Księga Jeremiasza, rozdział 20

1 Et audivit Phassur filius Emmer, sacerdos, qui constitutus erat princeps in domo Domini, Jeremiam prophetantem sermones istos.

1 I usłyszał Fassur, syn Emmera, kapłan, który był ustanowiony przedniejszym w domu Pańskim, Jeremiasza prorokującego te słowa.

2 Et percussit Phassur Jeremiam prophetam, et misit eum in nervum quod erat in porta Benjamin superiori, in domo Domini.

2 I uderzył Fassur Jeremiasza proroka, i wsadził go do kłody, która była w wyższej bramie Beniaminowej w domu Pańskim.

3 Cumque illuxisset in crastinum, eduxit Phassur Jeremiam de nervo, et dixit ad eum Jeremias : Non Phassur vocavit Dominus nomen tuum, sed Pavorem undique.

3 A gdy się rozedniało nazajutrz, wywiódł Fassur Jeremiasza z kłody, i rzekł do niego Jeremiasz: „Nie Fassurem nazwał cię Pan, ale „strachem zewsząd.”

4 Quia hæc dicit Dominus : Ecce ego dabo te in pavorem, te et omnes amicos tuos : et corruent gladio inimicorum suorum, et oculi tui videbunt : et omnem Judam dabo in manum regis Babylonis, et traducet eos in Babylonem, et percutiet eos gladio.

4 Bo to mówi Pan: Oto ja wydam cię na postrach, ciebie i wszystkich przyjaciół twoich, i padną od miecza nieprzyjaciół swoich, i oczy twoje ujrzą; i wszystkiego Judę dam w rękę króla babilońskiego, i przeniesie ich do Babilonu, i pozabija ich mieczem.

5 Et dabo universam substantiam civitatis hujus, et omnem laborem ejus, omneque pretium, et cunctos thesauros regum Juda dabo in manu inimicorum eorum : et diripient eos, et tollent, et ducent in Babylonem.

5 Dam też wszystką majętność miasta tego i wszystką pracę jego, i wszelkie rzeczy kosztowne i wszystkie skarby królów judzkich dam w rękę nieprzyjaciół ich; i rozchwycą je, i zabiorą, i zawiozą do Babilonu.

6 Tu autem, Phassur, et omnes habitatores domus tuæ, ibitis in captivitatem : et in Babylonem venies, et ibi morieris, ibique sepelieris tu, et omnes amici tui, quibus prophetasti mendacium.

6 A ty, Fassurze, i wszyscy mieszkańcy domu tego pójdziecie w niewolę, i przyjdziesz do Babilonu, i tam umrzesz, i tam pogrzebany będziesz ty i wszyscy przyjaciele twoi, którym prorokowałeś kłamstwo.”

7 Seduxisti me, Domine, et seductus sum : fortior me fuisti, et invaluisti : factus sum in derisum tota die ; omnes subsannant me.

7 Zwiodłeś mię, Panie, i jestem zwiedziony, mocniejszy byłeś niźli ja, i przemogłeś; byłem pośmiewiskiem cały dzień, wszyscy się ze mnie natrząsają.

8 Quia jam olim loquor, vociferans iniquitatem, et vastitatem clamito : et factus est mihi sermo Domini in opprobrium, et in derisum tota die.

8 Bo od dawna mówię krzycząc: „Niesprawiedliwość!” i głoszę spustoszenie; i stała mi się mowa Pańska urąganiem i pośmiewiskiem cały dzień.

9 Et dixi : Non recordabor ejus, neque loquar ultra in nomine illius : et factus est in corde meo quasi ignis exæstuans, claususque in ossibus meis, et defeci, ferre non sustinens.

9 I rzekłem: „Nie będę go wspominał ani nie będę więcej mówił imieniem jego.” I stało się w sercu moim jak ogień gorejący i zawarty w kościach moich, i omdlałem nie mogąc znieść.

10 Audivi enim contumelias multorum, et terrorem in circuitu : Persequimini, et persequamur eum, ab omnibus viris qui erant pacifici mei, et custodientes latus meum : si quomodo decipiatur, et prævaleamus adversus eum, et consequamur ultionem ex eo.

10 Bo słyszałem zniewagi mnogich i strach wokoło: „Prześladujcie i prześladujmy go!” - od wszystkich mężów, którzy byli w pokoju ze mną i strzegli boku mego: „Może się jakoś omyli, i przemożemy go, i dostąpimy pomsty nad nim.”

11 Dominus autem mecum est, quasi bellator fortis : idcirco qui persequuntur me cadent, et infirmi erunt : confundentur vehementer, quia non intellexerunt opprobrium sempiternum, quod numquam delebitur.

11 Ale Pan jest ze mną jako wojownik mocny: przeto ci, którzy mię prześladują, upadną i bezsilni będą; zawstydzą się bardzo, że nie zrozumieli hańby wiecznej, która nigdy zgładzona nie będzie.

12 Et tu, Domine exercituum, probator justi, qui vides renes et cor, videam, quæso, ultionem tuam ex eis : tibi enim revelavi causam meam.

12 A ty, Panie zastępów, który doświadczasz sprawiedliwego, który widzisz nerki i serce, proszę, niech oglądam pomstę twoją nad nimi, bo tobie odkryłem sprawę moją.

13 Cantate Domino, laudate Dominum, quia liberavit animam pauperis de manu malorum.

13 Śpiewajcie Panu, chwalcie Pana, bo wybawił duszę ubogiego z ręki złoczyńców!

14 Maledicta dies in qua natus sum ! dies in qua peperit me mater mea non sit benedicta !

14 Przeklęty dzień, któregom się urodził; dzień, którego mię porodziła matka moja, niech nie będzie błogosławiony!

15 Maledictus vir qui annuntiavit patri meo, dicens : Natus est tibi puer masculus, et quasi gaudio lætificavit eum !

15 Przeklęty mąż, który zwiastował ojcu memu mówiąc: „Urodził ci się syn, mężczyzna,” i sprawił mu wielką radość!

16 Sit homo ille ut sunt civitates quas subvertit Dominus, et non pœnituit eum : audiat clamorem mane, et ululatum in tempore meridiano,

16 Niech ów człowiek będzie, jak miasta, które Pan wywrócił, a nie żal mu było! Niech słyszy wołanie rano i krzyk wojenny w czas południa,

17 qui non me interfecit a vulva, ut fieret mihi mater mea sepulchrum, et vulva ejus conceptus æternus !

17 że mnie nie zabił w żywocie, żeby mi była matka moja grobem, a żywot jej poczęciem wiecznym!

18 Quare de vulva egressus sum, ut viderem laborem et dolorem, et consumerentur in confusione dies mei ?

18 Czemu wyszedłem z żywota, aby widzieć trud i boleść, i żeby się skończyły w zawstydzeniu dni moje?