Księga Nehemiasza, rozdział 5

1 Et factus est clamor populi et uxorum ejus magnus adversus fratres suos Judæos.

1 I wszczęło się wielkie wołanie ludu i żon ich przeciw Żydom, braciom swoim.

2 Et erant qui dicerent : Filii nostri et filiæ nostræ multæ sunt nimis : accipiamus pro pretio eorum frumentum, et comedamus, et vivamus.

2 I byli, co tak mówili: „Synów naszych i córek naszych jest bardzo wiele, nabierzmy za ich cenę zboża, a jedzmy i żyjmy.”

3 Et erant qui dicerent : Agros nostros, et vineas, et domus nostras opponamus, et accipiamus frumentum in fame.

3 I byli tacy, co mówili: „Pola nasze i winnice, i domy nasze pozastawiajmy, a nabierzmy zboża w głodzie.”

4 Et alii dicebant : Mutuo sumamus pecunias in tributa regis, demusque agros nostros et vineas :

4 A drudzy mówili: „Pożyczmy pieniędzy na podatki królewskie, a dajmy pola nasze i winnice.

5 et nunc sicut carnes fratrum nostrorum, sic carnes nostræ sunt : et sicut filii eorum, ita et filii nostri : ecce nos subjugamus filios nostros et filias nostras in servitutem, et de filiabus nostris sunt famulæ, nec habemus unde possint redimi : et agros nostros et vineas nostras alii possident.

5 A teraz jak ciała braci naszych tak są ciała nasze, a jak synowie ich tak i synowie nasi; oto my dajemy w niewolę synów naszych i córki nasze, i niejedne z córek naszych są niewolnicami, a nie mamy, skądby mogły być wykupione, i pola nasze i winnice nasze inni trzymają.”

6 Et iratus sum nimis cum audissem clamorem eorum secundum verba hæc :

6 I rozgniewałem się bardzo, gdym usłyszał wołanie ich w podobne słowa

7 cogitavitque cor meum mecum, et increpavi optimates et magistratus, et dixi eis : Usurasne singuli a fratribus vestris exigitis ? Et congregavi adversum eos concionem magnam,

7 i pomyślało serce moje ze mną, i zgromiłem przednich i urząd, i rzekłem im: „A więc każdy z was lichwę wyciąga od braci swych?” I zebrałem przeciw nim zgromadzenie wielkie,

8 et dixi eis : Nos, ut scitis, redemimus fratres nostros Judæos, qui venditi fuerant gentibus secundum possibilitatem nostram : et vos igitur vendetis fratres vestros, et redimemus eos ? Et siluerunt, nec invenerunt quid responderent.

8 i rzekłem im: „My, jak wiecie, wykupiliśmy braci naszych, Żydów, którzy byli poganom zaprzedani, według możności naszej; więc też i wy będziecie sprzedawać braci waszych, a my ich odkupywać będziemy?” I umilkli, i nie znaleźli, co by odpowiedzieć.

9 Dixique ad eos : Non est bona res quam facitis : quare non in timore Dei nostri ambulastis, ne exprobretur nobis a gentibus inimicis nostris ?

9 I rzekłem do nich: „Niedobra to rzecz którą czynicie. Czemu nie chodzicie w bojaźni Boga naszego, aby nam nie urągali poganie, nieprzyjaciele nasi?

10 Et ego, et fratres mei, et pueri mei commodavimus plurimis pecuniam et frumentum. Non repetamus in commune istud : æs alienum concedamus quod debetur nobis.

10 I ja, i bracia moi, i słudzy moi, pożyczyliśmy wielom pieniędzy i zboża; nie upominajmy się wspólnie wszyscy tego, darujmy dług, który nam się należy.

11 Reddite eis hodie agros suos, et vineas suas, et oliveta sua, et domos suas : quin potius et centesimum pecuniæ, frumenti, vini et olei, quam exigere soletis ab eis, date pro illis.

