Księga Izajasza, rozdział 26

1 In die illa cantabitur canticum istud in terra Juda : Urbs fortitudinis nostræ Sion ; salvator ponetur in ea murus et antemurale.

1 W ów dzień będą śpiewać tę pieśń w ziemi Judzkiej: „Miastem mocy naszej Syjon, zbawiciel będzie w nim położony jako mur i przedmurze.

2 Aperite portas, et ingrediatur gens justa, custodiens veritatem.

2 Otwórzcie bramy, a niech wejdzie naród sprawiedliwy, strzegący prawdy.

3 Vetus error abiit : servabis pacem ; pacem, quia in te speravimus.

3 Stary błąd odszedł; zachowasz pokój, pokój, bośmy w tobie nadzieję mieli.

4 Sperastis in Domino in sæculis æternis ; in Domino Deo forti in perpetuum.

4 Mieliście nadzieję w Panu na wieki wieczne, w Panu Bogu mocnym na wieki.

5 Quia incurvabit habitantes in excelso ; civitatem sublimem humiliabit : humiliabit eam usque ad terram, detrahet eam usque ad pulverem.

5 Bo poniży mieszkających na wysokości, miasto wywyższone poniży, poniży je aż na ziemię, ściągnie je aż do prochu.

6 Conculcabit eam pes, pedes pauperis, gressus egenorum.

6 Podepcze je noga, nogi ubogiego, kroki nędzarzy.

7 Semita justi recta est, rectus callis justi ad ambulandum.

7 Ścieżka sprawiedliwego prosta jest, prosta droga sprawiedliwego na chodzenie.

8 Et in semita judiciorum tuorum, Domine, sustinuimus te : nomen tuum et memoriale tuum in desiderio animæ.

8 A na ścieżce sądów twoich, Panie, czekaliśmy na ciebie; imię twoje i wspomnienie twoje pożądaniem duszy.

9 Anima mea desideravit te in nocte, sed et spiritu meo in præcordiis meis de mane vigilabo ad te. Cum feceris judicia tua in terra, justitiam discent habitatores orbis.

9 Dusza moja żądała cię w nocy, ale i duchem moim we wnętrznościach moich z rana będę czuwał do ciebie; gdy uczynisz sądy twoje na ziemi, sprawiedliwości się nauczą mieszkańcy świata.

10 Misereamur impio, et non discet justitiam ; in terra sanctorum iniqua gessit, et non videbit gloriam Domini.

10 Zmiłujmy się nad bezbożnym, a nie nauczy się sprawiedliwości; w ziemi świętych nieprawość czynił, i nie będzie oglądał chwały Pańskiej.

11 Domine, exaltetur manus tua, et non videant ; videant, et confundantur zelantes populi ; et ignis hostes tuos devoret.

11 Panie, niech się podniesie ręka twoja, a niechaj nie widzą; niech ujrzą i zawstydzą się zawistni ludzie, a ogień niech pożre nieprzyjaciół twoich!

12 Domine, dabis pacem nobis : omnia enim opera nostra operatus es nobis.

12 Panie, dasz nam pokój, bo wszystkie sprawy nasze zdziałałeś dla nas.

13 Domine Deus noster, possederunt nos domini absque te ; tantum in te recordemur nominis tui.

13 Panie, Boże nasz, opanowali nas panowie oprócz ciebie; tylko przez ciebie niechaj pamiętamy na imię twoje.

14 Morientes non vivant, gigantes non resurgant : propterea visitasti et contrivisti eos, et perdidisti omnem memoriam eorum.

14 Umierający niech nie żyją, olbrzymi niech nie powstają; dlatego nawiedziłeś i zniszczyłeś ich i zgładziłeś wszelką pamięć o nich.

15 Indulsisti genti, Domine, indulsisti genti, numquid glorificatus es ? elongasti omnes terminos terræ.

15 Byłeś łaskawy narodowi, Panie, byłeś łaskawy narodowi; czy jesteś uwielbiony? Oddaliłeś wszystkie granice ziemi,

16 Domine, in angustia requisierunt te, in tribulatione murmuris doctrina tua eis.

16 Panie, w ucisku szukali cię, w utrapieniu szemrania nauka twoja dla nich.

17 Sicut quæ concipit, cum appropinquaverit ad partum, dolens clamat in doloribus suis, sic facti sumus a facie tua, Domine.

17 Jak ta, która poczęła, gdy się przybliża ku rodzeniu, cierpiąc woła w boleściach swych, tak staliśmy się przed obliczem twoim, Panie!

18 Concepimus, et quasi parturivimus, et peperimus spiritum. Salutes non fecimus in terra ; ideo non ceciderunt habitatores terræ.

18 Poczęliśmy i jakbyśmy byli w boleściach rodzenia, a porodziliśmy wiatr; zbawienia nie sprawowaliśmy na ziemi, przeto nie upadli mieszkańcy ziemi.

19 Vivent mortui tui, interfecti mei resurgent. Expergiscimini, et laudate, qui habitatis in pulvere, quia ros lucis ros tuus, et terram gigantum detrahes in ruinam.

19 Żyć będą umarli twoi, pobici moi powstaną. Ocućcie się i chwalcie, którzy mieszkacie w prochu, bo rosą światłości rosa twoja, a ziemię olbrzymów ściągniesz do upadku.”

20 Vade, populus meus, intra in cubicula tua ; claude ostia tua super te, abscondere modicum ad momentum, donec pertranseat indignatio.

20 Idź, ludu mój, wejdź do komór twoich, zamknij drzwi twoje za sobą: skryj się na mały czas, na chwilkę, aż przeminie zagniewanie.

21 Ecce enim Dominus egredietur de loco suo, ut visitet iniquitatem habitatoris terræ contra eum ; et revelabit terra sanguinem suum, et non operiet ultra interfectos suos.

21 Bo oto Pan wyjdzie z miejsca swego, aby nawiedzić nieprawość mieszkańców ziemi przeciw niemu, i odkryje ziemia krew swoją, a nie będzie kryć dalej pobitych swoich.