I Księga Paralipomenon, rozdział 21

1 Consurrexit autem Satan contra Israël, et concitavit David ut numeraret Israël.

1 A szatan powstał na Izraela i pobudził Dawida, żeby policzył Izraela.

2 Dixitque David ad Joab et ad principes populi : Ite, et numerate Israël a Bersabee usque Dan : et afferte mihi numerum ut sciam.

2 I rzekł Dawid do Joaba i do przełożonych nad ludem: „Idźcie a obliczcie Izraela od Bersabee aż do Dan i przynieście mi liczbę, żebym wiedział.”

3 Responditque Joab : Augeat Dominus populum suum centuplum quam sunt : nonne, domine mi rex, omnes servi tui sunt ? quare hoc quærit dominus meus, quod in peccatum reputetur Israëli ?

3 I odpowiedział Joab: „Niech przysporzy Pan ludu swego stokroć więcej, niźli go jest; czyż nie wszyscy, panie mój królu, są sługami twoimi? Czemuż się tego dowiaduje pan mój, co by za grzech mogło być poczytane Izraelowi?”

4 Sed sermo regis magis prævaluit : egressusque est Joab, et circuivit universum Israël : et reversus est Jerusalem,

4 Ale słowo królewskie przemogło, i wyszedł Joab, i obszedłszy wszystkiego Izraela wrócił się do Jeruzalem

5 deditque David numerum eorum quos circuierat : et inventus est omnis numerus Israël, mille millia et centum millia virorum educentium gladium : de Juda autem quadringenta septuaginta millia bellatorum.

5 i zdał Dawidowi liczbę tych, których obszedł, i znalazła się wszystka liczba Izraela tysiąc tysięcy i sto tysięcy mężów, dobywających miecza, a z Judy czterysta siedemdziesiąt tysięcy wojowników.

6 Nam Levi et Benjamin non numeravit : eo quod Joab invitus exsequeretur regis imperium.

6 Lewiego bowiem i Beniamina nie liczył, przetoż Joab niechętnie spełniał rozkazanie królewskie.

7 Displicuit autem Deo quod jussum erat : et percussit Israël.

7 I nie podobało się Bogu, co było rozkazane, i skarał Izraela.

8 Dixitque David ad Deum : Peccavi nimis ut hoc facerem : obsecro, aufer iniquitatem servi tui, quia insipienter egi.

8 I rzekł Dawid do Boga: „Zgrzeszyłem wielce, żem to uczynił. Proszę, oddal nieprawość sługi twego, bom głupio postąpił!”

9 Et locutus est Dominus ad Gad videntem Davidis, dicens :

9 I rzekł Pan do Gada, widzącego Dawidowego, mówiąc:

10 Vade, et loquere ad David, et dic ei : Hæc dicit Dominus : Trium tibi optionem do : unum, quod volueris, elige, et faciam tibi.

10 „Idź, a mów do Dawida i powiedz mu: To mówi Pan: Z trzech rzeczy pozwalam ci wybierać; obierz jedno, które będziesz chciał, a uczynię ci.”

11 Cumque venisset Gad ad David, dixit ei : Hæc dicit Dominus : Elige, quod volueris :

11 I przyszedłszy Gad do Dawida rzekł mu: „To mówi Pan: Obierz co chcesz:

12 aut tribus annis famem ; aut tribus mensibus te fugere hostes tuos, et gladium eorum non posse evadere ; aut tribus diebus gladium Domini, et pestilentiam versari in terra, et angelum Domini interficere in universis finibus Israël : nunc igitur vide quid respondeam ei qui misit me.

12 albo głód przez trzy lata, albo przez trzy miesiące uciekać przed nieprzyjaciółmi twymi, a nie móc ujść miecza ich, albo przez trzy dni będzie w ziemi miecz Pański i mór, i Anioł Pański zabijać będzie we wszystkich granicach izraelskich. A tak teraz obacz, co mam odpowiedzieć temu, który mię posłał.”

13 Et dixit David ad Gad : Ex omni parte me angustiæ premunt : sed melius mihi est ut incidam in manus Domini, quia multæ sunt miserationes ejus, quam in manus hominum.

13 I rzekł Dawid do Gada: „Ze wszech stron ucisk mię gnębi, ale mi lepiej wpaść w ręce Pańskie, bo mnogie są miłosierdzia jego, niźli w ręce człowiecze.”

14 Misit ergo Dominus pestilentiam in Israël : et ceciderunt de Israël septuaginta millia virorum.

14 Przypuścił tedy Pan mór na Izraela, i poległo z Izraela siedemdziesiąt tysięcy mężów.

15 Misit quoque angelum in Jerusalem ut percuteret eam : cumque percuteretur, vidit Dominus, et misertus est super magnitudine mali : et imperavit angelo qui percutiebat : Sufficit, jam cesset manus tua. Porro angelus Domini stabat juxta aream Ornan Jebusæi.

15 Posłał też Anioła do Jeruzalem, aby je wytracił; a gdy je wygładzał, ujrzał Pan i zlitował się nad wielkością zła; i rozkazał Aniołowi, który zabijał: „Dosyć już, niech przestanie ręka twoja.” A Anioł Pański stał obok boiska Ornana Jebuzejczyka.

