1 List św. Pawła do Koryntian

Żaden list św. Pawła nie pokazuje lepiej żywego Kościoła, z jego zapałem i jego biedami. Chrześcijanie w Koryncie kłócą się o swoich kaznodziejów, tolerują ciężki skandal, pozywają się przed pogańskie sądy, pytają o małżeństwo, o mięso ofiarowane bożkom, o dary duchowe i o zmartwychwstanie. Apostoł odpowiada na wszystko, a każda odpowiedź prowadzi go wyżej: od stronnictw do głupstwa krzyża, od nieuporządkowanych uczt do ustanowienia Eucharystii, od rywalizacji o dary do hymnu o miłości, od wątpliwości co do zmartwychwstania do zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Z tego listu pochodzi strona może najczęściej cytowana w całym Nowym Testamencie: „a teraz trwa wiara, nadzieja, miłość, to troje; z tych zaś większa jest miłość” (1 Kor 13,13).

Kto napisał 1 List do Koryntian?

List zaczyna się tak: „Paweł, powołany na apostoła Jezusa Chrystusa z woli bożej i Sostenes brat” (1 Kor 1,1). Sostenes jest współnadawcą pozdrowienia; często utożsamia się go z przełożonym synagogi w Koryncie, o którym mówią Dzieje: „pochwyciwszy Sostenesa, przełożonego synagogi, bili go przed trybunałem” (Dz 18,17), ale to tylko przypuszczenie. Autorem jest Paweł, który podpisuje list własnoręcznie: „Pozdrowienie ręką moją Pawłową” (1 Kor 16,21). Św. Klemens Rzymski, pisząc około 96 roku do tego samego Kościoła, wzywa Koryntian, by wzięli do ręki list błogosławionego Apostoła Pawła i jego upomnienia przeciw stronnictwom; cytują go także św. Ignacy Antiocheński i św. Polikarp. Autentyczność listu nigdy nie była poważnie kwestionowana. O drodze Apostoła do wiary opowiada artykuł Nawrócenie św. Pawła.

Do kogo napisany jest 1 List do Koryntian?

Do Kościoła w Koryncie: „Kościołowi bożemu, który jest w Koryncie, uświęconym w Chrystusie Jezusie, powołanym świętym” (1 Kor 1,2).

Kim byli Koryntianie?

Korynt, zburzony przez Rzymian w 146 roku przed Chrystusem, został odbudowany przez Juliusza Cezara jako kolonia rzymska w 44 roku przed Chrystusem. Stolica prowincji Achai, położony na przesmyku między dwoma portami, Lechajonem nad Zatoką Koryncką i Kenchrami nad Morzem Egejskim, był bogaty, kosmopolityczny i słynny z zepsucia obyczajów. Odbywały się tam igrzyska istmijskie, z których Paweł bierze obraz biegu i wieńca.

Paweł przybył tam w czasie drugiej podróży, około 50-51 roku, i „mieszkał tam rok i sześć miesięcy, nauczając u nich słowa Bożego” (Dz 18,11), u Akwili i Pryscylli. Napis znaleziony w Delfach, wymieniający prokonsula Galliona, brata filozofa Seneki, pozwala datować ten pobyt z rzadką dokładnością. Kościół, który Apostoł założył, liczył kilku Żydów i wielu nawróconych pogan, głównie ludzi prostych: „Bóg wybrał głupstwa świata, aby zawstydził mądrych” (1 Kor 1,27). Po nim przybył Apollo, Żyd z Aleksandrii, „mąż wymowny, i był biegły w Piśmie” (Dz 18,24).

Kiedy powstał 1 List do Koryntian?

Paweł pisze z Efezu, w czasie trzeciej podróży, około 55-57 roku: „W Efezie zaś pozostanę aż do Pięćdziesiątnicy” (1 Kor 16,8). Wysłał już wcześniej list, dziś zaginiony: „Napisałem wam w liście, abyście nie przestawali z rozpustnikami” (1 Kor 5,9).

Dlaczego św. Paweł napisał do Koryntian?

