II Księga Królewska, rozdział 1

1 Factum est autem, postquam mortuus est Saul, ut David reverteretur a cæde Amalec, et maneret in Siceleg duos dies.

1 I stało się potem, gdy umarł Saul, że się Dawid wrócił od porażki Amaleka i mieszkał w Sicelegu dwa dni.

2 In die autem tertia apparuit homo veniens de castris Saul veste conscissa, et pulvere conspersus caput : et ut venit ad David, cecidit super faciem suam, et adoravit.

2 A dnia trzeciego ukazał się człowiek, idący z obozu Saulowego, z rozdartym odzieniem i z głową prochem posypaną; a gdy przyszedł do Dawida, padł na oblicze swoje i pokłonił się.

3 Dixitque ad eum David : Unde venis ? Qui ait ad eum : De castris Israël fugi.

3 I rzekł do niego Dawid: „Skąd idziesz?” A on rzekł do niego: „Uciekłem z obozu izraelskiego.”

4 Et dixit ad eum David : Quod est verbum quod factum est ? indica mihi. Qui ait : Fugit populus ex prælio, et multi corruentes e populo mortui sunt : sed et Saul et Jonathas filius ejus interierunt.

4 I rzekł do niego Dawid: „Co za słowo jest, które się stało? Powiedz mi!” On rzekł: „Uciekł lud z bitwy i wielu z ludu poległo i pomarło; lecz i Saul, i Jonata, syn jego, zginęli.”

5 Dixitque David ad adolescentem qui nuntiabat ei : Unde scis quia mortuus est Saul, et Jonathas filius ejus ?

5 I rzekł Dawid do młodzieńca, który mu powiadał: „Skąd wiesz, że umarł Saul i Jonata, syn jego?”

6 Et ait adolescens qui nuntiabat ei : Casu veni in montem Gelboë, et Saul incumbebat super hastam suam : porro currus et equites appropinquabant ei,

6 I rzekł młodzieniec, który mu powiadał: „Przypadkiem przyszedłem na górę Gelboe, a Saul tkwił na oszczepie swoim, a wozy i jezdni przybliżali się ku niemu.

7 et conversus post tergum suum, vidensque me, vocavit. Cui cum respondissem : Adsum :

7 I obejrzawszy się w tył ujrzał mię i zawołał. A gdym mu odpowiedział: „Otom ja!”

8 dixit mihi : Quisnam es tu ? Et aio ad eum : Amalecites ego sum.

8 rzekł mi: „Ktoś ty?” I rzekłem do niego: „Jestem Amalekita.”

9 Et locutus est mihi : Sta super me, et interfice me : quoniam tenent me angustiæ, et adhuc tota anima mea in me est.

9 I rzekł mi: „Stań nade mną i zabij mię, bo mię zdjęły ciężkości i jeszcze wszystka dusza moja jest we mnie!”

10 Stansque super eum, occidi illum : sciebam enim quod vivere non poterat post ruinam : et tuli diadema quod erat in capite ejus, et armillam de brachio illius, et attuli ad te dominum meum huc.

10 A stojąc nad nim, zabiłem go, bom wiedział, że już żyw być nie mógł po upadku; i wziąłem koronę, która była na głowie jego, i naramienniki z ramienia jego, i przyniosłem tu do ciebie, pana mego.”

11 Apprehendens autem David, vestimenta sua scidit, omnesque viri qui erant cum eo,

11 Uchwyciwszy tedy Dawid szaty swoje, rozdarł i wszyscy mężowie, którzy z nim byli.

12 et planxerunt, et fleverunt, et jejunaverunt usque ad vesperam super Saul, et super Jonathan filium ejus, et super populum Domini, et super domum Israël, eo quod corruissent gladio.

12 I żałowali, i płakali, i pościli aż do wieczora dla Saula i dla Jonaty, syna jego, i dla ludu Pańskiego i dla domu Izraelowego, że polegli mieczem.

13 Dixitque David ad juvenem qui nuntiaverat ei : Unde es tu ? Qui respondit : Filius hominis advenæ Amalecitæ ego sum.

13 I rzekł Dawid do młodzieńca, który mu był powiedział: „Skądeś ty?” A on odpowiedział: „Synem człowieka przychodnia Amalekity jam jest.”