16 Levansque David oculos suos, vidit angelum Domini stantem inter cælum et terram, et evaginatum gladium in manu ejus, et versum contra Jerusalem : et ceciderunt tam ipse quam majores natu, vestiti ciliciis, proni in terram.

16 I podniósłszy Dawid oczy swe, ujrzał Anioła Pańskiego, stojącego między niebem a ziemią, i dobyty miecz w ręce jego, obrócony na Jeruzalem. I padli, tak on sam jak i starsi, obleczeni we włosiennice, twarzą na ziemię.

17 Dixitque David ad Deum : Nonne ego sum, qui jussi ut numeraretur populus ? ego, qui peccavi ? ego, qui malum feci ? iste grex, quid commeruit ? Domine Deus meus, vertatur, obsecro, manus tua in me, et in domum patris mei : populus autem tuus non percutiatur.

17 I rzekł Dawid do Boga: „Czy nie ja tym jestem, który rozkazał, aby lud policzono? Jam jest, który zgrzeszyłem, ja, którym źle uczynił; ta trzoda co zawiniła? Panie, Boże mój, niech się obróci ręka twoja na mnie i na dom ojca mego, a lud twój niech tracony nie będzie!”

18 Angelus autem Domini præcepit Gad ut diceret Davidi ut ascenderet, exstrueretque altare Domino Deo in area Ornan Jebusæi.

18 A Anioł Pański przykazał Gadowi, aby rzekł Dawidowi, że ma wyjść i zbudować ołtarz Panu Bogu na boisku Ornana Jebuzejczyka.

19 Ascendit ergo David juxta sermonem Gad, quem locutus ei fuerat ex nomine Domini.

19 Wyszedł tedy Dawid według słowa Gada, które mu mówił imieniem Pańskim.

20 Porro Ornan cum suspexisset et vidisset angelum, quatuorque filii ejus cum eo, absconderunt se : nam eo tempore terebat in area triticum.

20 Lecz gdy Ornan spojrzał w górę i ujrzał Anioła, skrył się i czterej synowie jego z nim; bo natenczas młócił na boisku pszenicę.

21 Igitur cum veniret David ad Ornan, conspexit eum Ornan, et processit ei obviam de area, et adoravit eum pronus in terram.

21 Gdy tedy przyszedł Dawid do Ornana, ujrzał go Ornan i wyszedł naprzeciw niego z boiska, i pokłonił mu się twarzą do ziemi.

22 Dixitque ei David : Da mihi locum areæ tuæ, ut ædificem in ea altare Domino : ita ut quantum valet argenti accipias, et cesset plaga a populo.

22 I rzekł mu Dawid: „Daj mi plac boiska twego, abym zbudował na nim ołtarz Panu, tak, żebyś otrzymał srebra tyle, ile jest warte, i żeby ustała plaga od ludu.”

23 Dixit autem Ornan ad David : Tolle, et faciat dominus meus rex quodcumque ei placet : sed et boves do in holocaustum, et tribulas in ligna, et triticum in sacrificium : omnia libens præbebo.

23 I rzekł Ornan do Dawida: „Weźmij, a niech uczyni pan mój król, cokolwiek mu się podoba; ale i woły daję na całopalenie i wózki na drwa, i pszenicę na ofiarę: wszystko z chęcią dam!”

24 Dixitque ei rex David : Nequaquam ita fiet, sed argentum dabo quantum valet : neque enim tibi auferre debeo, et sic offerre Domino holocausta gratuita.

24 I rzekł mu król Dawid: „Nie będzie tak, ale dam srebro wedle wartości, bo nie mam odbierać tobie i ofiarować Panu darowanego całopalenia.”

25 Dedit ergo David Ornan pro loco siclos auri justissimi ponderis sexcentos.

25 Dał tedy Dawid Ornanowi za miejsce syklów złota sześćset, najsprawiedliwszej wagi.

26 Et ædificavit ibi altare Domino, obtulitque holocausta et pacifica, et invocavit Dominum ; et exaudivit eum in igne de cælo super altare holocausti.

26 I zbudował tam ołtarz Panu, i ofiarował całopalenie i zapokojne, i wzywał Pana, i wysłuchał go przez ogień zsyłając go z nieba na ołtarz całopalenia.

27 Præcepitque Dominus angelo, et convertit gladium suum in vaginam.

27 I rozkazał Pan Aniołowi, i obrócił miecz swój do pochwy.

28 Protinus ergo David, videns quod exaudisset eum Dominus in area Ornan Jebusæi, immolavit ibi victimas.

28 Natychmiast tedy, widząc Dawid, że go wysłuchał Pan na boisku Ornana Jebuzejczyka, złożył tam ofiary.

29 Tabernaculum autem Domini, quod fecerat Moyses in deserto, et altare holocaustorum, ea tempestate erat in excelso Gabaon.

29 A przybytek Pański, który sprawił Mojżesz na puszczy i ołtarz całopalenia był naonczas na wyżynie Gabaonu.

30 Et non prævaluit David ire ad altare ut ibi obsecraret Deum : nimio enim fuerat in timore perterritus, videns gladium angeli Domini.

30 I nie mógł Dawid iść do ołtarza, aby tam prosić Boga, zbytnim bowiem strachem był przejęty widząc miecz Anioła Pańskiego.