Skłoniły go do tego dwie wiadomości. Ludzie Chloe donieśli mu o podziałach we wspólnocie: „Dano mi bowiem znać o was, bracia moi, przez ludzi Chloi, że są spory między wami” (1 Kor 1,11). Sami Koryntianie przysłali mu list z pytaniami, przywieziony prawdopodobnie przez Stefanasa, Fortunata i Achaika, którzy są z nim w Efezie (1 Kor 16,17). Dlatego kilka rozdziałów zaczyna się formułą odpowiedzi: „O tym zaś, coście pisali” (1 Kor 7,1), „Co do rzeczy zaś ofiarowanych bałwanom” (8,1), o darach duchowych (12,1), o składkach (16,1).

O czym jest 1 List do Koryntian? Streszczenie

Szkoła i parafia używają zwykle Biblii Tysiąclecia; podział na rozdziały jest w niej taki sam jak u ks. Wujka, więc «1 Kor 13» to w obu wydaniach hymn o miłości.

Podziały i mądrość krzyża (rozdziały 1-4)

„każdy z was mówi: Ja właśnie jestem Pawła, ja zaś Apolla, a ja Kefy, ja znów Chrystusa” (1 Kor 1,12). Na te stronnictwa Paweł odpowiada pytaniem: „Rozdzielony jest Chrystus?” (1 Kor 1,13), i krzyżem: „nauka krzyża tym co giną, jest głupstwem; tym zaś, co zbawienia dostępują, to jest nam, jest mocą bożą” (1 Kor 1,18); „my zaś opowiadamy Chrystusa ukrzyżowanego: dla żydów wprawdzie zgorszenie, a dla pogan głupstwo” (1 Kor 1,23). Wśród nich nie chciał znać niczego, „tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2,2). Prawdziwą mądrość objawia Duch: „oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani w serce ludzkie nie wstąpiło, co zgotował Bóg tym, którzy go miłują” (1 Kor 2,9), słowa nawiązujące do Izajasza 64.

Kaznodzieje są tylko sługami: „Ja sadziłem, Apollo podlewał, ale Bóg dał wzrost” (1 Kor 3,6). Jedynym fundamentem jest Chrystus: „Innego bowiem fundamentu nikt założyć nie może, oprócz tego, który jest założony, a jest nim Chrystus Jezus” (1 Kor 3,11). Dzieło każdego zostanie wypróbowane ogniem w dzień Pański, a o Apostołach trzeba myśleć „jak o sługach Chrystusowych i szafarzach tajemnic bożych” (1 Kor 4,1). Paweł, który zrodził ich do wiary, mówi do nich jak ojciec: „w Chrystusie Jezusie przez ewangelię ja was zrodziłem” (1 Kor 4,15).

Skandale: kazirodztwo, procesy, nieczystość (rozdziały 5-6)

Pewien chrześcijanin żyje z żoną swego ojca; Paweł każe go wykluczyć ze wspólnoty, „aby duch był ocalony w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Kor 5,5), i przypomina nową Paschę: „Albowiem Pascha nasza ofiarowany jest Chrystus” (1 Kor 5,7). Gani spory wnoszone przed sędziów pogańskich i przypomina godność ochrzczonego ciała. Tu stoi często szukane zdanie: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko pożyteczne” (1 Kor 6,12), i wezwanie: „Unikajcie rozpusty” (1 Kor 6,18). Uzasadnienie brzmi: „Czy nie wiecie, że członki wasze są świątynią Ducha Świętego, który w was jest, którego macie od Boga i nie jesteście swoi? Jesteście bowiem kupieni za cenę wielką. Chwalcież i noście Boga w ciele waszym” (1 Kor 6,19-20).

1 Kor 7: małżeństwo i dziewictwo

Rozdział 7 jest wielkim tekstem Nowego Testamentu o stanach życia. Małżeństwo jest dobre i nierozerwalne: „Tym zaś, co są złączeni małżeństwem, rozkazuję nie ja, ale Pan, żeby żona nie odchodziła od męża” (1 Kor 7,10). Dziewictwo poświęcone Bogu jest lepsze, bo zostawia serce niepodzielone: „Kto jest bez żony, troszczy się o to, co jest Pańskie, jakby się podobał Bogu” (1 Kor 7,32).

Stąd wniosek: „i ten, co wydaje za mąż pannę swoją, dobrze czyni, i ten, co nie wydaje, lepiej czyni” (1 Kor 7,38). Sobór Trydencki zdefiniował, że stan dziewictwa lub celibatu nie jest niższy od małżeństwa, lecz od niego lepszy (sesja XXIV, 1563, kanon 10). Ten sam rozdział zawiera tak zwany przywilej Pawłowy (wiersze 12-15) i pozwala wdowom ponownie wyjść za mąż, „byle w Panu” (7,39), przypominając, że „przemija postać tego świata” (1 Kor 7,31). Naukę Kościoła o małżeństwie omawia artykuł Sakrament małżeństwa.

