II Księga Paralipomenon, rozdział 30

1 Misit quoque Ezechias ad omnem Israël et Judam : scripsitque epistolas ad Ephraim et Manassen ut venirent ad domum Domini in Jerusalem, et facerent Phase Domino Deo Israël.

1 Rozesłał też Ezechiasz do wszystkiego Izraela i Judy, i napisał listy do Efraima i do Manassesa, aby przyszli do domu Pańskiego do Jeruzalem i czynili Paschę Panu, Bogu izraelskiemu.

2 Inito ergo consilio regis et principum, et universi cœtus Jerusalem, decreverunt ut facerent Phase mense secundo.

2 I zrobiwszy naradę król i książęta i wszystko zgromadzenie w Jeruzalem, postanowili, żeby obchodzić Paschę miesiąca drugiego.

3 Non enim potuerant facere in tempore suo, quia sacerdotes qui possent sufficere, sanctificati non fuerant, et populus nondum congregatus fuerat in Jerusalem.

3 Nie mogli bowiem uczynić czasu swego, gdyż kapłani, ilu ich było potrzeba, nie byli poświęceni, i lud jeszcze nie był zgromadzony w Jeruzalem.

4 Placuitque sermo regi, et omni multitudini.

4 I podobała się rzecz królowi i wszystkiemu mnóstwu.

5 Et decreverunt ut mitterent nuntios in universum Israël, de Bersabee usque Dan, ut venirent, et facerent Phase Domino Deo Israël in Jerusalem : multi enim non fecerant sicut lege præscriptum est.

5 I postanowili, aby wyprawić posłów do wszystkiego Izraela, od Bersabee aż do Dan, aby przyszli i obchodzili Paschę Panu, Bogu izraelskiemu, w Jeruzalem; bo ich wielu nie czyniło tak, jak prawem było nakazane.

6 Perrexeruntque cursores cum epistolis ex regis imperio, et principum ejus, in universum Israël et Judam, juxta id quod rex jusserat, prædicantes : Filii Israël, revertimini ad Dominum Deum Abraham, et Isaac, et Israël : et revertetur ad reliquias quæ effugerunt manum regis Assyriorum.

6 I pobiegli posłowie z listami wedle rozkazania królewskiego i książąt jego do wszystkiego Izraela i Judy, wedle tego, jak król rozkazał ogłaszając: „Synowie izraelscy, nawróćcie się do Pana, Boga Abrahamowego i Izaakowego i Izraelowego, a wróci się do ostatków, które uszły ręki króla asyryjskiego.

7 Nolite fieri sicut patres vestri et fratres, qui recesserunt a Domino Deo patrum suorum, qui tradidit eos in interitum, ut ipsi cernitis.

7 Nie bądźcie jak ojcowie wasi i bracia, którzy odstąpili od Pana, Boga ojców swoich, który ich podał na zatracenie, jak sami widzicie.

8 Nolite indurare cervices vestras, sicut patres vestri : tradite manus Domino, et venite ad sanctuarium ejus quod sanctificavit in æternum : servite Domino Deo patrum vestrorum, et avertetur a vobis ira furoris ejus.

8 Nie zatwardzajcie karków waszych jak ojcowie wasi; dajcie ręce Panu i przyjdźcie do świątyni jego, którą poświęcił na wieki; służcie Panu, Bogu ojców waszych, a odwróci się od was gniew zapalczywości jego.

9 Si enim vos reversi fueritis ad Dominum, fratres vestri et filii habebunt misericordiam coram dominis suis, qui illos duxerunt captivos, et revertentur in terram hanc : pius enim et clemens est Dominus Deus vester, et non avertet faciem suam a vobis, si reversi fueritis ad eum.

9 Bo jeśli się wy nawrócicie do Pana, bracia wasi i synowie będą mieć miłosierdzie u panów swoich, którzy ich w niewolę pobrali, i wrócą się do tej ziemi; bo dobrotliwy i miłosierny jest Pan, Bóg wasz, i nie odwróci oblicza swego od was, jeśli się do niego nawrócicie.”

10 Igitur cursores pergebant velociter de civitate in civitatem per terram Ephraim et Manasse usque ad Zabulon, illis irridentibus et subsannantibus eos.

10 A tak posłowie biegli w skok od miasta do miasta przez ziemię Efraima i Manassesa aż do Zabulona; a oni naśmiewali się i szydzili z nich.

11 Attamen quidam viri ex Aser, et Manasse, et Zabulon acquiescentes consilio, venerunt Jerusalem.

11 Wszakże niektórzy mężowie z Asera, z Manassesa i z Zabulona, przystając na radę, przyszli do Jeruzalem.

12 In Juda vero facta est manus Domini ut daret eis cor unum, ut facerent juxta præceptum regis et principum verbum Domini.

12 A w Judzie stała się ręka Pańska, żeby im dać serce jedno, aby spełnili, wedle rozkazania królewskiego i książąt, słowo Pańskie.

13 Congregatique sunt in Jerusalem populi multi ut facerent solemnitatem azymorum, in mense secundo :

13 I zebrało się do Jeruzalem ludu wiele, aby obchodzić święto Przaśników miesiąca drugiego.

14 et surgentes destruxerunt altaria quæ erant in Jerusalem, atque universa in quibus idolis adolebatur incensum, subvertentes, projecerunt in torrentem Cedron.

