Księga Ezechiela, rozdział 14

1 Et venerunt ad me viri seniorum Israël, et sederunt coram me.

1 I przyszli do mnie mężowie i ze starszych izraelskich, i siedzieli przede mną.

2 Et factus est sermo Domini ad me, dicens :

2 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:

3 Fili hominis, viri isti posuerunt immunditias suas in cordibus suis, et scandalum iniquitatis suæ statuerunt contra faciem suam : numquid interrogatus respondebo eis ?

3 „Synu człowieczy, ci mężowie położyli nieczystości swe w sercach swych, a podnietę nieprawości swej postawili przed obliczem swoim. Czyż zapytany mam im odpowiadać?

4 Propter hoc loquere eis, et dices ad eos : Hæc dicit Dominus Deus : Homo, homo de domo Israël, qui posuerit immunditias suas in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam interrogans per eum me : ego Dominus respondebo ei in multitudine immunditiarum suarum,

4 Przeto mów im, i rzekniesz do nich: To mówi Pan Bóg: Człowiek, człowiek z domu Izraelowego, który by położył nieczystości swe w sercu swoim i podnietę nieprawości swej postawiłby przed obliczem swoim, a przyszedłby do proroka pytając mię przezeń, ja, Pan, odpowiem mu według mnóstwa nieczystości jego,

5 ut capiatur domus Israël in corde suo, quo recesserunt a me in cunctis idolis suis.

5 aby był pojmany dom Izraelów w sercu swoim, którym odstąpili ode mnie przez wszystkie bałwany swoje.

6 Propterea dic ad domum Israël : Hæc dicit Dominus Deus : Convertimini, et recedite ab idolis vestris, et ab universis contaminationibus vestris avertite facies vestras.

6 Przeto mów do domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg: Nawróćcie się, a odstąpcie od bałwanów waszych i od wszystkich plugastw waszych odwróćcie twarze wasze.

7 Quia homo, homo de domo Israël, et de proselytis quicumque advena fuerit in Israël, si alienatus fuerit a me, et posuerit idola sua in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam ut interroget per eum me : ego Dominus respondebo ei per me :

7 Bo człowiek, człowiek z domu Izraelowego i z nowonawróconych, którzy są przychodniami u Izraela, jeśli się odłączy ode mnie, a położy bałwany swe w sercu swoim i podnietę nieprawości swej postawi przed obliczem swoim, a przyjdzie do proroka, aby mię przezeń zapytać, ja, Pan, odpowiem mu sam przez siebie.

8 et ponam faciem meam super hominem illum, et faciam eum in exemplum et in proverbium, et disperdam eum de medio populi mei : et scietis quia ego Dominus.

8 I położę oblicze moje przeciw owemu człowiekowi i dam go na przykład i na przypowieść; i wygubię go spośród ludu mego, a wiedzieć będziecie, żem ja Pan!

9 Et propheta cum erraverit, et locutus fuerit verbum, ego Dominus decepi prophetam illum, et extendam manum meam super illum, et delebo eum de medio populi mei Israël.

9 A jeśliby prorok zbłądził i powiedział słowo, ja, Pan, zwiodłem proroka owego i wyciągnę rękę moją nań, i wygładzę go spośród ludu mego izraelskiego.

10 Et portabunt iniquitatem suam : juxta iniquitatem interrogantis, sic iniquitas prophetæ erit :

10 I poniosą nieprawość swoją; jaka będzie nieprawość pytającego, taka nieprawość proroka,

11 ut non erret ultra domus Israël a me, neque polluatur in universis prævaricationibus suis : sed sint mihi in populum, et ego sim eis in Deum, ait Dominus exercituum.

11 aby więcej dom Izraelów nie zbaczał ode mnie, ani się nie kalał wszystkimi występkami swymi; ale aby mi był ludem, a ja abym im był Bogiem, mówi Pan zastępów.”

12 Et factus est sermo Domini ad me, dicens :

12 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:

13 Fili hominis, terra cum peccaverit mihi, ut prævaricetur prævaricans, extendam manum meam super eam, et conteram virgam panis ejus, et immittam in eam famem, et interficiam de ea hominem et jumentum.