Mięso ofiarowane bożkom i wolność chrześcijańska (rozdziały 8-10)

Czy wolno jeść mięso złożone w ofierze bożkom, a potem sprzedawane na targu? Sam bożek jest niczym; ale „Wiedza nadyma, lecz miłość buduje” (1 Kor 8,1), i nie wolno gorszyć słabego brata. W rozdziale 9 Paweł daje własny przykład: zrezygnował z praw apostoła, „Dla wszystkich stałem się wszystkim, abym wszystkich zbawił” (1 Kor 9,22), i ćwiczy ciało jak zawodnik: „karcę ciało moje i w niewolę podbijam, żebym przypadkiem innym przepowiadając, sam nie został odrzucony” (1 Kor 9,27).

Rozdział 10 czyta Wyjście jako figurę: Izraelici pili ze skały, „a skałą był Chrystus” (1 Kor 10,4), co zapowiadała skała Horeb (Wj 17,6). Potem przychodzi najbardziej pocieszający werset o pokusie: „wierny zaś jest Bóg, który nie dopuści kusić was ponad to co możecie, ale z pokusą zgotuje też wyjście, abyście mogli wytrzymać” (1 Kor 10,13). Wreszcie Paweł przeciwstawia stół demonów stołowi Pańskiemu: „Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest uczestnictwem krwi Chrystusowej? A chleb, który łamiemy, czyż nie jest uczestnictwem ciała Pańskiego?” (1 Kor 10,16).

1 Kor 11: nakrycie głowy i Wieczerza Pańska

Po wskazaniach o nakryciu głowy niewiast w czasie modlitwy, „niewiasta ma mieć znak zwierzchności na głowie przez wzgląd na aniołów” (1 Kor 11,10), skąd dawny zwyczaj welonu w kościele, Paweł gani Koryntian, których wspólne uczty kończą się nieporządkiem, i przypomina, co otrzymał: „Pan Jezus tej nocy, w której był wydany, wziął chleb, a dzięki uczyniwszy, łamał i rzekł: Bierzcie i jedzcie: to jest ciało moje, które za was będzie wydane; to czyńcie na moją pamiątkę” (1 Kor 11,23-24). To najstarszy spisany opis ustanowienia Eucharystii, starszy od spisania Ewangelii; porównaj go z Mateuszem 26.

Wniosek zakłada rzeczywistą obecność: „ktokolwiek by jadł ten chleb, albo pił kielich Pański niegodnie, będzie winien ciała i krwi Pańskiej” (1 Kor 11,27); „Niech zaś każdy bada samego siebie i tak niech je z chleba tego i pije z kielicha” (1 Kor 11,28). Sobór Trydencki (sesja XIII, rozdział 7) wyprowadza z tego wersetu obowiązek spowiedzi przed Komunią dla tego, kto jest świadomy grzechu śmiertelnego. Zob. artykuły o Eucharystii i o Komunii świętej.

1 Kor 12-14: dary Ducha Świętego

„A przecie dary są różne, lecz Duch ten sam” (1 Kor 12,4). Rozdział 12 wylicza charyzmaty (mądrość, wiedza, wiara, uzdrawianie, cuda, proroctwo, rozróżnianie duchów, języki) i podporządkowuje je jedności ciała: „Jak bowiem jedno jest ciało, a członków ma wiele […] tak samo i Chrystus” (1 Kor 12,12); „Wy zaś jesteście ciałem Chrystusa i członkami z członka” (1 Kor 12,27). Potem: „Lecz ubiegajcie się o lepsze dary. A ukazuję wam drogę jeszcze wznioślejszą” (1 Kor 12,31). Tą drogą jest rozdział 13, omówiony niżej. Rozdział 14 przedkłada proroctwo, które buduje zgromadzenie, nad mówienie językami: „w kościele wolę pięć słów powiedzieć ze zrozumieniem, aby i drugich nauczyć, niżeli dziesięć tysięcy słów językiem” (1 Kor 14,19); i kończy: „Wszystko zaś niech się dzieje uczciwie i według porządku” (1 Kor 14,40).