14 I powstawszy zburzyli ołtarze, które były w Jeruzalem, i wszystkie, na których palono kadzidło bałwanom, wywróciwszy wrzucili do potoku Cedron.

15 Immolaverunt autem Phase quartadecima die mensis secundi. Sacerdotes quoque atque Levitæ tandem sanctificati, obtulerunt holocausta in domo Domini :

15 A ofiarowali Paschę czternastego dnia miesiąca drugiego, kapłani też i Lewici, którzy nareszcie się poświęcili, ofiarowali całopalenia w domu Pańskim.

16 steteruntque in ordine suo juxta dispositionem et legem Moysi hominis Dei : sacerdotes vero suscipiebant effundendum sanguinem de manibus Levitarum,

16 I stanęli w swym porządku według rozporządzenia i zakonu Mojżesza, człowieka Bożego; kapłani brali krew na wylewanie z rąk Lewitów,

17 eo quod multa turba sanctificata non esset : et idcirco immolarent Levitæ Phase his qui non occurrerant sanctificari Domino.

17 przeto że wielka moc ludzi nie była poświęcona, i dlatego Lewici ofiarowali Paschę tym, którzy nie pospieszyli się, aby poświęcić się Panu.

18 Magna etiam pars populi de Ephraim, et Manasse, et Issachar, et Zabulon, quæ sanctificata non fuerat, comedit Phase non juxta quod scriptum est : et oravit pro eis Ezechias, dicens : Dominus bonus propitiabitur

18 Wielka też część ludu z Efraima, z Manassesa, z Issachara i z Zabulona, która nie była poświęcona, jadła Paschę, nie według tego, jak jest napisane. I modlił się za nich Ezechiasz mówiąc: „Pan dobry, będzie miłościw

19 cunctis, qui in toto corde requirunt Dominum Deum patrum suorum : et non imputabit eis quod minus sanctificati sunt.

19 wszystkim, którzy z całego serca szukają Pana Boga ojców swoich, a nie poczyta im, że nie dosyć się poświęcili.”

20 Quem exaudivit Dominus, et placatus est populo.

20 I wysłuchał go Pan, i dał się przebłagać ludowi.

21 Feceruntque filii Israël, qui inventi sunt in Jerusalem, solemnitatem azymorum septem diebus in lætitia magna, laudantes Dominum per singulos dies : Levitæ quoque et sacerdotes per organa quæ suo officio congruebant.

21 I obchodzili synowie izraelscy, którzy się znaleźli w Jeruzalem, święto Przaśników przez siedem dni z weselem wielkim, chwaląc Pana na każdy dzień, Lewici też i kapłani na instrumentach, które do ich urzędu należały.

22 Et locutus est Ezechias ad cor omnium Levitarum qui habebant intelligentiam bonam super Domino : et comederunt septem diebus solemnitatis, immolantes victimas pacificorum, et laudantes Dominum Deum patrum suorum.

22 I mówił Ezechiasz do serca wszystkich Lewitów, którzy mieli dobre rozumienie o Panu, i jedli przez siedem dni święta, składając ofiary zapokojne i chwaląc Pana, Boga ojców swoich.

23 Placuitque universæ multitudini ut celebrarent etiam alios dies septem : quod et fecerunt cum ingenti gaudio.

23 I spodobało się wszystkiemu zgromadzeniu, aby święcić jeszcze drugie siedem dni; co też uczynili z wielką radością.

24 Ezechias enim rex Juda præbuerat multitudini mille tauros, et septem millia ovium : principes vero dederant populo tauros mille, et oves decem millia : sanctificata est ergo sacerdotum plurima multitudo.

24 Bo Ezechiasz, król judzki, dał zgromadzeniu tysiąc byków i siedem tysięcy owiec, a książęta dali ludowi tysiąc byków, a owiec dziesięć tysięcy. Poświęciło się tedy kapłanów wielkie mnóstwo.

25 Et hilaritate perfusa omnis turba Juda, tam sacerdotum et Levitarum, quam universæ frequentiæ quæ venerat ex Israël : proselytorum quoque de terra Israël, et habitantium in Juda.

25 I rozweseliło się wszystko zgromadzenie judzkie, tak kapłanów i Lewitów jak i wszystkiego mnóstwa, które przyszło z Izraela, nowonawróconych też z ziemi izraelskiej i mieszkających w Judzie.

26 Factaque est grandis celebritas in Jerusalem, qualis a diebus Salomonis filii David regis Israël in ea urbe non fuerat.

26 I stało się wielkie święto w Jeruzalem, jakiego od dni Salomona, syna Dawidowego, króla izraelskiego, w owym mieście nie było.

27 Surrexerunt autem sacerdotes atque Levitæ benedicentes populo : et exaudita est vox eorum, pervenitque oratio in habitaculum sanctum cæli.

27 I wstali kapłani i Lewici, błogosławiąc ludowi; i był wysłuchany głos ich, i przyszła modlitwa do świętego mieszkania niebieskiego.