Księga Ezechiela, rozdział 3

1 Et dixit ad me : Fili hominis, quodcumque inveneris, comede : comede volumen istud, et vadens loquere ad filios Israël.

1 I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, cokolwiek znajdziesz, zjedz; zjedz tę księgę, a idź i mów do synów Izraelowych!”

2 Et aperui os meum, et cibavit me volumine illo :

2 I otworzyłem usta moje, i nakarmił mię ową księgą,

3 et dixit ad me : Fili hominis, venter tuus comedet, et viscera tua complebuntur volumine isto quod ego do tibi. Et comedi illud, et factum est in ore meo sicut mel dulce.

3 i rzekł do mnie: „Synu człowieczy, brzuch twój jeść będzie, a wnętrzności twoje napełnią się tą księgą, którą ja daję tobie.” I zjadłem ją, a była w ustach moich jak miód słodka.

4 Et dixit ad me : Fili hominis, vade ad domum Israël, et loqueris verba mea ad eos.

4 I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, idź do domu Izraelowego, i będziesz mówił słowa moje do nich.

5 Non enim ad populum profundi sermonis et ignotæ linguæ tu mitteris ad domum Israël :

5 Bo nie do ludu głębokiej mowy i nieznajomego języka posyłają cię, lecz do domu Izraelowego;

6 neque ad populos multos profundi sermonis et ignotæ linguæ, quorum non possis audire sermones : et si ad illos mittereris, ipsi audirent te :

6 ani do narodów mnogich głębokiej mowy i nieznajomego języka, których mów nie mógłbyś rozumieć, a gdybyś był do nich posłany, oni by cię usłuchali.

7 domus autem Israël nolunt audire te, quia nolunt audire me : omnis quippe domus Israël attrita fronte est, et duro corde.

7 Lecz dom Izraelów nie zechce cię słuchać, gdyż mnie słuchać nie chcą; bo wszystek dom Izraelów jest wytartego czoła i twardego serca.

8 Ecce dedi faciem tuam valentiorem faciebus eorum, et frontem tuam duriorem frontibus eorum :

8 Oto uczyniłem oblicze twoje bardziej nieugięte niż oblicze ich i czoło twoje twardsze niż czoła ich.

9 ut adamantem et ut silicem dedi faciem tuam : ne timeas eos, neque metuas a facie eorum, quia domus exasperans est.

9 Jak diament i jak krzemień uczyniłem oblicze twoje; nie bój się ich ani się lękaj oblicza ich, bo to dom drażniący jest.”

10 Et dixit ad me : Fili hominis, omnes sermones meos quos ego loquor ad te, assume in corde tuo, et auribus tuis audi :

10 I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, wszystkie słowa moje, które ja mówię do ciebie, bierz do serca swego i słuchaj uszyma swymi.

11 et vade, ingredere ad transmigrationem, ad filios populi tui, et loqueris ad eos : et dices eis : Hæc dicit Dominus Deus : si forte audiant et quiescant.

11 A idź, wejdź do przesiedlonych, do synów ludu twego, i przemówisz do nich, i powiesz im: „To mówi Pan Bóg,” czy snadź usłuchają, czy też zaniechają.”

12 Et assumpsit me spiritus, et audivi post me vocem commotionis magnæ : Benedicta gloria Domini de loco suo :

12 I uniósł mię duch, i usłyszałem za sobą głos poruszenia wielkiego: „Błogosławiona chwała Pańska z miejsca swego!”

13 et vocem alarum animalium percutientium alteram ad alteram, et vocem rotarum sequentium animalia, et vocem commotionis magnæ.

13 I głos skrzydeł zwierząt tłukących jedno o drugie, i głos kół idących za zwierzętami, i głos poruszenia wielkiego.

14 Spiritus quoque levavit me, et assumpsit me : et abii amarus in indignatione spiritus mei : manus enim Domini erat mecum, confortans me.

14 Duch też podniósł mię i uprowadził mię, i poszedłem z gorzkością w rozgniewaniu ducha mego; bo ręka Pańska była ze mną wzmacniając mię.

15 Et veni ad transmigrationem, ad acervum novarum frugum, ad eos qui habitabant juxta flumen Chobar : et sedi ubi illi sedebant, et mansi ibi septem diebus mœrens in medio eorum.

15 I przyszedłem do przesiedlonych, do stogu nowego zboża, do tych, którzy mieszkali nad rzeką Chobar, i siadłem, gdzie oni siedzieli; i mieszkałem tam siedem dni smutny wpośród nich.

