La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
II Reyes 10
1 Factum est autem post hæc ut moreretur rex filiorum Ammon, et regnavit Hanon filius ejus pro eo.
1 Aconteció después de esto, que murió el rey de los hijos de Ammón, y sucedióle en el trono su hijo Hanón.
2 Dixitque David : Faciam misericordiam cum Hanon filio Naas, sicut fecit pater ejus mecum misericordiam. Misit ergo David, consolans eum per servos suos super patris interitu. Cum autem venissent servi David in terram filiorum Ammon,
2 Dijo entonces David: Quiero demostrar mi afecto y compasión á Hanón hijo de Naas, según hizo su padre conmigo, Envióle, pues, embajadores para consolarle de la muerte de su padre. Mas luego que llegaron éstos al país de los hijos de Ammón,
3 dixerunt principes filiorum Ammon ad Hanon dominum suum : Putas quod propter honorem patris tui miserit David ad te consolatores, et non ideo ut investigaret, et exploraret civitatem, et everteret eam, misit David servos suos ad te ?
3 dijeron los magnates de los Ammonitas á Hanón, su señor: ¿Crees tú que David te ha enviado éstos para consolarte, y honrar así la memoria de tu padre; y no más bien que te ha enviado sus criados para espiar y reconocer el estado de la ciudad, y destruirla algún día?
4 Tulit itaque Hanon servos David, rasitque dimidiam partem barbæ eorum et præscidit vestes eorum medias usque ad nates, et dimisit eos.
4 Con esto Hanón hizo prender á los criados de David, y raerles la mitad de la barba, y cortarles los vestidos hasta cerca de la cintura, y los despachó.
5 Quod cum nuntiatum esset David, misit in occursum eorum : erant enim viri confusi turpiter valde, et mandavit eis David : Manete in Jericho donec crescat barba vestra, et tunc revertimini.
5 Lo que sabido por David, envió luego á encontrarlos, porque se hallaban sumamente avergonzados, y á decirles: Deteneos en Jericó, hasta que os crezca la barba, y entonces volveréis.
6 Videntes autem filii Ammon quod injuriam fecissent David, miserunt, et conduxerunt mercede Syrum Rohob, et Syrum Soba, viginti millia peditum, et a rege Maacha mille viros, et ab Istob duodecim millia virorum.
6 Mas los Ammonitas reflexionando en la injuria hecha á David, tomaron á su sueldo veinte mil infantes de la Siria de Rohob y de la Siria de Soba, mil hombres del rey de Maaca y doce mil de Istob.
7 Quod cum audisset David, misit Joab et omnem exercitum bellatorum.
7 De lo que informado David despachó contra ellos á Joab con todas las tropas.
8 Egressi sunt ergo filii Ammon, et direxerunt aciem ante ipsum introitum portæ : Syrus autem Soba, et Rohob, et Istob, et Maacha, seorsum erant in campo.
8 Salieron, pues, los Ammonitas, y formáronse en batalla frente la entrada de la puerta de la ciudad; pero los Siros de Soba y de Rohob, de Istob y de Maaca estaban á parte en el campo.
9 Videns igitur Joab quod præparatum esset adversum se prælium et ex adverso et post tergum, elegit ex omnibus electis Israël, et instruxit aciem contra Syrum :
9 Viendo, pues, Joab que iban á acometerle de frente y por retaguardia, escogió entre todos los soldados de Israel á los más valientes, y se puso en orden de batalla contra los Siros:
10 reliquam autem partem populi tradidit Abisai fratri suo, qui direxit aciem adversus filios Ammon.
10 Y el resto del ejército entregósele á su hermano Abisai, el cual marchó de frente contra los hijos de Ammón.
11 Et ait Joab : Si prævaluerint adversum me Syri, eris mihi in adjutorium : si autem filii Ammon prævaluerint adversum te, auxiliabor tibi.
11 Y díjole Joab: Si los Siros prevalecieren contra mí, tú vendrás á socorrerme; y si los Ammonitas prevalecieren contra tí, iré yo á auxiliarte.
12 Esto vir fortis, et pugnemus pro populo nostro et civitate Dei nostri : Dominus autem faciet quod bonum est in conspectu suo.
12 Pórtate como hombre de valor, y peleemos por nuestro pueblo y por la ciudad de nuestro Dios; por lo demás el Señor dispondrá lo que sea de su mayor agrado.
13 Iniit itaque Joab, et populus qui erat cum eo, certamen contra Syros : qui statim fugerunt a facie ejus.
13 Con esto Joab atacó con sus tropas á los Siros: los cuales huyeron al instante volviéndole las espaldas.
14 Filii autem Ammon videntes quia fugissent Syri, fugerunt et ipsi a facie Abisai, et ingressi sunt civitatem : reversusque est Joab a filiis Ammon, et venit Jerusalem.
14 Y cuando los hijos de Ammón vieron que los Siros habían huido, echaron también ellos á huir de delante de Abisai, retirándose á la plaza. Y Joab dejó el país de los hijos de Ammón, y volvióse á Jerusalén,
15 Videntes igitur Syri quoniam corruissent coram Israël, congregati sunt pariter.
15 Entretanto los Siros viéndose derrotados por Israel, volvieron á rehacerse.
16 Misitque Adarezer, et eduxit Syros qui erant trans fluvium, et adduxit eorum exercitum : Sobach autem, magister militiæ Adarezer, erat princeps eorum.
16 Adarecer hizo venir á los Siros que habitaban á la otra parte del río, y juntó de ellos un ejército al mando de Sobac, general de las armas de Adarecer.
17 Quod cum nuntiatum esset David, contraxit omnem Israëlem, et transivit Jordanem, venitque in Helam : et direxerunt aciem Syri ex adverso David, et pugnaverunt contra eum.
17 Avisado de esto David, reunió todas las tropas de Israel; pasó el Jordán, y fué á Helam: y los Siros presentando la batalla á David pelearon contra él.
18 Fugeruntque Syri a facie Israël, et occidit David de Syris septingentos currus, et quadraginta millia equitum : et Sobach principem militiæ percussit, qui statim mortuus est.
18 Pero Israel los puso en fuga, y destrozó David setecientos carros de los Siros y cuarenta mil caballos; é hirió al capitán general Sobac, que murió al instante.
19 Videntes autem universi reges qui erant in præsidio Adarezer, se victos esse ab Israël, expaverunt, et fugerunt quinquaginta et octo millia coram Israël. Et fecerunt pacem cum Israël, et servierunt eis : timueruntque Syri auxilium præbere ultra filiis Ammon.
19 Pues como todos aquellos reyes que seguían el partido de Adarecer se viesen vencidos por Israel, se llenaron de pavor, y volvieron las espaldas á presencia de Israel cincuenta y ocho mil hombres. Al fin hicieron paces con los Israelitas, y se les sujetaron; y no se atrevieron más los Siros á prestar socorro á los Ammonitas.
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
II Reyes 10 · con la app
Recibir el enlace