Księga Jozuego, rozdział 14

1 Hoc est quod possederunt filii Israël in terra Chanaan, quam dederunt eis Eleazar sacerdos, et Josue filius Nun, et principes familiarum per tribus Israël :

1 To jest, co posiedli synowie Izraelowi w ziemi Chanaan, którą im dali Eleazar kapłan i Jozue, syn Nuna, i książęta domów wedle pokoleń Izraelowych,

2 sorte omnia dividentes, sicut præceperat Dominus in manu Moysi, novem tribubus, et dimidiæ tribui.

2 losem wszystko dzieląc, jak był przykazał Pan przez Mojżesza, dziewięciu pokoleniom i połowie pokolenia.

3 Duabus enim tribubus, et dimidiæ, dederat Moyses trans Jordanem possessionem : absque Levitis, qui nihil terræ acceperunt inter fratres suos :

3 Bo dwom pokoleniom i połowie dał Mojżesz posiadłość za Jordanem, oprócz Lewitów, którzy nic ziemi nie otrzymali między braćmi swymi,

4 sed in eorum successerunt locum filii Joseph in duas divisi tribus, Manasse et Ephraim : nec acceperunt Levitæ aliam in terra partem, nisi urbes ad habitandum, et suburbana earum ad alenda jumenta et pecora sua.

4 ale na ich miejsce nastąpili synowie Józefa, podzieleni na dwa pokolenia, Manassesa i Efraima; i nie otrzymali Lewici innego działu w ziemi, jeno miasta na mieszkanie, a przedmieścia ich na chowanie dobytku i bydła swego.

5 Sicut præceperat Dominus Moysi, ita fecerunt filii Israël, et diviserunt terram.

5 Jak przykazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelowi i podzielili ziemię.

6 Accesserunt itaque filii Juda ad Josue in Galgala, locutusque est ad eum Caleb filius Jephone Cenezæus : Nosti quid locutus sit Dominus ad Moysen hominem Dei de me et te in Cadesbarne.

6 Przystąpili tedy synowie Judy do Jozuego w Galgali i rzekł do niego Kaleb, syn Jefona, Kenezejczyk: „Wiesz, co mówił Pan do Mojżesza, człowieka Bożego, o mnie i o tobie w Kadesbarne.

7 Quadraginta annorum eram quando misit me Moyses famulus Domini de Cadesbarne, ut considerarem terram, nuntiavique ei quod mihi verum videbatur.

7 Czterdzieści mi lat było, kiedy mię posłał Mojżesz, sługa Pański, z Kadesbarne, żebym przepatrzył ziemię, i powiedziałem mu, co mi się zdało prawdą.

8 Fratres autem mei, qui ascenderant mecum, dissolverunt cor populi : et nihilominus ego secutus sum Dominum Deum meum.

8 Lecz bracia moi, którzy chodzili ze mną, strwożyli serce ludu; jam jednak szedł za Panem, Bogiem moim.

9 Juravitque Moyses in die illo, dicens : Terra, quam calcavit pes tuus, erit possessio tua, et filiorum tuorum in æternum : quia secutus es Dominum Deum meum.

9 I przysiągł Mojżesz dnia owego mówiąc: „Ziemia, po której deptała noga twoja, będzie posiadłością twoją i synów twoich na wieki, ponieważ szedłeś za Panem, Bogiem moim.”

10 Concessit ergo Dominus vitam mihi, sicut pollicitus est, usque in præsentem diem. Quadraginta et quinque anni sunt, ex quo locutus est Dominus verbum istud ad Moysen, quando ambulabat Israël per solitudinem : hodie octoginta quinque annorum sum,

10 Użyczył mi tedy Pan życia, jak obiecał, aż do dnia dzisiejszego. Czterdzieści pięć lat temu, jak mówił Pan to słowo do Mojżesza, gdy Izrael chodził po puszczy; dzisiaj mam osiemdziesiąt pięć lat,

11 sic valens ut eo valebam tempore quando ad explorandum missus sum : illius in me temporis fortitudo usque hodie perseverat, tam ad bellandum quam ad gradiendum.

11 tak silny, jak byłem silny natenczas, gdym był posłany na szpiegowanie; siła owego czasu trwa we mnie aż do dnia dzisiejszego, tak ku bojowaniu, jak ku chodzeniu.

12 Da ergo mihi montem istum, quem pollicitus est Dominus, te quoque audiente, in quo Enacim sunt, et urbes magnæ atque munitæ : si forte sit Dominus mecum, et potuero delere eos, sicut promisit mihi.

12 Dajże mi tedy tę górę, którą Pan obiecał, coś i sam słyszał, na której są Enakici i miasta wielkie i obronne; może będzie Pan ze mną i będę mógł wygładzić ich, jak mi obiecał.”

13 Benedixitque ei Josue, et tradidit ei Hebron in possessionem :

13 I pobłogosławił mu Jozue, i dał mu Hebron w posiadłość.

14 atque ex eo fuit Hebron Caleb filio Jephone Cenezæo usque in præsentem diem, quia secutus est Dominum Deum Israël.

14 I od tego czasu dostał się Hebron Kalebowi, synowi Jefona, Kenezejczykowi, aż do dnia dzisiejszego, ponieważ szedł za Panem, Bogiem izraelskim.

15 Nomen Hebron ante vocabatur Cariath Arbe : Adam maximus ibi inter Enacim situs est : et terra cessavit a præliis.

15 Imię Hebronu zwane było przedtem Kariat Arbe; Adam, największy między Enakitami, tam leży. I odpoczęła ziemia od wojny.