Księga Jonasza, rozdział 4

1 Et afflictus est Jonas afflictione magna, et iratus est :

1 I zmartwił się Jonasz wielce, i rozgniewał się.

2 et oravit ad Dominum, et dixit : Obsecro, Domine, numquid non hoc est verbum meum cum adhuc essem in terra mea ? propter hoc præoccupavi ut fugerem in Tharsis : scio enim quia tu Deus clemens et misericors es, patiens et multæ miserationis, et ignoscens super malitia.

2 I modlił się do Pana, i rzekł: „Proszę, Panie, czy nie to jest słowo moje, gdym jeszcze był w ziemi mojej? Dlatego chciałem uprzedzić uciekając do Tarsis, bo wiem, że ty jesteś Bogiem łaskawym i miłościwym, cierpliwym i wielkiego miłosierdzia, a odpuszczającym złość.

3 Et nunc, Domine, tolle, quæso, animam meam a me, quia melior est mihi mors quam vita.

3 A teraz, Panie, weź, proszę, duszę moją ode mnie, bo mi lepsza jest śmierć niźli żywot.”

4 Et dixit Dominus : Putasne bene irasceris tu ?

4 I rzekł Pan: „Co mniemasz, dobrze się ty gniewasz?”

5 Et egressus est Jonas de civitate, et sedit contra orientem civitatis : et fecit sibimet umbraculum ibi, et sedebat subter illud in umbra, donec videret quid accideret civitati.

5 I wyszedł Jonasz z miasta, i usiadł na wschód od miasta, i uczynił tam sobie zasłonę, i siedział pod nią w cieniu, ażby ujrzał, co się stanie z miastem.

6 Et præparavit Dominus Deus hederam, et ascendit super caput Jonæ, ut esset umbra super caput ejus, et protegeret eum (laboraverat enim) : et lætatus est Jonas super hedera lætitia magna.

6 I zgotował Pan Bóg bluszcz, i wyrósł nad głową Jonasza, aby był cieniem nad głową jego i zasłaniał go, bo się był utrudził; i uradował się Jonasz z bluszczu weselem wielkim.

7 Et paravit Deus vermen ascensu diluculi in crastinum : et percussit hederam, et exaruit.

7 I nagotował Bóg robaka, gdy poranek wschodził nazajutrz, i nadgryzł bluszcz, i usechł.

8 Et cum ortus fuisset sol, præcepit Dominus vento calido et urenti : et percussit sol super caput Jonæ, et æstuabat : et petivit animæ suæ ut moreretur, et dixit : Melius est mihi mori quam vivere.

8 A gdy wzeszło słońce rozkazał Pan wiatrowi ciepłemu i palącemu, i uderzyło słońce na głowę Jonasza, i było mu znojno. I prosił dla duszy swej, aby umarł, i rzekł: „Lepiej mi umrzeć, niźli żyć.”

9 Et dixit Dominus ad Jonam : Putasne bene irasceris tu super hedera ? Et dixit : Bene irascor ego usque ad mortem.

9 I rzekł Pan do Jonasza: „Co mniemasz, dobrze się ty gniewasz o bluszcz?” I rzekł: „Dobrze się ja gniewam aż do śmierci.”

10 Et dixit Dominus : Tu doles super hederam in qua non laborasti, neque fecisti ut cresceret ; quæ sub una nocte nata est, et sub una nocte periit :

10 I rzekł Pan: „Ty żałujesz bluszczu, na który nie pracowałeś, ani nie uczyniłeś, żeby wzrósł, i który za jedną noc urósł i za jedną noc zginął.

11 et ego non parcam Ninive, civitati magnæ, in qua sunt plus quam centum viginti millia hominum qui nesciunt quid sit inter dexteram et sinistram suam, et jumenta multa ?

11 A ja nie miałbym przepuścić Niniwie, miastu wielkiemu, w którym jest więcej niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie rozróżniają między prawicą a lewicą swoją, i bydła wiele?”