich i radość godności, i pożądanie oczu ich, na którym spoczywają dusze ich, synów i córki ich,

26 in die illa, cum venerit fugiens ad te ut annuntiet tibi :

26 owego dnia, gdy przyjdzie do ciebie uciekający, aby oznajmić tobie,

27 in die, inquam illa, aperietur os tuum cum eo qui fugit, et loqueris, et non silebis ultra : erisque eis in portentum, et scietis quia ego Dominus.

27 owego dnia, mówię, otworzą się usta twoje z tym, który uciekł, i będziesz mówić; i nie będziesz dalej milczeć. I będziesz im znakiem, a wiedzieć będziecie, żem ja Pan.”