Księga Izajasza, rozdział 49

1 Audite, insulæ, et attendite, populi de longe : Dominus ab utero vocavit me ; de ventre matris meæ recordatus est nominis mei.

1 Słuchajcie, wyspy, i uważajcie narody z daleka! Pan od żywota powołał mię, od żywota matki mojej wspomniał na imię moje.

2 Et posuit os meum quasi gladium acutum, in umbra manus suæ protexit me, et posuit me sicut sagittam electam : in pharetra sua abscondit me.

2 I położył usta moje jak miecz ostry, pod cieniem ręki swej zakrył mię i położył mię jak strzałę wyborną, w sajdaku swym ukrył mię.

3 Et dixit mihi : Servus meus es tu Israël, quia in te gloriabor.

3 I rzekł mi: „Sługą moim jesteś ty, Izraelu, bo się w tobie chlubić będę.”

4 Et ego dixi : In vacuum laboravi ; sine causa et vane fortitudinem meam consumpsi : ergo judicium meum cum Domino, et opus meum cum Deo meo.

4 A ja rzekłem: „Na próżno pracowałem bez przyczyny i na darmo zużyłem siłę moją; przeto sąd mój u Pana, a sprawa moja u Boga mego.”

5 Et nunc dicit Dominus, formans me ex utero servum sibi, ut reducam Jacob ad eum, et Israël non congregabitur ; et glorificatus sum in oculis Domini, et Deus meus factus est fortitudo mea.

5 A teraz mówi Pan, który mię utworzył od żywota sługą sobie, abym nawrócił do niego Jakuba, a Izrael nie zbierze się; i jestem wsławiony przed oczyma Pańskimi, a Bóg mój stał się mocą moją.

6 Et dixit : Parum est ut sis mihi servus ad suscitandas tribus Jacob, et fæces Israël convertendas : ecce dedi te in lucem gentium, ut sis salus mea usque ad extremum terræ.

6 I rzekł: „Mało na tym, abyś mi był sługą na wzbudzenie pokoleń Jakubowych i na nawrócenie drożdży Izraelowych; oto dałem cię na światłość narodów, abyś był zbawieniem moim aż do krańców ziemi.”

7 Hæc dicit Dominus, redemptor Israël, Sanctus ejus, ad contemptibilem animam, ad abominatam gentem, ad servum dominorum : Reges videbunt, et consurgent principes, et adorabunt propter Dominum, quia fidelis est, et Sanctum Israël qui elegit te.

7 To mówi Pan, odkupiciel Izraelów, Święty jego, do wzgardzonej duszy, do obmierzłego narodu, do niewolnika panujących: „Królowie ujrzą i powstaną książęta, i kłaniać się będą dla Pana, iż wierny jest, i dla świętego Izraelowego, który cię wybrał.”

8 Hæc dicit Dominus : In tempore placito exaudivi te, et in die salutis auxiliatus sum tui : et servavi te, et dedi te in fœdus populi, ut suscitares terram, et possideres hæreditates dissipatas ;

8 To mówi Pan: „Czasu łaski wysłuchałem cię i w dzień zbawienia poratowałem cię; i zachowałem cię, a dałem cię na przymierze ludowi, abyś wzbudził ziemię i posiadł dziedzictwa rozproszone,

9 ut diceres his qui vincti sunt : Exite, et his qui in tenebris : Revelamini. Super vias pascentur, et in omnibus planis pascua eorum.

9 abyś mówił tym, którzy są w więzieniu: „Wyjdźcie!” a tym, którzy w ciemności: „Ukażcie się!” Będą się paść przy drogach, a po wszystkich równinach pastwiska ich.

10 Non esurient neque sitient, et non percutiet eos æstus et sol, quia miserator eorum reget eos, et ad fontes aquarum potabit eos.

10 Nie będą łaknąć ani pragnąć, i nie porazi ich gorąco i słońce; bo który litość ma nad nimi, będzie ich prowadził, a przy zdrojach wód napawać ich będzie.

11 Et ponam omnes montes meos in viam, et semitæ meæ exaltabuntur.

11 I uczynię wszystkie góry moje drogą, a ścieżki moje będą podwyższone.

12 Ecce isti de longe venient, et ecce illi ab aquilone et mari, et isti de terra australi.

12 Oto ci z daleka przyjdą, a oto owi z północy i od morza, a ci z ziemi południowej.”

13 Laudate, cæli, et exsulta, terra ; jubilate, montes, laudem, quia consolatus est Dominus populum suum, et pauperum suorum miserebitur.

13 Chwalcie, niebiosa, i raduj się, ziemio, śpiewajcie, góry, chwałę, bo pocieszył Pan lud swój, i zmiłuje się nad ubogimi swymi!