1 Kor 15: zmartwychwstanie umarłych

Niektórzy w Koryncie zaprzeczali zmartwychwstaniu ciał. Paweł przypomina najpierw rdzeń przyjętej wiary: „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pisma; i że był pogrzebany i że powstał z martwych dnia trzeciego, według Pisma” (1 Kor 15,3-4), i wylicza świadków: Kefasa, Jedenastu, ponad pięciuset braci naraz, Jakuba, wszystkich Apostołów, a na końcu siebie, „jak przez płód poroniony” (1 Kor 15,8). „A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, więc próżne jest nauczanie nasze, próżna jest i wiara wasza” (1 Kor 15,14). Ale Chrystus powstał „jako pierwociny tych, co zasnęli” (1 Kor 15,20); „jak w Adamie wszyscy umierają, tak i w Chrystusie będą wszyscy ożywieni” (1 Kor 15,22).

Jak zmartwychwstaną umarli? Obrazem ziarna, które obumiera, by wzejść, Paweł opisuje ciało uwielbione: „Wsiewa się w skazitelności, powstanie w nieskazitelności. Bywa wsiewane w niesławie, powstanie w chwale” (1 Kor 15,42-43). Rozdział kończy się wyzwaniem rzuconym śmierci, za Ozeaszem 13: „Gdzież jest zwycięstwo twe, o śmierci? Gdzież jest, śmierci, oścień twój?” (1 Kor 15,55), i dziękczynieniem: „Ale Bogu dzięki, który dał nam zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Kor 15,57).

Składka i pozdrowienia (rozdział 16)

Paweł organizuje składkę dla ubogich w Jerozolimie, zbieraną w pierwszy dzień tygodnia, czyli w niedzielę (16,2); zapowiada swoje przybycie, poleca Tymoteusza i streszcza wszystko w jednym zdaniu: „Niech wszystko wasze dzieje się w miłości” (1 Kor 16,14). Kończy aramejskim wezwaniem Maran ata, czyli Pan przychodzi (1 Kor 16,22).

Plan 1 Listu do Koryntian

1. Pozdrowienie i dziękczynienie (1,1-9).
2. Stronnictwa w Kościele i mądrość krzyża (1,10-4,21).
3. Kazirodca, procesy przed poganami, świętość ciała (5-6).
4. Małżeństwo, dziewictwo i wdowieństwo (7).
5. Mięso ofiarowane bożkom, przykład Pawła, ostrzeżenie z dziejów Izraela (8-10).
6. Porządek zgromadzeń: nakrycie głowy, Wieczerza Pańska (11).
7. Dary Ducha Świętego i jedność ciała (12).
8. Hymn o miłości (13).
9. Proroctwo i dar języków w zgromadzeniu (14).
10. Zmartwychwstanie Chrystusa i umarłych (15).
11. Składka, plany podróży, pozdrowienia (16).

1 Kor 13: hymn o miłości

Ten rozdział z trzynastu wersetów jest jedną z najwyższych stron literatury chrześcijańskiej, a w Polsce czyta się go także na lekcjach polskiego. Łacińskie słowo Wulgaty to caritas: nie uczucie, lecz nadprzyrodzona miłość Boga dla Niego samego i bliźniego ze względu na Boga, rozlana w sercach przez Ducha Świętego. Hymn ma trzy części: bez miłości nic nie ma wartości (w. 1-3), portret miłości (w. 4-7), miłość nie przemija (w. 8-13). Pierwsze słowa brzmią: „Gdybym mówił językami ludzkimi i anielskimi, a miłości bym nie miał; stałem się jak miedź brzęcząca, albo cymbał brzmiący” (1 Kor 13,1), a środek: „Miłość jest cierpliwa, jest łaskawa, miłość nie zazdrości, na złość nie czyni, nie nadyma się” (1 Kor 13,4).

Cały tekst, z interpretacją werset po wersecie, odpowiedzią na pytanie, kto napisał hymn o miłości, i jego miejscem w liturgii, znajdziesz na osobnej stronie: Hymn o miłości, 1 Kor 13. Mszał z 1962 roku czyta go w niedzielę Pięćdziesiątnicy (Quinquagesima; nie mylić z Zesłaniem Ducha Świętego), ostatnią przed Wielkim Postem.

Interpretacja: tematy i lektura katolicka

Kościół, Ciało Chrystusa. „Ponieważ jeden chleb - wielu jesteśmy jednym ciałem; wszyscy, którzy w jednym chlebie uczestniczymy” (1 Kor 10,17): Eucharystia tworzy jedność Kościoła. Ten sam obraz wraca w Liście do Rzymian.