13 „Synu człowieczy, gdy ziemia zgrzeszy przeciwko mnie, dopuszczając się przeniewierstwa, wyciągnę rękę moją na nią i złamię laskę chleba jej, i spuszczę na nią głód, i wybiję z niej człowieka i bydlę.

14 Et si fuerint tres viri isti in medio ejus, Noë, Daniel, et Job, ipsi justitia sua liberabunt animas suas, ait Dominus exercituum.

14 A jeśli będą ci trzej mężowie w pośrodku niej: Noe, Daniel i Job, ci sprawiedliwością wybawią dusze swe, mówi Pan zastępów.

15 Quod si et bestias pessimas induxero super terram ut vastem eam, et fuerit invia, eo quod non sit pertransiens propter bestias :

15 Jeśli też złe zwierzęta przywiodę na ziemię, żeby ją spustoszyć, i stałaby się nieprzystępną, dlatego że nikt nie przechodziłby z powodu zwierząt,

16 tres viri isti si fuerint in ea, vivo ego, dicit Dominus Deus, quia nec filios nec filias liberabunt, sed ipsi soli liberabuntur, terra autem desolabitur.

16 jeśli ci trzej mężowie będą w niej, żyję ja, mówi Pan Bóg, że ani synów ani córek nie wybawią, ale oni sami wybawieni będą, a ziemia będzie spustoszona.

17 Vel si gladium induxero super terram illam, et dixero gladio : Transi per terram : et interfecero de ea hominem et jumentum,

17 Albo jeśli miecz przywiodę na tę ziemię i powiem mieczowi: „Przejdź po ziemi!” i wytracę z niej człowieka i bydlę,

18 et tres viri isti fuerint in medio ejus : vivo ego, dicit Dominus Deus, non liberabunt filios neque filias, sed ipsi soli liberabuntur.

18 a ci trzej mężowie byliby wpośród niej, żyję ja, mówi Pan Bóg, nie wybawią synów ani córek, ale oni sami wybawieni będą.

19 Si autem et pestilentiam immisero super terram illam, et effudero indignationem meam super eam in sanguine, ut auferam ex ea hominem et jumentum,

19 Jeśli też puszczę mór na ową ziemię a wyleję rozgniewanie moje na nią we krwi, żeby wygubić z niej człowieka i bydlę,

20 et Noë, et Daniel, et Job fuerint in medio ejus : vivo ego, dicit Dominus Deus, quia filium et filiam non liberabunt, sed ipsi justitia sua liberabunt animas suas.

20 a Noe, Daniel i Job byliby wpośród niej, żyję ja, mówi Pan Bóg, że syna i córki nie wybawią, ale sami sprawiedliwością swoją wybawią dusze swe.

21 Quoniam hæc dicit Dominus Deus : Quod etsi quatuor judicia mea pessima, gladium, et famem, ac bestias malas, et pestilentiam, immisero in Jerusalem, ut interficiam de ea hominem et pecus,

21 Bo to mówi Pan Bóg: Że choć cztery sądy moje najgorsze: miecz, i głód, i złe zwierzę, i mór puszczę na Jeruzalem, aby wytępić z niego człowieka i bydlę,

22 tamen relinquetur in ea salvatio educentium filios et filias : ecce ipsi ingredientur ad vos, et videbitis viam eorum et adinventiones eorum, et consolabimini super malo quod induxi in Jerusalem, in omnibus quæ importavi super eam.

22 wszakże zostaną w nim ocaleni, którzy wywiodą synów i córki. Oto oni przyjdą do was i zobaczycie drogę ich i uczynki ich, a pocieszeni będziecie w nieszczęściu, które przywiodłem na Jeruzalem, we wszystkim, co przywiodłem na nich.

23 Et consolabuntur vos, cum videritis viam eorum et adinventiones eorum : et cognoscetis quod non frustra fecerim omnia quæ feci in ea, ait Dominus Deus.

23 I pocieszą was, gdy ujrzycie drogę ich i uczynki ich, a poznacie, że nie próżno czyniłem wszystko, co uczyniłem w nim, mówi Pan Bóg.”