14 Et dixit Sion : Dereliquit me Dominus, et Dominus oblitus est mei.

14 A Syjon mówił: „Opuścił mię Pan, i Pan zapomniał o mnie!”

15 Numquid oblivisci potest mulier infantem suum, ut non misereatur filio uteri sui ? Etsi illa oblita fuerit, ego tamen non obliviscar tui.

15 Czyż może zapomnieć niewiasta niemowlęcia swego, aby się nie zlitować nad synem żywota swego? A choćby ona zapomniała, wszakże ja nie zapomnę o tobie.

16 Ecce in manibus meis descripsi te ; muri tui coram oculis meis semper.

16 Oto na rękach moich napisałem cię, mury twoje zawsze przed oczyma mymi.

17 Venerunt structores tui ; destruentes te et dissipantes a te exibunt.

17 Przyszli budownicy twoi; którzy cię burzą i rozwalają wyjdą od ciebie.

18 Leva in circuitu oculos tuos, et vide : omnes isti congregati sunt, venerunt tibi. Vivo ego, dicit Dominus, quia omnibus his velut ornamento vestieris, et circumdabis tibi eos quasi sponsa ;

18 Podnieś wokoło oczy twoje, a obacz: wszyscy ci zebrali się, przyszli do ciebie. Żyję ja, mówi Pan, że tymi wszystkimi jak ubiorem przybrany będziesz i obłożysz się nimi jak oblubienica.

19 quia deserta tua, et solitudines tuæ, et terra ruinæ tuæ, nunc angusta erunt præ habitatoribus ; et longe fugabuntur qui absorbebant te.

19 Bo zburzenia twoje i spustoszenia twoje i ziemia wywrócenia twego teraz ciasne będą dla mieszkańców, a daleko będą odpędzeni ci, którzy cię pożerali.

20 Adhuc dicent in auribus tuis filii sterilitatis tuæ : Angustus est mihi locus ; fac spatium mihi ut habitem.

20 Jeszcze rzekną do uszu twoich synowie niepłodności twojej: „Ciasne jest mi to miejsce, ustąp mi przestrzeni, abym mógł zamieszkać.”

21 Et dices in corde tuo : Quis genuit mihi istos ? ego sterilis et non pariens, transmigrata, et captiva ; et istos quis enutrivit ? ego destituta et sola ; et isti ubi erant ?

21 I rzeczesz w sercu twoim: „Któż mi tych urodził? Jam niepłodna i nierodząca, wygnana i w więzieniu; a tych kto wychował? Ja opuszczona i sama, a ci gdzie byli?”

22 Hæc dicit Dominus Deus : Ecce levabo ad gentes manum meam, et ad populos exaltabo signum meum : et afferent filios tuos in ulnis, et filias tuas super humeros portabunt.

22 To mówi Pan Bóg: „Oto podniosę na narody rękę moją i dla ludów rozwinę chorągiew moją, a przyniosą synów twoich na ręku i córki twoje na ramionach poniosą.

23 Et erunt reges nutritii tui, et reginæ nutrices tuæ ; vultu in terram demisso adorabunt te, et pulverem pedum tuorum lingent. Et scies quia ego Dominus, super quo non confundentur qui exspectant eum.

23 I będą królowie piastunami twymi, a królowe mamkami twymi; twarz na ziemię spuściwszy kłaniać ci się będą i proch nóg twoich lizać będą. A poznasz, że ja Pan, którego się nie zawstydzą ci, którzy nań czekają.”

24 Numquid tolletur a forti præda ? aut quod captum fuerit a robusto, salvum esse poterit ?

24 Czyż wydrze się mocnemu zdobycz? albo co mocarz pojmał, czy może być wybawione?

25 Quia hæc dicit Dominus : Equidem, et captivitas a forti tolletur, et quod ablatum fuerit a robusto, salvabitur. Eos vero qui judicaverunt te, ego judicabo, et filios tuos ego salvabo.

25 Bo tak mówi Pan: „Zaiste i zdobycz rycerzowi wydarta będzie, a co wziął mocarz, wybawione będzie; a tych, którzy cię sądzili, ja sądzić będę, i synów twoich ja zbawię.

26 Et cibabo hostes tuos carnibus suis, et quasi musto, sanguine suo inebriabuntur, et sciet omnis caro quia ego Dominus salvans te, et redemptor tuus fortis Jacob.

26 I nakarmię nieprzyjaciół twoich ciałami ich, a jak moszczem upiją się krwią swoją. I pozna wszelkie ciało, żem ja jest Pan, wybawiający cię i odkupiciel twój, mocny Jakubów.”