La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
2 Corintios 12
1 Si gloriari oportet (non expedit quidem), veniam autem ad visiones et revelationes Domini.
1 Si es necesario gloriarse (aunque nada se gana en hacerlo): yo haré mención de las visiones, y revelaciones del Señor.
2 Scio hominem in Christo ante annos quatuordecim, sive in corpore nescio, sive extra corpus nescio, Deus scit, raptum hujusmodi usque ad tertium cælum.
2 Yo conozco á un hombre que cree en Cristo que catorce años ha (si en cuerpo, ó fuera del cuerpo no lo sé, sábelo Dios) fué arrebatado hasta el tercer cielo.
3 Et scio hujusmodi hominem sive in corpore, sive extra corpus nescio, Deus scit :
3 Y sé que el mismo hombre (si en cuerpo, ó fuera del cuerpo no lo sé, Dios lo sabe)
4 quoniam raptus est in paradisum : et audivit arcana verba, quæ non licet homini loqui.
4 fué arrebatado al paraíso, donde oyó palabras inefables, que no es lícito ó posible á un hombre el proferirlas ó explicarlas.
5 Pro hujusmodi gloriabor : pro me autem nihil gloriabor nisi in infirmitatibus meis.
5 Hablando de semejante hombre podré gloriarme: mas en cuanto á mí de nada me gloriaré, sino de mis flaquezas y penas.
6 Nam etsi voluero gloriari, non ero insipiens : veritatem enim dicam : parco autem, ne quis me existimet supra id quod videt in me, aut aliquid audit ex me.
6 Verdad es que, si quisiese gloriarme, podría hacerlo sin ser imprudente: porque diria verdad: pero me contengo, á fin de que nadie forme de mi persona un concepto superior á aquello que en mí ve, ó de mí oye.
7 Et ne magnitudo revelationum extollat me, datus est mihi stimulus carnis meæ angelus Satanæ, qui me colaphizet.
7 Y para que la grandeza de las revelaciones no me desvanezca, se me ha dado el estímulo ó aguijón de mi carne, que es como un ángel de Satanás, para que me abofetee.
8 Propter quod ter Dominum rogavi ut discederet a me :
8 Sobre lo cual por tres veces pedí al Señor que le apartase de mí:
9 et dixit mihi : Sufficit tibi gratia mea : nam virtus in infirmitate perficitur. Libenter igitur gloriabor in infirmitatibus meis, ut inhabitet in me virtus Christi.
9 Y respondióme: Bástate mi gracia: porque el poder mío brilla y consigue su fin por medio de la flaqueza, Así que, con gusto me gloriaré de mis flaquezas ó enfermedades, para que haga morada en mí el poder de Cristo.
10 Propter quod placeo mihi in infirmitatibus meis, in contumeliis, in necessitatibus, in persecutionibus, in angustiis pro Christo : cum enim infirmor, tunc potens sum.
10 Por cuya causa yo siento satisfacción y alegría en mis enfermedades, en los ultrajes, en las necesidades, en las persecuciones, en las angustias en que me veo por amor de Cristo: pues cuando estoy débil, entonces con la gracia soy mas fuerte.
11 Factus sum insipiens, vos me coëgistis. Ego enim a vobis debui commendari : nihil enim minus fui ab iis, qui sunt supra modum Apostoli : tametsi nihil sum :
11 Casi estoy hecho un mentecato con tanto alabarme, mas vosotros me habeis forzado á serlo, Porque á vosotros os tocaba el volver por mí: puesto que en ninguna cosa he sido inferior á los mas aventajados Apóstoles: aunque por mí nada soy:
12 signa tamen apostolatus mei facta sunt super vos in omni patientia, in signis, et prodigiis, et virtutibus.
12 En efecto yo os he dado claras señales de mi apostolado con manifestar una paciencia á toda prueba, con milagros, con prodigios, y con efectos extraordinarios del poder divino.
13 Quid est enim, quod minus habuistis præ ceteris ecclesiis, nisi quod ego ipse non gravavi vos ? donate mihi hanc injuriam.
13 Y en verdad, ¿qué habeis tenido vosotros de menos que las otras Iglesias, sino es que yo no os he sido gravoso? Perdonadme ese agravio que os he hecho,
14 Ecce tertio hoc paratus sum venire ad vos : et non ero gravis vobis. Non enim quæro quæ vestra sunt, sed vos. Nec enim debent filii parentibus thesaurizare, sed parentes filiis.
14 Hé ahí que es esta la tercera vez que me dispongo para ir á veros: y tampoco os ocasionaré gravámen. Porque á vosotros os busco yo, no vuestros bienes; atento á que no son los hijos los que deben atesorar para los padres, sino los padres para los hijos.
15 Ego autem libentissime impendam, et super impendar ipse pro animabus vestris : licet plus vos diligens, minus diligar.
15 Yo por mí gustosísimo expenderé cuanto tenga, y aun me entregaré á mí mismo por la salud de vuestras almas: á pesar de parecerme que cuanto mas os quiero, soy menos querido de vosotros.
16 Sed esto : ego vos non gravavi : sed cum essem astutus, dolo vos cepi.
16 En hora buena, dirán: es verdad que yo no os he gravado: pero como soy astuto, os he cogido con dolo.
17 Numquid per aliquem eorum, quos misi ad vos, circumveni vos ?
17 Mas ¿acaso por medio de alguno de mis enviados, os he yo sonsacado algo?
18 Rogavi Titum, et misi cum illo fratrem. Numquid Titus vos circumvenit ? nonne eodem spiritu ambulavimus ? nonne iisdem vestigiis ?
18 A mis ruegos fué Tito, y con él envié á otro hermano. ¿Por ventura Tito os ha estafado? ¿No procedimos con el mismo espíritu y desinterés que antes? ¿no seguimos las mismas pisadas?
19 Olim putatis quod excusemus nos apud vos ? coram Deo in Christo loquimur : omnia autem, carissimi, propter ædificationem vestram.
19 ¿Pensais que aun ahora al decir esto, sea nuestro designio justificarnos delante de vosotros? Delante de Dios hablamos y según el espíritu de Cristo; y todo cuanto os decimos, carísimos, lo decimos para edificación vuestra.
20 Timeo enim ne forte cum venero, non quales volo, inveniam vos : et ego inveniar a vobis, qualem non vultis : ne forte contentiones, æmulationes, animositates, dissensiones, detractiones, susurrationes, inflationes, seditiones sint inter vos :
20 Lo que temo que suceda es, que cuando vaya yo á veros, no os halle tales como yo quiero: y á mí me veais cual no quereis: que por desgracia haya quizá entre vosotros contiendas, envidias, animosidades, discordias, detracciones, chismes, hinchazones, sediciones y bandos:
21 ne iterum cum venero, humiliet me Deus apud vos, et lugeam multos ex iis qui ante peccaverunt, et non egerunt pœnitentiam super immunditia, et fornicatione, et impudicitia, quam gesserunt.
21 Y no sea que cuando yo vaya me humille de nuevo Dios entre vosotros; y tenga que llorar castigando á muchos de los que antes pecaron, y todavía no han hecho penitencia de la impureza, y fornicación, y deshonestidad en que han vivido,
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
2 Corintios 12 · con la app
Recibir el enlace