11 Zwróćcie im dzisiaj ich pola, ich winnice, ich oliwnice, i domy ich; owszem i setną część pieniędzy, zboża, wina i oliwy, którą zwykliście od nich wyciągać, dajcie za nich.”

12 Et dixerunt : Reddemus, et ab eis nihil quæremus : sicque faciemus ut loqueris. Et vocavi sacerdotes, et adjuravi eos ut facerent juxta quod dixeram.

12 I rzekli: „Wrócimy, a nic od nich żądać nie będziemy, i tak uczynimy, jak mówisz.” I przyzwałem kapłanów, i poprzysiągłem ich, aby uczynili wedle tego, co rzekłem.

13 Insuper excussi sinum meum, et dixi : Sic excutiat Deus omnem virum qui non compleverit verbum istud, de domo sua, et de laboribus suis : sic excutiatur, et vacuus fiat. Et dixit universa multitudo : Amen : et laudaverunt Deum. Fecit ergo populus sicut erat dictum.

13 Nadto wytrząsnąłem zanadrze moje i rzekłem: „Tak niechaj Bóg wytrząśnie wszelkiego męża, który by nie wypełnił słowa tego z domu jego i z pracy jego; tak niech wytrząśnięty i wypróżniony będzie.” I rzekło wszystko zgromadzenie: „Amen.” I chwalili Boga. Uczynił tedy lud, jak było powiedziane.

14 A die autem illa, qua præceperat rex mihi ut essem dux in terra Juda, ab anno vigesimo usque ad annum trigesimum secundum Artaxerxis regis per annos duodecim, ego et fratres mei annonas quæ ducibus debebantur non comedimus.

14 A od owego dnia, którego mi król przykazał, abym był książęciem w ziemi judzkiej, od roku dwudziestego aż do roku trzydziestego wtórego Artakserksesa króla, przez dwanaście lat ja i bracia moi nie jedliśmy z rocznego dochodu, który książętom dawać się winno.

15 Duces autem primi, qui fuerant ante me, gravaverunt populum, et acceperunt ab eis in pane, et vino, et pecunia, quotidie siclos quadraginta : sed et ministri eorum depresserunt populum. Ego autem non feci ita propter timorem Dei :

15 A pierwsi książęta, co przede mną byli, obciążali lud i brali od nich w chlebie i w winie i w pieniądzach na każdy dzień syklów czterdzieści, i słudzy ich gnębili lud. Ale ja tak nie czyniłem dla bojaźni Bożej,

16 quin potius in opere muri ædificavi, et agrum non emi, et omnes pueri mei congregati ad opus erant.

16 ale owszem około murów budowałem i roli nie kupiłem, i wszyscy służebnicy moi na robotę zgromadzeni byli.

17 Judæi quoque et magistratus centum quinquaginta viri, et qui veniebant ad nos de gentibus quæ in circuitu nostro sunt, in mensa mea erant.

17 Żydzi też i urzędnicy, stu pięćdziesięciu mężów, i ci, którzy do nas przychodzili od narodów, które wokoło nas są, u stołu mego byli.

18 Parabatur autem mihi per dies singulos bos unus, arietes sex electi, exceptis volatilibus, et inter dies decem vina diversa, et alia multa tribuebam : insuper et annonas ducatus mei non quæsivi : valde enim attenuatus erat populus.

18 A gotowano mi na każdy dzień wołu jednego, baranów sześć wybornych, oprócz ptactwa, a co dziesięć dni wina rozmaite, i wiele innych rzeczy dawałem; nadto i rocznego dochodu księstwa mego nie domagałem się, bo lud był bardzo zubożony.

19 Memento mei, Deus meus, in bonum, secundum omnia quæ feci populo huic.

19 Pomnijże na mnie, Boże mój, ku dobremu, wedle wszystkiego, com uczynił ludowi temu.