2 List do Koryntian, rozdział 3

1 Incipimus iterum nosmetipsos commendare ? aut numquid egemus (sicut quidam) commendatitiis epistolis ad vos, aut ex vobis ?

1 Zaczynamy znowu zalecać samych siebie? Albo czy potrzebujemy, jak niektórzy, listów polecających do was, albo od was?

2 Epistola nostra vos estis, scripta in cordibus nostris, quæ scitur, et legitur ab omnibus hominibus :

2 Listem naszym jesteście wy, napisanym na sercach naszych, który znają i czytają wszyscy ludzie;

3 manifestati quod epistola estis Christi, ministrata a nobis, et scripta non atramento, sed Spiritu Dei vivi : non in tabulis lapideis, sed in tabulis cordis carnalibus.

3 oczywiście, że jesteście listem Chrystusowym, sporządzonym przez nas i napisanym nie atramentem, ale Duchem Boga żywego, nie na tablicach kamiennych, ale na cielesnych tablicach serca.

4 Fiduciam autem talem habemus per Christum ad Deum :

4 Ufność zaś taką mamy przez Chrystusa ku Bogu;

5 non quod sufficientes simus cogitare aliquid a nobis, quasi ex nobis : sed sufficientia nostra ex Deo est :

5 nie żebyśmy byli zdolni pomyśleć coś sami od siebie, jakby sami z siebie, ale zdolność nasza jest z Boga;

6 qui et idoneos nos fecit ministros novi testamenti : non littera, sed Spiritu : littera enim occidit, Spiritus autem vivificat.

6 który też uczynił nas odpowiednimi sługami Nowego Testamentu, nie literą, ale duchem; bo litera zabija, a duch ożywia.

7 Quod si ministratio mortis litteris deformata in lapidibus fuit in gloria, ita ut non possent intendere filii Israël in faciem Moysi propter gloriam vultus ejus, quæ evacuatur :

7 A jeśli posługiwanie śmierci, literami wyrażone na kamieniach, było w chwale, tak że synowie Izraela nie mogli patrzeć na twarz Mojżesza dla chwały oblicza jego, która przemija,

8 quomodo non magis ministratio Spiritus erit in gloria ?

8 to jakże posługiwanie Ducha nie będzie tym bardziej w chwale?

9 Nam si ministratio damnationis gloria est : multo magis abundat ministerium justitiæ in gloria.

9 Albowiem jeśli posługiwanie potępienia jest chwałą, daleko więcej obfituje w chwałę posługiwanie sprawiedliwości.

10 Nam nec glorificatum est, quod claruit in hac parte, propter excellentem gloriam.

10 Gdyż co zabłysło, nie jaśniało chwałą w tej mierze, z powodu przewyższającej chwały.

11 Si enim quod evacuatur, per gloriam est : multo magis quod manet, in gloria est.

11 Jeśli bowiem to, co przemija, jest w chwale, daleko więcej to, co trwa, jest w chwale.

12 Habentes igitur talem spem, multa fiducia utimur :

12 Mając więc taką nadzieję, postępujemy z wielką ufnością:

13 et non sicut Moyses ponebat velamen super faciem suam, ut non intenderent filii Israël in faciem ejus, quod evacuatur,

13 a nie jak „Mojżesz kładł zasłonę na oblicze swoje,” aby synowie Izraela nie patrzyli na twarz jego, co niszczeje;

14 sed obtusi sunt sensus eorum. Usque in hodiernum enim diem, idipsum velamen in lectione veteris testamenti manet non revelatum (quoniam in Christo evacuatur),

14 ale stępiały ich umysły. Albowiem aż do dnia dzisiejszego ta sama zasłona przy czytaniu Starego Testamentu pozostaje nieodkryta (ponieważ w Chrystusie niszczeje),

15 sed usque in hodiernum diem, cum legitur Moyses, velamen positum est super cor eorum.

15 ale aż do dnia dzisiejszego, gdy czytają Mojżesza, zasłona leży na ich sercu.

16 Cum autem conversus fuerit ad Dominum, auferetur velamen.

16 „Gdy zaś nawróci się do Pana, zasłona będzie zdjęta.”

17 Dominus autem Spiritus est : ubi autem Spiritus Domini, ibi libertas.

17 A Pan jest Duchem. Gdzie zaś Duch Pański, tam wolność.

18 Nos vero omnes, revelata facie gloriam Domini speculantes, in eamdem imaginem transformamur a claritate in claritatem, tamquam a Domini Spiritu.

18 Ale my wszyscy, odkrytym obliczem patrząc w zwierciadle na chwałę Pańską, w ten sam obraz się przemieniamy z jasności w jasność, jakby od Ducha Pańskiego.