La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
II Reyes 12
1 Misit ergo Dominus Nathan ad David : qui cum venisset ad eum, dixit ei : Duo viri erant in civitate una, unus dives, et alter pauper.
1 El Señor, pues, envió Natán á David, al cual dijo Natán luego de llegado: Había dos hombres en una ciudad de tu reino, el uno rico y el otro pobre.
2 Dives habebat oves et boves plurimos valde.
2 Tenía el rico ovejas y bueyes en grandísimo número:
3 Pauper autem nihil habebat omnino, præter ovem unam parvulam quam emerat et nutrierat, et quæ creverat apud eum cum filiis ejus simul, de pane illius comedens, et de calice ejus bibens, et in sinu illius dormiens : eratque illi sicut filia.
3 El pobre no tenía nada más que una ovejita que había comprado y criado, y que había crecido en su casa entre sus hijos, comiendo de su pan, y bebiendo en su vaso, y durmiendo en su seno, y la quería como si fuese una hija suya.
4 Cum autem peregrinus quidam venisset ad divitem, parcens ille sumere de ovibus et de bobus suis, ut exhiberet convivium peregrino illi qui venerat ad se, tulit ovem viri pauperis, et præparavit cibos homini qui venerat ad se.
4 Mas habiendo llegado un huésped á casa del rico, no quiso éste tocar á sus ovejas, ni á sus bueyes para dar el convite al forastero que le había llegado: sino que quitó la ovejita al pobre, y aderezóla para dar de comer al huésped que tenía en casa.
5 Iratus autem indignatione David adversus hominem illum nimis, dixit ad Nathan : Vivit Dominus, quoniam filius mortis est vir qui fecit hoc.
5 Oido esto David, altamente indignado contra aquel hombre: dijo á Natán: Vive Dios, que hombre que tal hizo es reo de muerte,
6 Ovem reddet in quadruplum, eo quod fecerit verbum istud, et non pepercerit.
6 Pagará cuatro veces la oveja, por haber hecho ese atentado, y no haber tenido consideración al pobre.
7 Dixit autem Nathan ad David : Tu es ille vir. Hæc dicit Dominus Deus Israël : Ego unxi te in regem super Israël, et ego erui te de manu Saul,
7 Dijo entonces Natán á David: Ese hombre eres tú. Esto es lo que dice el Señor Dios de Israel: Yo te ungí rey de Israel, y te libré de la mano de Saul:
8 et dedi tibi domum domini tui, et uxores domini tui in sinu tuo, dedique tibi domum Israël et Juda : et si parva sunt ista, adjiciam tibi multo majora.
8 Te dí la casa de tu señor, y puse á tu arbitrio sus mujeres; te hice dueño también de la casa de Israel y de Judá: y si esto es poco, te añadiré aún cosas mucho mayores.
9 Quare ergo contempsisti verbum Domini, ut faceres malum in conspectu meo ? Uriam Hethæum percussisti gladio, et uxorem illius accepisti in uxorem tibi, et interfecisti eum gladio filiorum Ammon.
9 ¿Cómo, pues, has vilipendiado mi palabra, haciendo el mal delante de mis ojos? A Urías, Heteo, le hiciste perder la vida, y le has tomado su mujer para mujer tuya, matándole á él con la espada de los hijos de Ammón.
10 Quam ob rem non recedet gladius de domo tua usque in sempiternum, eo quod despexeris me, et tuleris uxorem Uriæ Hethæi ut esset uxor tua.
10 Por lo cual no se apartará jamás de tu casa la espada de la muerte; porque me has despreciado, y has quitado la mujer á Urías, Heteo, para que fuese mujer tuya.
11 Itaque hæc dicit Dominus : Ecce ego suscitabo super te malum de domo tua, et tollam uxores tuas in oculis tuis, et dabo proximo tuo : et dormiet cum uxoribus tuis in oculis solis hujus.
11 He aquí, pues, lo que dice el Señor: Yo haré salir de tu propia casa los desastres contra tí, y te quitaré tus mujeres delante de tus ojos, y dárselas he á otro, el cual dormirá con ellas á la luz de este sol:
12 Tu enim fecisti abscondite : ego autem faciam verbum istud in conspectu omnis Israël, et in conspectu solis.
12 Porque tú has cometido el pecado ocultamente; pero yo haré esto que digo á vista de todo Israel y á la luz misma del sol,
13 Et dixit David ad Nathan : Peccavi Domino. Dixitque Nathan ad David : Dominus quoque transtulit peccatum tuum : non morieris.
13 Dijo David á Natán: Pequé contra el Señor, Respondióle Natán: También el Señor que ve tu dolor, te ha perdonado el pecado: No morirás.
14 Verumtamen quoniam blasphemare fecisti inimicos Domini, propter verbum hoc, filius qui natus est tibi, morte morietur.
14 Pero como tú has sido causa de que los enemigos del Señor han blasfemado contra él, el hijo que te ha nacido del adulterio, morirá irremisiblemente.
15 Et reversus est Nathan in domum suam. Percussit quoque Dominus parvulum quem pepererat uxor Uriæ David, et desperatus est.
15 Dicho esto se retiró Natán á su casa. Con efecto, el Señor hirió al niño que la mujer de Urías había parido á David, y fué desahuciado.
16 Deprecatusque est David Dominum pro parvulo : et jejunavit David jejunio, et ingressus seorsum, jacuit super terram.
16 No obstante, David rogó al Señor por el niño, y ayunó con rigor estremado; y retirándose á parte, se estuvo postrado en tierra.
