Księga Estery, rozdział 15

1 Et mandavit ei (haud dubium quin esset Mardochæus) ut ingrederetur ad regem, et rogaret pro populo suo et pro patria sua.

1 I rozkazał jej (nie ma wątpliwości, że był to Mardocheusz), aby weszła do króla i przyczyniła się za ludem swym i za ojczyzną swoją.

2 Memorare, inquit, dierum humilitatis tuæ, quomodo nutrita sis in manu mea, quia Aman secundus a rege locutus est contra nos in mortem :

2 „Pamiętaj, rzecze, na dni uniżenia twego, jak byłaś wychowana na rękach moich, bo Aman, drugi po królu, mówił przeciwko nam na śmierć;

3 et tu invoca Dominum, et loquere regi pro nobis, et libera nos de morte.

3 a ty wzywaj Pana i mów królowi o nas, i wybaw nas od śmierci.”

4 Die autem tertio deposuit vestimenta ornatus sui, et circumdata est gloria sua.

4 A dnia trzeciego złożyła z siebie szaty ubioru swego i otoczyła się chwałą swoją.

5 Cumque regio fulgeret habitu, et invocasset omnium rectorem et salvatorem Deum, assumpsit duas famulas,

5 A jaśniejąc w odzieniu królewskim i wezwawszy rządcę i zbawiciela wszystkich, Boga, wzięła z sobą dwie służebnice,

6 et super unam quidem innitebatur, quasi præ deliciis et nimia teneritudine corpus suum ferre non sustinens :

6 i na jednej się wspierała, jakoby od rozkoszy i od wielkiej ciała delikatności sama sobą władać nie mogła,

7 altera autem famularum sequebatur dominam, defluentia in humum indumenta sustentans.

7 a druga panna szła za panią, niosąc szatę wleczącą się po ziemi.

8 Ipsa autem roseo colore vultum perfusa, et gratis ac nitentibus oculis, tristem celabat animum, et nimio timore contractum.

8 A ona sama różaną barwą na twarzy rozlaną i wdzięcznymi a jasnymi oczyma serce swe smutne i zbytnią bojaźnią ściśnione pokrywała.

9 Ingressa igitur cuncta per ordinem ostia, stetit contra regem, ubi ille residebat super solium regni sui, indutus vestibus regiis, auroque fulgens, et pretiosis lapidibus : eratque terribilis aspectu.

9 Wszedłszy tedy za porządkiem przez wszystkie drzwi stanęła przed królem, gdzie on siedział na stolicy królestwa swego, obleczony w szaty królewskie i świecący się od złota i drogich kamieni, a był srogiego wejrzenia.

10 Cumque elevasset faciem, et ardentibus oculis furorem pectoris indicasset, regina corruit, et in pallorem colore mutato, lassum super ancillulam reclinavit caput.

10 A gdy podniósł oblicze swe i pałającymi oczyma gniew serca swego ukazał, upadła królowa i zbladłszy omdlałą głowę na panience służebnej położyła.

11 Convertitque Deus spiritum regis in mansuetudinem, et festinus ac metuens exilivit de solio, et sustentans eam ulnis suis donec rediret ad se, his verbis blandiebatur :

11 I odmienił Bóg serce króla w łaskawość, i zaraz, uląkłszy się o nią, skoczył ze stolicy, a trzymając ją swymi rękoma, ażby przyszła do siebie, tymi ją słowy uspokajał:

12 Quid habes, Esther ? ego sum frater tuus : noli metuere.

12 „Cóż ci to, Estero? Jam jest brat twój, nie bój się!

13 Non morieris : non enim pro te, sed pro omnibus hæc lex constituta est.

13 Nie umrzesz, bo nie dla ciebie, ale dla wszystkich innych to prawo uczynione.

14 Accede igitur, et tange sceptrum.

14 Przystąp tedy a dotknij się berła.”

15 Cumque illa reticeret, tulit auream virgam, et posuit super collum ejus, et osculatus est eam, et ait : Cur mihi non loqueris ?

15 A gdy ona milczała, wziął złote berło i położył na jej szyi, i pocałował ją, i rzekł: „Czemu mi nie mówisz?”

16 Quæ respondit : Vidi te, domine, quasi angelum Dei, et conturbatum est cor meum præ timore gloriæ tuæ.

16 A ona odpowiedziała: „Ujrzałam cię, panie, jak anioła Bożego i strwożyło się serce moje dla bojaźni chwały twojej.

17 Valde enim mirabilis es, domine, et facies tua plena est gratiarum.

17 Albowiem zadziwiający jesteś, panie, a oblicze twoje jest pełne powabu.”

18 Cumque loqueretur, rursus corruit, et pene exanimata est.

18 A gdy mówiła, znowu upadła i ledwie nie umarła.

19 Rex autem turbabatur, et omnes ministri ejus consolabantur eam.

19 A król się frasował, i wszyscy słudzy jego pocieszali ją.