I Księga Ezdrasza, rozdział 9

1 Postquam autem hæc completa sunt, accesserunt ad me principes, dicentes : Non est separatus populus Israël, sacerdotes et Levitæ, a populis terrarum et abominationibus eorum : Chananæi videlicet, et Hethæi, et Pherezæi, et Jebusæi, et Ammonitarum, et Moabitarum, et Ægyptiorum, et Amorrhæorum :

1 A gdy się to dokonało, przystąpili do mnie przełożeni mówiąc: „Nie odłączył się lud izraelski, kapłani i Lewici, od narodów ziem i od obrzydłości ich, to jest od Chananejczyków, Hetejczyków, Ferezejczyków, Jebuzejczyków, Ammonitów, Moabitów, Egipcjan i Amorejczyków;

2 tulerunt enim de filiabus eorum sibi et filiis suis, et commiscuerunt semen sanctum cum populis terrarum : manus etiam principum et magistratuum fuit in transgressione hac prima.

2 bo pojęli córki ich sobie i synom swym, i pomieszali potomstwo święte z ludźmi ziem; ręka też książąt i urzędu w tym przestępstwie pierwsza była.”

3 Cumque audissem sermonem istum, scidi pallium meum et tunicam, et evelli capillos capitis mei et barbæ, et sedi mœrens.

3 A gdym usłyszał tę rzecz, rozdarłem płaszcz mój i suknię, i rwałem włosy na głowie mojej i brodzie i siedziałem smutny.

4 Convenerunt autem ad me omnes qui timebant verbum Dei Israël, pro transgressione eorum qui de captivitate venerant, et ego sedebam tristis usque ad sacrificium vespertinum :

4 I zeszli się do mnie wszyscy, którzy bali się słowa Boga Izraelowego, dla przestępstwa tych, którzy się z niewoli wrócili, a ja siedziałem smutny aż do ofiary wieczornej.

5 et in sacrificio vespertino, surrexi de afflictione mea, et scisso pallio et tunica, curvavi genua mea, et expandi manus meas ad Dominum Deum meum.

5 A w ofiarę wieczorną wstałem z utrapienia mego, a rozdarłszy płaszcz i suknię klęknąłem na kolana moje i rozciągnąłem ręce ku Panu, Bogu memu, i rzekłem:

6 Et dixi : Deus meus, confundor et erubesco levare faciem meam ad te : quoniam iniquitates nostræ multiplicatæ sunt super caput nostrum, et delicta nostra creverunt usque ad cælum,

6 „Boże mój, wstyd mi i sromam się podnieść oblicze moje do ciebie; bo nieprawości nasze rozmnożyły się nad głową naszą, i grzechy nasze urosły aż do nieba

7 a diebus patrum nostrorum : sed et nos ipsi peccavimus graviter usque ad diem hanc, et in iniquitatibus nostris traditi sumus ipsi, et reges nostri, et sacerdotes nostri, in manum regum terrarum, et in gladium, et in captivitatem, et in rapinam, et in confusionem vultus, sicut et die hac.

7 od dni ojców naszych; lecz i my sami grzeszyliśmy ciężko aż do dnia tego, a przez nieprawości nasze zostaliśmy wydani my sami i królowie nasi i kapłani nasi w ręce królów ziemi i pod miecz i w niewolę, i na zawstydzenie twarzy jak i dnia tego.

8 Et nunc quasi parum et ad momentum facta est deprecatio nostra apud Dominum Deum nostrum, ut dimitterentur nobis reliquiæ, et daretur nobis paxillus in loco sancto ejus, et illuminaret oculos nostros Deus noster, et daret nobis vitam modicam in servitute nostra :

8 A teraz jakby trochę i na mały czas doszła prośba nasza do Pana, Boga naszego, żeby nam zostawiono ostatek i dany był kołek na miejscu jego świętym i aby oświecił oczy nasze Bóg nasz, a dał nam trochę żywota w niewoli naszej.

9 quia servi sumus, et in servitute nostra non dereliquit nos Deus noster, sed inclinavit super nos misericordiam coram rege Persarum, ut daret nobis vitam, et sublimaret domum Dei nostri, et exstrueret solitudines ejus, et daret nobis sepem in Juda et Jerusalem.

9 Bośmy niewolnicy, a w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg nasz, ale zwrócił ku nam miłosierdzie przed królem perskim aby nam dał żywot i wywyższył dom Boga naszego, i zbudował spustoszenia jego, i dał nam płot w Judzie i w Jeruzalem.

10 Et nunc quid dicemus, Deus noster, post hæc ? Quia dereliquimus mandata tua,

10 A teraz co po tym rzeczemy, Boże nasz? Bośmy opuścili przykazania twoje,

11 quæ præcepisti in manu servorum tuorum prophetarum, dicens : Terra, ad quam vos ingredimini ut possideatis eam, terra immunda est juxta immunditiam populorum, ceterarumque terrarum, abominationibus eorum qui repleverunt eam ab ore usque ad os in coinquinatione sua.

11 któreś dał w ręce sług twoich proroków, mówiąc: Ziemia, do której wchodzicie, aby ją posiąść, ziemia plugawa jest wedle plugastwa narodów i innych ziem i obrzydłości tych, którzy ją napełnili od brzegu aż do brzegu w splugawieniu swym.

12 Nunc ergo filias vestras ne detis filiis eorum, et filias eorum ne accipiatis filiis vestris, et non quæratis pacem eorum et prosperitatem eorum usque in æternum : ut confortemini, et comedatis quæ bona sunt terræ, et hæredes habeatis filios vestros usque in sæculum.

12 Teraz tedy córek waszych nie dajcie synom ich i córek ich nie bierzcie synom waszym, i nie szukajcie im pokoju i szczęścia aż do wieku, abyście byli umocnieni i pożywali dóbr ziemi, i żebyście mieli synów waszych dziedzicami aż na wieki.

13 Et post omnia quæ venerunt super nos in operibus nostris pessimis, et in delicto nostro magno, quia tu, Deus noster, liberasti nos de iniquitate nostra, et dedisti nobis salutem sicut est hodie,

13 A po wszystkim, co przyszło na nas dla uczynków naszych złych i dla grzechu naszego wielkiego, żeś ty, Boże nasz, wybawił nas z nieprawości naszej i dałeś nam zbawienie jak jest dziś,

14 ut non converteremur, et irrita faceremus mandata tua, neque matrimonia jungeremus cum populis abominationum istarum. Numquid iratus es nobis usque ad consummationem, ne dimitteres nobis reliquias ad salutem ?

14 abyśmy się nie wracali i nie gwałcili przykazań twoich, i nie wstępowali w małżeństwa z narodami tych obrzydłości. Czy rozgniewałeś się na nas aż do zginienia, żebyś nam nie zostawił ostatków na wybawienie?

15 Domine Deus Israël, justus es tu : quoniam derelicti sumus, qui salvaremur sicut die hac. Ecce coram te sumus in delicto nostro : non enim stari potest coram te super hoc.

15 Panie, Boże Izraelów! tyś jest sprawiedliwy, żeśmy zostali, żebyśmy byli wybawieni, jak to jest dnia tego. Otośmy przed tobą w przewinieniu naszym, bo nie możemy się ostać przed tobą dla tego.”