Czyściec. „Jeśli czyje dzieło zgorzeje, szkodę poniesie, lecz sam będzie zbawiony, tak jednak jakby przez ogień” (1 Kor 3,15). Św. Augustyn i św. Grzegorz Wielki widzieli w tym wersecie ogień, który oczyszcza dusze po śmierci; tradycja łacińska zawsze łączyła go z nauką o czyśćcu.

Kapłaństwo i łaska. Apostołowie są sługami Chrystusa i szafarzami tajemnic Bożych (4,1), a Paweł, prześladowca, który został apostołem, wie, ile zawdzięcza łasce: „Z łaski zaś bożej jestem tym, czym jestem i łaska jego nie była we mnie próżna, ale więcej pracowałem niż oni wszyscy; wszakże nie ja, ale łaska boża ze mną” (1 Kor 15,10). Łaska nie wyklucza współpracy człowieka, lecz ją uzdalnia.

Zmartwychwstanie ciała. Rozdział 15 jest głównym źródłem artykułu wyznania wiary o zmartwychwstaniu ciał. W wersecie 51 Wulgata czyta: „Wszyscy wprawdzie zmartwychwstaniemy, ale nie wszyscy będziemy odmienieni” (1 Kor 15,51), podczas gdy obecny tekst grecki mówi raczej, że nie wszyscy umrzemy, ale wszyscy zostaniemy przemienieni. Św. Hieronim znał obie lekcje, a sens wiary pozostaje ten sam. Ten fragment (15,51-57) jest lekcją pierwszej Mszy w Dzień Zaduszny; zob. artykuł Zaduszki.

Wiara, nadzieja i miłość. Trzy cnoty z wersetu 13,13 Kościół nazywa teologalnymi, bo mają za przedmiot samego Boga; omawia je artykuł Cnoty teologalne.

Najważniejsze wersety 1 Listu do Koryntian

• „Nie wiecie, że świątynią Boga jesteście, i Duch Boży mieszka w was?” (1 Kor 3,16).
• „A co masz, czegoś nie otrzymał?” (1 Kor 4,7).
• „albowiem biada mi, jeślibym ewangelii nie opowiadał” (1 Kor 9,16).
• „ci co biegną w zawody, wszyscy wprawdzie biegną, ale jeden otrzymuje nagrodę? Tak biegnijcie, abyście otrzymali” (1 Kor 9,24).
• „Kto więc mniema, że stoi, niech patrzy, żeby nie upadł” (1 Kor 10,12).
• „Czy tedy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko czyńcie ku chwale Boga” (1 Kor 10,31).
• „Bądźcie naśladowcami moimi, jak i ja Chrystusa” (1 Kor 11,1).
• „jeśli co cierpi jeden członek, wspólnie cierpią wszystkie członki” (1 Kor 12,26).
• „Czuwajcie, trwajcie w wierze, mężnie sobie poczynajcie i wzmacniajcie się” (1 Kor 16,13).

1 List do Koryntian w kanonie i w liturgii

List należy do Nowego Testamentu i ma 16 rozdziałów we wszystkich Bibliach. Nigdy nie był kwestionowany: synody w Hipponie (393) i w Kartaginie (397), sobory we Florencji i w Trydencie (sesja IV, 1546) zaliczają go do czternastu listów św. Pawła. W Wulgacie i u ks. Wujka ma 437 wersetów; najdłuższy jest rozdział 15, o zmartwychwstaniu, z 58 wersetami. Dalszy ciąg korespondencji to 2 List do Koryntian.

Mszał z 1962 roku bierze z niego lekcję IV niedzieli Adwentu (1 Kor 4,1-5), niedzieli Siedemdziesiątnicy (1 Kor 9,24-10,5), niedzieli Pięćdziesiątnicy, czyli Quinquagesima, ostatniej przed Popielcem (nie mylić z Zesłaniem Ducha Świętego; rozdział 13), niedzieli Wielkanocnej (1 Kor 5,7-8), Wielkiego Czwartku (1 Kor 11,20-32) i Bożego Ciała (1 Kor 11,23-29), a także IX, X, XI i XVIII niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego (1 Kor 10,6-13; 12,2-11; 15,1-10; 1,4-8). Wśród świąt świętych daje lekcję św. Jakuba Apostoła 25 lipca (1 Kor 4,9-15), św. Bartłomieja 24 sierpnia (1 Kor 12,27-31), św. Agaty 5 lutego (1 Kor 1,26-31), św. Józefa z Kupertynu 18 września (1 Kor 13,1-8) i Mszy dziewic (1 Kor 7,25-34). Pierwsza Msza w Dzień Zaduszny, 2 listopada, czyta zwycięstwo nad śmiercią z 1 Kor 15,51-57.