17 Venerunt autem seniores domus ejus, cogentes eum ut surgeret de terra : qui noluit, nec comedit cum eis cibum.
17 Fueron á él los más ancianos ó principales de sus domésticos, para obligarle á fuerza de ruegos á que se levantase del suelo; mas él no quiso hacerlo, ni tomar con ellos alimento.
18 Accidit autem die septima ut moreretur infans : timueruntque servi David nuntiare ei quod mortuus esset parvulus : dixerunt enim : Ecce cum parvulus adhuc viveret, loquebamur ad eum, et non audiebat vocem nostram : quanto magis si dixerimus : Mortuus est puer, se affliget ?
18 Murió el día séptimo el infante, y los criados de David temían darle la noticia de la muerte, porque decían: Si aun cuando el niño vivía, le hablábamos y no quería escucharnos, ¿cuánto más se afligirá ahora si le decimos que el niño ha muerto?
19 Cum ergo David vidisset servos suos mussitantes, intellexit quod mortuus esset infantulus : dixitque ad servos suos : Num mortuus est puer ? Qui responderunt ei : Mortuus est.
19 David empero observando que sus criados andaban en murmullos, conoció ser muerto el niño; y así les dijo: ¿Es que ha muerto ya el niño? Y respondieron: Ha muerto.
20 Surrexit ergo David de terra, et lotus unctusque est : cumque mutasset vestem, ingressus est domum Domini : et adoravit, et venit in domum suam, petivitque ut ponerent ei panem, et comedit.
20 Entonces David se levantó del suelo: lavóse y ungióse; y mudando de ropa entró en la Casa del Señor, y le adoró. Pasando después á su palacio, pidió que le pusiesen la mesa, y comió,
21 Dixerunt autem ei servi sui : Quis est sermo quem fecisti ? propter infantem, cum adhuc viveret, jejunasti et flebas : mortuo autem puero, surrexisti, et comedisti panem.
21 Y dijéronle sus criados: ¿De qué provendrá eso? Tú ayunabas y llorabas por el niño cuando aún vivía, y ahora que ha muerto te has levantado y has comido.
22 Qui ait : Propter infantem, dum adhuc viveret, jejunavi et flevi : dicebam enim : Quis scit si forte donet eum mihi Dominus, et vivat infans ?
22 Respondióles David: He ayunado y llorado por el niño, mientras vivía; porque decía yo: ¿Quién sabe si el Señor me le dejará, y si quedará con vida el niño?
23 Nunc autem quia mortuus est, quare jejunem ? numquid potero revocare eum amplius ? ego vadam magis ad eum : ille vero non revertetur ad me.
23 Mas ahora que ha muerto, ¿á qué fin he de ayunar? Por ventura podré restituirle á la vida? Antes bien iré yo á él; pero él no volverá á mí.
24 Et consolatus est David Bethsabee uxorem suam, ingressusque ad eam dormivit cum ea : quæ genuit filium, et vocavit nomen ejus Salomon : et Dominus dilexit eum.
24 Consoló después David á Betsabee, su esposa; y estuvo, y durmió con ella: la cual le parió un hijo, á quien David puso por nombre Salomón, y á quien amó el Señor,
25 Misitque in manu Nathan prophetæ, et vocavit nomen ejus, Amabilis Domino, eo quod diligeret eum Dominus.
25 Y por medio del profeta Natán le puso también el nombre de AMADO DEL SEÑOR, en atención al amor que el Señor le tenía.
26 Igitur pugnabat Joab contra Rabbath filiorum Ammon, et expugnabat urbem regiam.
26 Entre tanto prosiguió Joab el asedio de Rabbat de los Ammonitas: y estando para dar el asalto á esta ciudad regia,
27 Misitque Joab nuntios ad David, dicens : Dimicavi adversum Rabbath, et capienda est Urbs aquarum.
27 remitió correos á David, diciendo: He combatido á Rabbat, y está para ser tomada la ciudad de las aguas.
28 Nunc igitur congrega reliquam partem populi, et obside civitatem, et cape eam : ne cum a me vastata fuerit urbs, nomini meo ascribatur victoria.
28 Junta, pues, ahora el resto del ejército, y ven á batir la ciudad y tomarla; á fin de que, conquistándola yo, no se me atribuya á mí el honor de la victoria.
29 Congregavit itaque David omnem populum, et profectus est adversum Rabbath : cumque dimicasset, cepit eam.
29 Juntó, pues, David todas las tropas, y marchó contra Rabbat, y la tomó por asalto.
30 Et tulit diadema regis eorum de capite ejus, pondo auri talentum, habens gemmas pretiosissimas : et impositum est super caput David. Sed et prædam civitatis asportavit multam valde :
30 Y quitó de la cabeza de su rey la corona, que pesaba un talento de oro, y tenía piedras preciosísimas; la cual fué puesta sobre la cabeza ó trono de David. Demás de esto llevó de la ciudad muchísimos despojos.
31 populum quoque ejus adducens serravit, et circumegit super eos ferrata carpenta : divisitque cultris, et traduxit in typo laterum : sic fecit universis civitatibus filiorum Ammon. Et reversus est David et omnis exercitus in Jerusalem.
31 A los habitantes los sacó fuera, y mandó que unos fuesen aserrados, haciendo pasar sobre otros narrias ó carros con ruedas de hierro, y despedazarlos con cuchillos, y arrojarlos en los hornos de ladrillos. Así trató á todas las ciudades de los Ammonitas. En seguida volvióse David con todo su ejército á Jerusalén.
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
II Reyes 12 · con la app
Recibir el enlace