Księga Izajasza, rozdział 7

1 Et factum est in diebus Achaz, filii Joathan, filii Oziæ, regis Juda, ascendit Rasin, rex Syriæ, et Phacee, filius Romeliæ, rex Israël, in Jerusalem, ad præliandum contra eam : et non potuerunt debellare eam.

1 I stało się za dni Achaza, syna Joatana, syna Ozjasza, króla judzkiego, przyciągnął Rasyn, król syryjski, i Faceasz, syn Romeliasza, król izraelski, do Jeruzalem, aby walczyć przeciwko niemu, i nie mogli go pokonać.

2 Et nuntiaverunt domui David, dicentes : Requievit Syria super Ephraim. Et commotum est cor ejus, et cor populi ejus, sicut moventur ligna silvarum a facie venti.

2 I dano znać domowi Dawidowemu mówiąc: „Zatrzymała się Syria w Efraimie.” I poruszyło się serce jego i serce ludu jego, jak poruszają się drzewa leśne od wiatru.

3 Et dixit Dominus ad Isaiam : Egredere in occursum Achaz, tu et qui derelictus est Jasub, filius tuus, ad extremum aquæductus piscinæ superioris in via agri Fullonis ;

3 I rzekł Pan do Izajasza: „Wyjdź naprzeciw Achaza, ty i syn twój, który pozostał Jasub, do końca rur sadzawki wyższej na drodze roli farbiarzowej.

4 et dices ad eum : Vide ut sileas ; noli timere, et cor tuum ne formidet a duabus caudis titionum fumigantium istorum, in ira furoris Rasin, regis Syriæ, et filii Romeliæ ;

4 I rzeczesz do niego: Patrz, abyś milczał! Nie bój się, a serce twoje niech się nie lęka dwu niedopałków tych kurzących się głowień, wobec popędliwości gniewu Rasyna, króla syryjskiego, i syna Romeliasza,

5 eo quod consilium inierit contra te Syria in malum, Ephraim, et filius Romeliæ, dicentes :

5 dlatego że uradziła przeciw tobie złe Syria, Efraim i syn Romeliasza mówiąc:

6 Ascendamus ad Judam, et suscitemus eum, et avellamus eum ad nos, et ponamus regem in medio ejus filium Tabeel.

6 Pociągnijmy do Judy a wzbudźmy go, i oderwiemy go do nas, i ustanówmy królem w pośrodku niego syna Tabeela.

7 Hæc dicit Dominus Deus : Non stabit, et non erit istud ;

7 To mówi Pan Bóg: „Nie stanie się ani tego nie będzie.

8 sed caput Syriæ Damascus, et caput Damasci Rasin ; et adhuc sexaginta et quinque anni, et desinet Ephraim esse populus ;

8 Ale głową Syrii Damaszek, a głową Damaszku Rasyn; i jeszcze sześćdziesiąt pięć lat, a przestanie Efraim być ludem.

9 et caput Ephraim Samaria, et caput Samariæ filius Romeliæ. Si non credideritis, non permanebitis.

9 A głową Efraima Samaria, a głową Samarii syn Romeliasza. Jeśli wierzyć nie będziecie, nie ostoicie się!”

10 Et adjecit Dominus loqui ad Achaz, dicens :

10 I rzekł Pan jeszcze do Achaza mówiąc:

11 Pete tibi signum a Domino Deo tuo, in profundum inferni, sive in excelsum supra.

11 „Żądaj sobie znaku od Pana, Boga twego, w głębi otchłani albo na wysokości w górze.”

12 Et dixit Achaz : Non petam, et non tentabo Dominum.

12 I rzekł Achaz: „Nie będę prosił i nie będę kusił Pana.”

13 Et dixit : Audite ergo, domus David. Numquid parum vobis est molestos esse hominibus, quia molesti estis et Deo meo ?

13 I rzekł: „Słuchajcież tedy, domu Dawida! Czyż wam nie dosyć uprzykrzać się ludziom, iż się uprzykrzacie i Bogu mojemu?

14 Propter hoc dabit Dominus ipse vobis signum : ecce virgo concipiet, et pariet filium, et vocabitur nomen ejus Emmanuel.

14 Przeto sam Pan da wam znak: Oto panna pocznie i porodzi syna i nazwą imię jego Emanuel.

15 Butyrum et mel comedet, ut sciat reprobare malum, et eligere bonum.

15 Masło i miód jeść będzie, aby umiał odrzucać złe i obierać dobre.

16 Quia antequam sciat puer reprobare malum et eligere bonum, derelinquetur terra quam tu detestaris a facie duorum regum suorum.

16 Bo pierwej nim będzie dziecię umiało odrzucać złe i obierać dobre, będzie opuszczona ziemia, którą się ty brzydzisz dla dwu królów jej.

17 Adducet Dominus super te, et super populum tuum, et super domum patris tui, dies qui non venerunt a diebus separationis Ephraim a Juda, cum rege Assyriorum.

17 Przywiedzie Pan na ciebie i na lud twój i na dom ojca twego dni, jakie nie przyszły od dni, w których odstąpił Efraim od Judy, z królem asyryjskim.

18 Et erit in die illa : sibilabit Dominus muscæ quæ est in extremo fluminum Ægypti, et api quæ est in terra Assur ;

18 I będzie dnia owego: zaświśnie Pan na muchę, która jest na końcu rzek egipskich, i na pszczołę, która jest w ziemi Assur;

19 et venient, et requiescent omnes in torrentibus vallium, et in cavernis petrarum, et in omnibus frutetis, et in universis foraminibus.

19 i przyjdą, i spoczną wszystkie nad potokami dolin i w rozpadlinach skał, i we wszystkich zaroślach, i po wszystkich jamach.

20 In die illa radet Dominus in novacula conducta in his qui trans flumen sunt, in rege Assyriorum, caput et pilos pedum, et barbam universam.

20 Owego dnia ogoli Pan brzytwą najętą, tymi, którzy są za rzeką, królem asyryjskim, głowę i włosy na nogach i wszystką brodę.

21 Et erit in die illa : nutriet homo vaccam boum, et duas oves,

21 I będzie dnia owego: będzie chował człowiek krowę z bydła i dwie owce,

22 et præ ubertate lactis comedet butyrum ; butyrum enim et mel manducabit omnis qui relictus fuerit in medio terræ.

22 a dla obfitości mleka będzie jadł masło; bo masło i miód będzie jadł każdy, który pozostanie wpośród ziemi.

23 Et erit in die illa : omnis locus ubi fuerint mille vites, mille argenteis, in spinas et in vepres erunt.

23 I będzie dnia owego: każde miejsce, na którym było tysiąc winnych szczepów za tysiąc srebrników, obróci się w ciernie i w tarnie.

24 Cum sagittis et arcu ingredientur illuc : vepres enim et spinæ erunt in universa terra.

24 Ze strzałami i z łukiem będą tam wchodzić, bo tarń i ciernie będą po wszystkiej ziemi.

25 Et omnes montes qui in sarculo sarrientur, non veniet illuc terror spinarum et veprium : et erit in pascua bovis, et in conculcationem pecoris.

25 A o wszystkie góry, które motyką będą kopane, nie przyjdzie tam strach przed cierniami i tarnią, i będą na pastwisko dla wołów i na podeptanie przez bydło.”