W Brewiarzu list czyta się w Jutrzni w pierwszym tygodniu po Objawieniu Pańskim, po Liście do Rzymian; w piątek tego tygodnia lekcje biorą się z rozdziału 13. Rozdział 11 daje też lekcje pierwszego nokturnu Jutrzni Bożego Ciała. Niedziele i święta znajdziesz w kalendarzu liturgicznym, a oficjum dnia w Brewiarzu.

Jak czytać 1 List do Koryntian?

Czytaj go jak korespondencję: w każdym rozdziale znajdź postawione pytanie, a potem odpowiedź Apostoła, która zawsze wychodzi od Chrystusa. Rozdział 11 przeczytaj przed Komunią, rozdział 13 powoli, werset po wersecie, jako rachunek sumienia, a rozdział 15 na cmentarzu albo w listopadzie, miesiącu modlitwy za zmarłych. Otwórz obok Dzieje Apostolskie na rozdziale 18, by umieścić założenie Kościoła w Koryncie w czasie. Z komentarzy weź czterdzieści cztery homilie św. Jana Chryzostoma i komentarz św. Tomasza z Akwinu. Całą Biblię z łaciną obok przeczytasz też w aplikacji Biblia katolicka.

Często zadawane pytania

Kto napisał 1 List do Koryntian?

Św. Paweł, który wymienia się w pierwszym wersecie razem z Sostenesem i podpisuje list własną ręką (1 Kor 16,21). Św. Klemens Rzymski powołuje się na niego już około 96 roku, pisząc do tego samego Kościoła w Koryncie.

Kiedy powstał 1 List do Koryntian?

Około 55-57 roku, w Efezie, w czasie trzeciej podróży misyjnej św. Pawła, przed Pięćdziesiątnicą (1 Kor 16,8). Paweł założył Kościół w Koryncie kilka lat wcześniej, w czasie drugiej podróży.

Do kogo jest skierowany 1 List do Koryntian?

Do chrześcijan z Koryntu, wielkiego miasta portowego Grecji i stolicy rzymskiej prowincji Achai, w większości nawróconych pogan i ludzi prostych, którym św. Paweł głosił Ewangelię około 50-51 roku. Pozdrowienie obejmuje też wszystkich, „co wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa, na wszelkim miejscu” (1 Kor 1,2).

Co to jest hymn o miłości?

Rozdział 13 tego listu: pochwała miłości (caritas), bez której nic nie znaczą nawet najwspanialsze dary, wiara przenosząca góry i męczeństwo. Miłość jest cierpliwa i łaskawa, nie szuka swego i nigdy nie ginie; z trzech cnót, wiary, nadziei i miłości, jest największa, bo pozostaje w oglądaniu Boga. Pełny tekst z omówieniem jest na stronie 1 Kor 13.

Co mówi 1 Kor 10,13 o pokusie?

Że „wierny zaś jest Bóg, który nie dopuści kusić was ponad to co możecie”, i że z pokusą da też wyjście. Żadna pokusa nie jest więc nie do odparcia dla tego, kto się modli i współpracuje z łaską.

Ile listów do Koryntian napisał św. Paweł?

Biblia zawiera dwa, pierwszy i drugi. Pierwszy wspomina jednak wcześniejsze pismo, dziś zaginione (1 Kor 5,9), a drugi mówi o liście pisanym „w wielkim utrapieniu i ucisku serca, wśród wielu łez” (2 Kor 2,4), który wielu uważa za jeszcze inny list. Do Pisma Świętego należą tylko dwa zachowane.

Jak cytować 1 List do Koryntian?

Po polsku skrót brzmi 1 Kor: zapis 1 Kor 13,4 oznacza rozdział 13, werset 4. Po łacinie pisze się 1 Cor. Numeracja rozdziałów jest ta sama u ks. Wujka i w Biblii Tysiąclecia.