16 Cum autem pertransissent septem dies, factum est verbum Domini ad me, dicens :

16 A gdy minęło siedem dni, stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:

17 Fili hominis, speculatorem dedi te domui Israël, et audies de ore meo verbum, et annuntiabis eis ex me.

17 „Synu człowieczy, dałem cię na stróża domowi Izraelowemu; i będziesz słuchał z ust moich słowa, i powiesz im ode mnie.

18 Si, dicente me ad impium : Morte morieris, non annuntiaveris ei, neque locutus fueris ut avertatur a via sua impia et vivat, ipse impius in iniquitate sua morietur, sanguinem autem ejus de manu tua requiram.

18 Jeśli ja powiem bezbożnemu: „Śmiercią umrzesz,” a ty nie oznajmisz mu, ani mu nie powiesz, aby się odwrócił od drogi swej bezbożnej i żył, ów bezbożny w bezbożności swojej umrze; lecz krwi jego z ręki twojej domagać się będę.

19 Si autem tu annuntiaveris impio, et ille non fuerit conversus ab impietate sua et a via sua impia, ipse quidem in iniquitate sua morietur : tu autem animam tuam liberasti.

19 A jeśli ty oznajmisz bezbożnemu, a on się nie nawróci od bezbożności swojej i od drogi swej bezbożnej, on w nieprawości swej umrze, a ty wybawiłeś duszę swoją.

20 Sed et si conversus justus a justitia sua fuerit, et fecerit iniquitatem, ponam offendiculum coram eo : ipse morietur quia non annuntiasti ei. In peccato suo morietur, et non erunt in memoria justitiæ ejus quas fecit : sanguinem vero ejus de manu tua requiram.

20 Lecz i sprawiedliwy, jeśli się odwróci od sprawiedliwości swej i będzie czynił nieprawość, położę zawadę przed nim; on umrze, ponieważ mu nie oznajmiłeś, w grzechu swoim umrze i nie będą w pamięci sprawiedliwości jego, które czynił, lecz krwi jego z ręki twojej domagać się będę.

21 Si autem tu annuntiaveris justo ut non peccet justus, et ille non peccaverit, vivens vivet, quia annuntiasti ei, et tu animam tuam liberasti.

21 Ale jeśli ty oznajmisz sprawiedliwemu, żeby nie grzeszył sprawiedliwy, a on nie będzie grzeszył, zaprawdę żyć będzie, ponieważ mu oznajmiłeś, a ty wyzwoliłeś duszę swoją.”

22 Et facta est super me manus Domini, et dixit ad me : Surgens egredere in campum, et ibi loquar tecum.

22 I stała się nade mną ręka Pańska, i rzekł do mnie: „Wstań i wyjdź na pole, a tam będę mówił z tobą.”

23 Et surgens egressus sum in campum : et ecce ibi gloria Domini stabat, quasi gloria quam vidi juxta fluvium Chobar : et cecidi in faciem meam.

23 I wstawszy poszedłem na pole, a oto tam stała chwała Pańska; jak chwała, którą widziałem nad rzeką Chobar, i padłem na oblicze moje.

24 Et ingressus est in me spiritus, et statuit me super pedes meos, et locutus est mihi, et dixit ad me : Ingredere, et includere in medio domus tuæ.

24 I wstąpił we mnie duch, i postawił mię na nogach moich, i mówił ze mną, i rzekł mi: „Wejdź i zamknij się w wewnątrz domu twego.

25 Et tu, fili hominis, ecce data sunt super te vincula, et ligabunt te in eis, et non egredieris de medio eorum.

25 A ty, synu człowieczy, oto dane są na ciebie powrozy, i zwiążą cię nimi, i nie wyjdziesz spośród nich.

26 Et linguam tuam adhærere faciam palato tuo, et eris mutus, nec quasi vir objurgans, quia domus exasperans est.

26 I uczynię, że język twój przylgnie do podniebienia twego, i będziesz niemy, a nie jak mąż karcący, bo dom drażniący to jest.

27 Cum autem locutus fuero tibi, aperiam os tuum, et dices ad eos : Hæc dicit Dominus Deus : Qui audit, audiat, et qui quiescit, quiescat : quia domus exasperans est.

27 A gdy z tobą mówić będę, otworzę usta twoje i powiesz do nich: „To mówi Pan Bóg: Kto słucha, niech słucha, a kto chce zaniechać, niech zaniecha; bo dom drażniący to jest.”