Księga Habakuka, rozdział 3

1 Oratio Habacuc prophetæ, pro ignorantiis.

1 Modlitwa Habakuka proroka za niewiadomości.

2 Domine, audivi auditionem tuam, et timui. Domine, opus tuum, in medio annorum vivifica illud ; in medio annorum notum facies : cum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.

2 Panie, słyszałem wieść o tobie i uląkłem się. Panie, dzieło twoje; w pośrodku lat ożyw je. W pośrodku lat oznajmisz; gdy się rozgniewasz, wspomnisz na miłosierdzie.

3 Deus ab austro veniet, et Sanctus de monte Pharan : operuit cælos gloria ejus, et laudis ejus plena est terra.

3 Bóg od południa przyjdzie, a Święty z góry Faran. Okryła niebiosa chwała jego, a wysławiania jego pełna jest ziemia.

4 Splendor ejus ut lux erit, cornua in manibus ejus : ibi abscondita est fortitudo ejus.

4 Blask jego jak światło będzie, rogi w ręku jego: tam jest zakryta moc jego.

5 Ante faciem ejus ibit mors, et egredietur diabolus ante pedes ejus.

5 Przed obliczem jego pójdzie śmierć, i wyjdzie diabeł przed nogami jego.

6 Stetit, et mensus est terram ; aspexit, et dissolvit gentes, et contriti sunt montes sæculi : incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus.

6 Stanął i zmierzył ziemię, spojrzał i rozwiązał narody i skruszone są góry odwieczne, zniżyły się pagórki świata przed drogami wieczności jego.

7 Pro iniquitate vidi tentoria Æthiopiæ ; turbabuntur pelles terræ Madian.

7 Dla nieprawości widziałem namioty Etiopii, strwożą się skóry ziemi Madian.

8 Numquid in fluminibus iratus es, Domine ? aut in fluminibus furor tuus ? vel in mari indignatio tua ? Qui ascendes super equos tuos, et quadrigæ tuæ salvatio.

8 Czyż na rzeki rozgniewałeś się, Panie? albo na rzeki zapalczywość twoja? albo na morze rozgniewanie twoje, który wsiądziesz na konie twoje, a wozy twoje są zbawieniem?

9 Suscitans suscitabis arcum tuum, juramenta tribubus quæ locutus es ; fluvios scindes terræ.

9 Na pewno wzbudzisz łuk twój, przysięgi, które dałeś pokoleniom. Rzeki przerwiesz ziemi;

10 Viderunt te, et doluerunt montes ; gurges aquarum transiit : dedit abyssus vocem suam ; altitudo manus suas levavit.

10 ujrzały cię i bolały góry, nawałność wód przeminęła, głębia wydała głos swój, wysokość podniosła ręce swoje.

11 Sol et luna steterunt in habitaculo suo : in luce sagittarum tuarum ibunt, in splendore fulgurantis hastæ tuæ.

11 Słońce i księżyc stanęły w mieszkaniu swoim, w światłości strzał twoich, pójdą w blasku błyskającej się włóczni twojej.

12 In fremitu conculcabis terram ; in furore obstupefacies gentes.

12 W zagniewaniu podepcesz ziemię, w zapalczywości uczynisz zdumiałymi narody.

13 Egressus es in salutem populi tui, in salutem cum christo tuo : percussisti caput de domo impii, denudasti fundamentum ejus usque ad collum.

13 Wyszedłeś na zbawienie ludu twego, na zbawienie z pomazańcem twoim. Zbiłeś głowę z domu bezbożnego, obnażyłeś grunt jego aż do szyi.

14 Maledixisti sceptris ejus, capiti bellatorum ejus, venientibus ut turbo ad dispergendum me : exsultatio eorum, sicut ejus qui devorat pauperem in abscondito.

14 Przekląłeś berła jego, głowę wojowników jego, przychodzących jak wicher, aby mię rozproszyć; radość ich jak tego, który pożera ubogiego w skrytości.

15 Viam fecisti in mari equis tuis, in luto aquarum multarum.

15 Uczyniłeś w morzu drogę koniom twoim, na błocie wód wielkich.

16 Audivi, et conturbatus est venter meus ; a voce contremuerunt labia mea. Ingrediatur putredo in ossibus meis, et subter me scateat : ut requiescam in die tribulationis, ut ascendam ad populum accinctum nostrum.

16 Usłyszałem, i wzruszył się żywot mój, od głosu zadrżały wargi moje. Niech wejdzie zgnilizna w kości moje i pode mną niech się rozmnoży, abym odpoczął w dzień utrapienia, abym wstąpił do ludu naszego przepasanego.

17 Ficus enim non florebit, et non erit germen in vineis ; mentietur opus olivæ, et arva non afferent cibum : abscindetur de ovili pecus, et non erit armentum in præsepibus.

17 Albowiem figa nie zakwitnie i nie będzie owoców w winnicach. Zawiedzie owoc oliwy i pola nie dadzą żywności, owca będzie odcięta z owczarni i nie będzie bydła u żłobów.

18 Ego autem in Domino gaudebo ; et exsultabo in Deo Jesu meo.

18 A ja będę się w Panu radował i będę się weselił w Bogu, Jezusie moim.

19 Deus Dominus fortitudo mea, et ponet pedes meos quasi cervorum : et super excelsa mea deducet me victor in psalmis canentem.

19 Bóg, Pan, jest mocą moją, i uczyni nogi moje jakby jeleni, i po wysokościach moich poprowadzi mię, zwycięzca, psalmy śpiewającego.