1 List do Koryntian, rozdział 4

1 Sic nos existimet homo ut ministros Christi, et dispensatores mysteriorum Dei.

1 Niech o nas człowiek tak myśli jak o sługach Chrystusowych i szafarzach tajemnic bożych.

2 Hic jam quæritur inter dispensatores ut fidelis quis inveniatur.

2 Tu już wymaga się od szafarzy, aby każdy okazał się wiernym.

3 Mihi autem pro minimo est ut a vobis judicer, aut ab humano die : sed neque meipsum judico.

3 Dla mnie zaś najmniejsza to rzecz, żebym był sądzony przez was, albo przez jakiś sąd ludzki; lecz i sam siebie nie sądzę.

4 Nihil enim mihi conscius sum, sed non in hoc justificatus sum : qui autem judicat me, Dominus est.

4 Do niczego się bowiem nie poczuwam, ale przez to nie jestem usprawiedliwiony; ten zaś, co mnie sądzi, Pan jest.

5 Itaque nolite ante tempus judicare, quoadusque veniat Dominus : qui et illuminabit abscondita tenebrarum, et manifestabit consilia cordium : et tunc laus erit unicuique a Deo.

5 Zatem nie sądźcie przed czasem, aż przyjdzie Pan, który też oświeci rzeczy ukryte w ciemnościach i objawi zamysły serc i wtedy każdy otrzyma chwałę od Boga.

6 Hæc autem, fratres, transfiguravi in me et Apollo, propter vos : ut in nobis discatis, ne supra quam scriptum est, unus adversus alterum infletur pro alio.

6 To zaś, bracia, objaśniłem na sobie i na Apollu, dla was, abyście się nauczyli z nas, żeby się nad to, co jest napisane, jeden wobec drugiego nie nadymał przeciwko innemu.

7 Quis enim te discernit ? quid autem habes quod non accepisti ? si autem accepisti, quid gloriaris quasi non acceperis ?

7 Któż bowiem cię wyróżnia? A co masz, czegoś nie otrzymał? A jeśliś otrzymał, czemu się chełpisz, jakbyś nie otrzymał?

8 Jam saturati estis, jam divites facti estis : sine nobis regnatis : et utinam regnetis, ut et nos vobiscum regnemus.

8 Jużeście nasyceni, już staliście się bogatymi; bez nas królujecie i obyście królowali, żebyśmy i my z wami królowali.

9 Puto enim quod Deus nos Apostolos novissimos ostendit, tamquam morti destinatos : quia spectaculum facti sumus mundo, et angelis, et hominibus.

9 Mniemam bowiem, że Bóg nas apostołów jako ostatnich okazał, jakby na śmierć przeznaczonych; gdyż staliśmy się dziwowiskiem światu i aniołom i ludziom.

10 Nos stulti propter Christum, vos autem prudentes in Christo : nos infirmi, vos autem fortes : vos nobiles, nos autem ignobiles.

10 Myśmy głupi dla Chrystusa, wy zaś roztropni w Chrystusie; myśmy słabi, wy zaś mocni, wyście poważani, my zaś pogardzani.

11 Usque in hanc horam et esurimus, et sitimus, et nudi sumus, et colaphis cædimur, et instabiles sumus,

11 Aż do tej pory i łakniemy i pragniemy i jesteśmy nadzy i bywamy policzkowani i tułamy się

12 et laboramus operantes manibus nostris : maledicimur, et benedicimus : persecutionem patimur, et sustinemus :

12 i trudzimy się, pracując własnymi rękami. Złorzeczą nam, a błogosławimy; prześladują nas, a znosimy;

13 blasphemamur, et obsecramus : tamquam purgamenta hujus mundi facti sumus, omnium peripsema usque adhuc.

13 znieważają nas, a prosimy. Staliśmy się jakby plugastwem tego świata, śmieciem wszystkich, aż dotąd.

14 Non ut confundam vos, hæc scribo, sed ut filios meos carissimos moneo.

14 Piszę to, nie żeby was zawstydzić, ale jak synów moich najmilszych upominam.

15 Nam si decem millia pædagogorum habeatis in Christo, sed non multos patres. Nam in Christo Jesu per Evangelium ego vos genui.

15 Albowiem choćbyście mieli dziesięć tysięcy pedagogów w Chrystusie, ale nie wielu ojców. Gdyż w Chrystusie Jezusie przez ewangelię ja was zrodziłem.

16 Rogo ergo vos, imitatores mei estote, sicut et ego Christi.

16 Proszę was tedy, bądźcie naśladowcami moimi, jak i ja Chrystusa.

17 Ideo misi ad vos Timotheum, qui est filius meus carissimus, et fidelis in Domino : qui vos commonefaciet vias meas, quæ sunt in Christo Jesu, sicut ubique in omni ecclesia doceo.

17 Dlatego posłałem do was Tymoteusza, który jest moim synem najmilszym i wiernym w Panu; on wam przypomni postępowanie moje w Chrystusie Jezusie, jak uczę wszędzie w każdym kościele.

18 Tamquam non venturus sim ad vos, sic inflati sunt quidam.

18 Niektórzy tak się nadęli, jakbym nie miał przyjść do was.

19 Veniam autem ad vos cito, si Dominus voluerit : et cognoscam non sermonem eorum qui inflati sunt, sed virtutem.

19 Rychło zaś przybędę do was, jeśli Pan zechce i poznam nie mowę tych, którzy się nadęli, ale moc.

20 Non enim in sermone est regnum Dei, sed in virtute.

20 Albowiem nie w mowie jest królestwo boże, ale w mocy.

21 Quid vultis ? in virga veniam ad vos, an in caritate, et spiritu mansuetudinis ?

21 Cóż chcecie? Czy mam przyjść do was z rózgą, czy też z miłością i w duchu łagodności?