14 Et ait ad eum David : Quare non timuisti mittere manum tuam ut occideres christum Domini ?

14 I rzekł do niego Dawid: „Czemuś się nie bał podnieść ręki twej, aby zabić pomazańca Pańskiego?”

15 Vocansque David unum de pueris suis, ait : Accedens irrue in eum. Qui percussit illum, et mortuus est.

15 I zawoławszy Dawid jednego ze sług swoich rzekł: „Przystąp i rzuć się nań!” A on zabił go, i umarł.

16 Et ait ad eum David : Sanguis tuus super caput tuum : os enim tuum locutum est adversum te, dicens : Ego interfeci christum Domini.

16 I rzekł do niego Dawid: „Krew twoja na głowę twoją, bo usta twoje wyrzekły przeciw tobie mówiąc: Jam zabił pomazańca Pańskiego.”

17 Planxit autem David planctum hujuscemodi super Saul, et super Jonathan filium ejus

17 Zawodził tedy Dawid taką pieśnią żałobną nad Saulem i nad Jonatą, synem jego

18 (et præcepit ut docerent filios Juda arcum, sicut scriptum est in libro justorum), et ait : Considera, Israël, pro his qui mortui sunt, super excelsa tua vulnerati.

18 (i przykazał, aby uczono synów judzkich Łuku, jak napisano w Księdze Sprawiedliwych). I rzekł: „Uważ, Izraelu, na tych, którzy pomarli na górach twoich zranieni.

19 Inclyti Israël super montes tuos interfecti sunt : quomodo ceciderunt fortes ?

19 Sławni twoi, o Izraelu, na górach są pobici. Jakże polegli mocarze!

20 Nolite annuntiare in Geth, neque annuntietis in compitis Ascalonis : ne forte lætentur filiæ Philisthiim ; ne exsultent filiæ incircumcisorum.

20 Nie powiadajcie w Get ani oznajmiajcie po ulicach Askalonu, aby się snadź nie radowały córki filistyńskie, aby się nie weseliły córki nieobrzezańców!

21 Montes Gelboë, nec ros, nec pluvia veniant super vos, neque sint agri primitiarum : quia ibi abjectus est clypeus fortium : clypeus Saul, quasi non esset unctus oleo.

21 Góry Gelboe, ani rosa ani deszcz niech nie padają na was, ani z pól niech nie będzie pierwocin; bo tam porzucona jest tarcza mocarzów, tarcza Saulowa, jakby nie był pomazany oliwą!

22 A sanguine interfectorum, ab adipe fortium, sagitta Jonathæ numquam rediit retrorsum, et gladius Saul non est reversus inanis.

22 Od krwi zabitych, od sadła mocarzów strzała Jonaty nigdy nie wróciła się nazad i miecz Saula nie wracał się próżno.

23 Saul et Jonathas amabiles, et decori in vita sua, in morte quoque non sunt divisi : aquilis velociores, leonibus fortiores.

23 Saul i Jonata, mili i uroczy w żywocie swoim, w śmierci też nie są rozłączeni, szybsi niż orłowie, mocniejsi niźli lwy.

24 Filiæ Israël, super Saul flete, qui vestiebat vos coccino in deliciis, qui præbebat ornamenta aurea cultui vestro.

24 Córki izraelskie, nad Saulem płaczcie, który was przyodziewał w karmazyn w rozkoszach, który dodawał ozdób złotych ubiorom waszym!

25 Quomodo ceciderunt fortes in prælio ? Jonathas in excelsis tuis occisus est ?

25 Jakże polegli mocarze w bitwie! Jonata na wyżynach twoich zabity!

26 Doleo super te, frater mi Jonatha, decore nimis, et amabilis super amorem mulierum. Sicut mater unicum amat filium suum, ita ego te diligebam.

26 Żal mi cię, bracie mój Jonata, śliczny bardzo, a przyjemniejszy nad miłość niewieścią! Jako matka miłuje jedynego syna swego, tak ja ciebie miłowałem!

27 Quomodo ceciderunt robusti, et perierunt arma bellica ?

27 Jakże polegli mocarze i poginęła broń wojenna!”