Księga Estery, rozdział 10

1 Rex vero Assuerus omnem terram et cunctas maris insulas fecit tributarias :

1 A król Aswerus zhołdował wszystką ziemię i wszystkie wyspy morskie.

2 cujus fortitudo et imperium, et dignitas atque sublimitas, qua exaltavit Mardochæum, scripta sunt in libris Medorum, atque Persarum :

2 A moc jego i panowanie oraz godność i wywyższenie, do których podniósł Mardocheusza, zapisane są w księgach Medów i Persów,

3 et quomodo Mardochæus judaici generis secundus a rege Assuero fuerit, et magnus apud Judæos, et acceptabilis plebi fratrum suorum, quærens bona populo suo, et loquens ea quæ ad pacem seminis sui pertinerent.

3 i jak Mardocheusz z narodu żydowskiego był drugim po królu Aswerusie i wielkim u Żydów i miał wzięcie u ludu, braci swych, ponieważ troszczył się o dobro ludu swego i mówił to, co należało ku pokojowi narodu jego.

4 Dixitque Mardochæus : A Deo facta sunt ista.

4 I rzekł Mardocheusz: „Od Boga się to stało.

5 Recordatus sum somnii quod videram, hæc eadem significantis : nec eorum quidquam irritum fuit.

5 Wspomniałem na sen, który widziałem, to samo znaczący, a nic się z niego nie odmieniło.

6 Parvus fons, qui crevit in fluvium, et in lucem solemque conversus est, et in aquas plurimas redundavit : Esther est quam rex accepit uxorem, et voluit esse reginam.

6 Małe źródło, które urosło w rzekę i obróciło się w światło i w słońce, i w wody wielkie się rozlało, jest to Estera, którą król wziął za żonę, i chciał, aby była królową.

7 Duo autem dracones : ego sum, et Aman.

7 A dwa smoki, to ja jestem i Aman.

8 Gentes, quæ convenerant : hi sunt, qui conati sunt delere nomen Judæorum.

8 Narody, które się zebrały, są to ci, którzy chcieli zgładzić imię żydowskie.

9 Gens autem mea Israël est, quæ clamavit ad Dominum, et salvum fecit Dominus populum suum : liberavitque nos ab omnibus malis, et fecit signa magna atque portenta inter gentes :

9 A naród mój, jest to lud izraelski, który wołał do Pana, i zachował Pan lud swój, i wybawił nas od wszystkiego złego, i uczynił znaki wielkie i dziwy między narodami.

10 et duas sortes esse præcepit, unam populi Dei, et alteram cunctarum gentium.

10 I rozkazał, aby dwa losy były, jeden ludu Bożego, a drugi wszystkich narodów.

11 Venitque utraque sors in statutum ex illo jam tempore diem coram Deo universis gentibus :

11 I przyszły oba losy na dzień, ustanowiony od owego czasu przed Bogiem dla wszystkich narodów.

12 et recordatus est Dominus populi sui, ac misertus est hæreditatis suæ.

12 I wspomniał Pan na lud swój, i zmiłował się nad swym dziedzictwem.

13 Et observabuntur dies isti in mense Adar quartadecima et quintadecima die ejusdem mensis, cum omni studio et gaudio, in unum cœtum populi congregati, in cunctas deinceps generationes populi Israël.

13 I będą obchodzone te dni w miesiącu Adar, czternastego i piętnastego dnia tegoż miesiąca, ze wszystką pilnością i z weselem ludu, w jedną gromadę zebranego, przez wszystkie dalsze pokolenia ludu izraelskiego.”